Ηρεμία και χαλάρωμα τις τελευταίες μέρες παρέα με τη Dasha, το Chihuahua σκυλάκι της φίλης μου, της Mimo, που για 10 μέρες βρίσκεται στο San Diego…
Με τα χιόνια που τώρα έχουμε εδώ κρυώνει η καυμενούλα και τόσο μικρούλα που είναι δεν μπορούμε ούτε μια βόλτα να πάμε … ίσα ίσα κάνει αυτό που είναι να κάνει έξω και τρέχει πάλι πίσω στο σπίτι ενώ άλλες φορές, με διαφορετικό καιρό που την είχα, κάναμε και τις μακρινές μας βόλτες.
Και μ’ ένα σκυλάκι στο σπίτι τι να κάνεις; Εμένα μου βγήκε η αυτοσυγκέντρωση!
Και με την ηρεμία του meditation των τελευταίων ημερών μου βγήκε και η επιθυμία για ένα ταξίδι… προς άγνωστη κατεύθηνση!
Δεν θέλω καν να το οργανώσω… να ανέβω στο αεροδρόμιο, θέλω, και να πάρω το πρώτο αεροπλάνο που έχει μια διαθέσιμη θέση και… όπου βγει!
Στα νειάτα μου το είχα κάνει μερικές φορές αλλά με τον καιρό, και για πολλά χρόνια με μικρά παιδιά, είχα πλέον συνηθίσει στο βόλεμα των λεπτομεριακά οργανωμένων ταξιδιών και τώρα που για άλλη μια φορά αισθάνομαι και ωραία και νέα 
λέω να ξαναπιάσω το βαλιτσάκι, με ελάχιστα πράγματα μέσα, και να την ξανακάνω… hit the road προς το άγνωστο!
Η ιδέα, όσο τρελή κι αν ακούγεται, τριγυρίζει στο μυαλό μου και δεν χρειάζομαι και πολύ να την δρομολογίσω…. είδωμεν λοιπόν!
Καλή η ιδέα σου Σουμέλα. ‘Ισως το κάνω κάποτε, αν και πάνε πολλά χρόνια που σταμάτησε η επιθυμία μου για μακρυνά ταξίδια. Κάποτε πέταγα τη σκούφια μου. ‘Οταν γύρισα από την Αμερική όπου προσπάθησα να …ψιλο-μεταναστεύσω, δεν ήθελα να ξαναφύγω από Ελλάδα. Κι όταν το κάνω τώρα για επαγγελματικούς λόγους, με πιάνει άγχος… Αλλά να πάς, έτσι στο άγνωστο, π.χ. Easter Islands ακούγεται ενδιαφέρον…
Comment από heliotypon — Φεβρουαρίου 26, 2009 @ 4:14 πμ |