PEANUTS τα 5 μου λεπτά

Ένα άλλο σχόλιο που κάποια/κάποιος vaso έχει γράψει και που μ’ έχει εμπνεύσει είναι αυτό εδώ:
Ελα ρε Σιμέλα, μας λείπεις.Μας λείπει ο λόγος σου, η ματιά σου στα πράγματα, οι εικόνες σου ,η αισιοδοξία σου .Έχεις φίλους που δεν τους ξέρεις όπως εγώ που σε διαβάζω αμέσως μόλις πάρω το PC μου στα χέρια μου.Εισαι μια απίθανη για μένα παρέα .Να είσαι πάντα καλά.
(το είχε γράψει επειδή είχα καθυστερήσει κάποιες μέρες να γράψω στο blog…)

Δεν θα αναφερθώ στην χαρά που τέτοια σχόλια μας δίνουν, εμάς, τους γραφιάδες και bloggers αλλά σε κάτι άλλο – Στην ευκολία που έχουμε, εμείς οι άνθρωποι, να βοηθάμε άλλους αλλά που δυστυχώς δεν το κάνουμε!
Διότι, τι μου είναι εμένα να γράφω τέτοια μικρά κειμενάκια; PEANUTS! Σε 5-10 λεπτά ξεπετώ ένα σαν αυτό εδώ το κείμενο!
Μα γεμίζω με χαρά και ευτυχία όταν βλέπω ότι η αισιοδοξία μου βοηθά άλλους και δεν το λέει μόνο αυτό το σχόλιο - μου το ‘παν πολλοί κυρίως τότε που έγραφα για τον καρκίνο μαστού (δεν γράφω πλέον γι αυτόν – μάλλον τον έχω ξεχάσει!!!)

Κι έτσι με το σχόλιο αυτό θυμήθηκα πάλι κάτι  – κάτι που μου συνέβη τότε με την έκδοση του βιβλίου μου (τι θαύμα και μεγαλείο να έχεις βιώσει πολλά και να ‘χεις να γράφεις - το κάθε τι μου θυμίζει κάτι άλλο και πάει λέγοντας…)

Είχα πάει στα γραφεία της ΕΡΤ – δεν θυμάμαι τι ακριβώς ήταν να κάνω εκεί – και είχα ζητήσει από έναν κύριο, υπάλληλο της τηλεόρασης, να κάνει ένα τηλεφώνημα από το σταθερό του για να με εξηπηρετήσει… μα πόσο με απογοήτευσαν τα λόγια του!
“Με εκμεταλεύεσαι κυρία μου…” είπε και το θυμάμαι σαν να τον ακούω τώρα!!!
Με μηδαμινές κινήσεις θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε κι όμως δεν το κάνουμε… μα πώς, μετά, περιμένουμε να μας βοηθήσει άλλος όταν εμείς δεν σηκώνουμε το δαχτυλάκι μας να προσφέρουμε κάποια απλά πραγματάκια;

Γίνε πρώτα εσύ ο γεναιόδωρος για να γίνουν μετά οι άλλοι προς εσένα… βγήκε και το σημερινό δίδαγμα!