Με τα δικά του μάτια…

“Ντο πολλά ελέπω = τι πολλά βλέπω” έλεγε η φουκαριάρα η μάνα μου κάπου-κάπου! Το έλεγε όταν συνέβαινε κάτι τις το παράξενο… Τι το παράξενο να συμβεί τον καιρό εκείνο στο Καλοχώρι Σερρών, στο χωριό των 100 κατοίκων;

Την σκεύτομαι συχνά αυτή την κουβέντα της και αναρωτιέμαι τι θα έλεγε αν έβλεπε αυτά που εγώ βλέπω στις χώρες και στα χωριά που περπατώ, και στο IRL (In Real Life) και στο Internet…

Την σκεύτηκα πάλι τώρα επειδή μου έλεγε στο msn προηγουμένως ένας 32άχρονος, που καιρό τώρα προσπαθεί… να με “ρίξει”, και με τον οποίο μιλούσα με εικόνα:
Αυτός: Πάντα απεριποίητο με βλέπεις, μωρέ – φορούσε τα καθημερινά του ο άνθρωπος…
Εγώ: Γιατί εμένα πώς με βλέπεις; Με πιτζάμες εγώ, με κουκουλάτη ρόμπα από πάνω και με μαλλί κατευθείαν από το κρεβάτι…
Αυτός: Μα, ναι, έτσι είναι ωραία, με την φυσική μας ομορφιά… όπως το παραμύθι!
Εγώ: Ποιό παραμύθι – για πες το να το μάθω…
Αυτός: Ήταν ένα νησί που το επισκέπτονταν συχνά οι πειρατές και κάθε φορά που αυτοί το πλησίαζαν έκρηβαν οι άνδρες κάτοικοι τις γυναίκες τους. Μια φορά που οι πειρατές έφταναν στο νησί είπε μια 80άχρονη γυναίκα στον άντρα της αγανακτισμένη “Τι με κρύβεις, μωρέ; Εμένα την 80άχρονη θα πάρουν;” Και της απάντησε ο παππούλης της “Κι αν κάποιος πειρατής σε δει με τα δικά του τα μάτια;”

Ένα τόσο μικρό “παραμύθι” με τόσο μεγάλο δίδαγμα δεν θυμάμαι να έχω ακούσει πολλές φορές…
Τώρα, τι να έλεγε η μάνα μου αν άκουγε και κάτι τέτοια…

Απόφαση ηρωική…

Δεν ξέρω αν αυτά είναι βιώματα της Ελένης Βιτάλη αλλά εμένα με αγκίζουν πολύ διότι κάπως έτσι διαδραματίστηκαν οι σκηνές της ζωής μου πριν 12 περίπου χρόνια…

Ένα χειμωνιάτικο πρωί έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελλή…
Ναι, έτσι, έτσι – χειμωνιάτικο απόγευμα στην περίπτωσή μου…

Ο αέρας μου τρυπούσε το κορμί και μου ζητούσε μια απόφαση ηρωική…
Ηρωική κι αν δεν είναι μια τέτοια απόφαση… με τις ελάχιστες σταγόνες αξιοπρέπειας που είχαν απομείνει, με το κινητό στη μια τσέπη κι ένα βρακύ στο άλλο να ξεκινάς για το χάος του άγνωστου… και μακριά από τους ανθρώπους σου (άσε, που με τον καιρό αυτό αποδείχτηκε θετικότερο διότι, συνήθως, οι άνθρωποί σου σε εμποδίζουν να παίρνεις ηρωικές αποφάσεις…)

Πήρα εφημερίδα και στυλό βρήκα διαμέρισμα φτηνό…
Όχι, έτσι εύκολα διαμερίσμα δεν βρίσκεις στην Στοκχόλμη – και μέσα σ’ ένα μήνα που είχε βρεθεί επίτευγμα θεωρείται

Τρία ενήκια να το κλείσω έπιπλα για να το ντύσω και δεν θέλω να σε ξαναδώ…
Με ένα ενήκιο ήταν οκ - έπιπλα από φίλους και γνωστούς (η ευμερία μας έχει κάνει να έχουμε στο σπίτι μας πράγματα με τα οποία θα μπορούσαμε να ντύσουμε άλλα 2-3 σπίτια…) 

Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι εγώ νοιώθω σαν απόκληρη εγώ – θέλω πίσω να γυρίσω και συγνώμη να ζητήσω αλλά ντέπομαι να σου το πω…
Τέτοιες τάσεις δεν θυμάμαι… 

…πως χωρίς εσένα είμαι μισή…
Νάτο πάλι αυτό το ΜΙΣΗ που τόσο θέλει να μας υποτιμά εμάς τους μοναχικούς τύπους… ποιοί, μωρέ, γράφουν τέτοιους στοίχους που χρειάζονται ένα καλό μάθημα…

δεν πετιέται έτσι μια ζωή…
Και ποιός είπε ότι την πετάμε την προηγούμενη ζωή; Είτε το θέλουμε είτε όχι το κομμάτι εκείνο της ζωής μας αποτελεί ένα μέρος της ιστορίας μας και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να το παραδεχτούμε, πρώτα, για να καταφέρουμε μετά και να το αποδεχτούμε και αφού το αποδεχτήκαμε να μάθουμε τουλάχιστον να το συμπαθούμε (το ιδανικότερο, φυσικά, είναι να το αγαπάμε έτσι όπως αγαπάμε και το υπόλοιπο μέρος της ιστορίας μας)

θέλω πίσω να γυρίσω και συγνώμη να ζητήσω μα με κυνηγάει μια φυγή…
Μα αυτή η φυγή έχει να κάνει μ’ αυτήν, και μόνον μ’ αυτήν, και δεν φταίει σε τίποτα αυτός διότι εάν δεν ολοκληρώσουμε τους εαυτούς μας όχι μόνον εμάς τους ίδιους αλλά ακόμα και αυτό το τέρι μας βασανίζουμε…

Με ερωτεύομαι…

Με αυτό (Faruk Ömer):

… και με άλλα λυκνίζω σήμερα το κορμάκι μου και το χορεύω…
Λένε ότι για να ερωτευτείς κάποιον πρέπει πρώτα να μάθεις να ερωτεύεσαι τον εαυτό σου… για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου… για να συγχωρέσεις κάποιον πρέπει πρώτα να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου… για να καταλάβεις κάποιον πρέπει πρώτα να μάθεις να καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, κοκ., κι εγώ αποφάσησα να τα μάθω όλα ξεκινώντας με το να μάθω να με ερωτεύομαι…

Και το κάνω αφήνοντας το κορμάκι μου ελεύθερο να κάνει τις κινήσεις και τις φυγούρες που γουστάρει, να λυγίζει τη μεσούλα και τους μαστούς του όπως αρέσκει, να λυκνίζει τους γοφούς και τα σκέλη, κι όλα τ’ άλλα τα μέλη, όπως θέλει… και είναι απίστευτη η ευρηματικότητα που διαθέτουμε όταν δεν μας βλέπουν! Είναι αφάνταστα όμορφα όταν δεν μας παρακολουθούν και όταν δεν αναμένουμε κρίσεις, επικρίσεις και κατακρίσεις!
Είναι όνειρο να αφήνεσαι να σε σέρνει η μουσική και να μη σου καίγεται καρφί αν οι φυγούρες που πληθωρικά αναβλύζουν είναι “σωστές” ή “λανθασμένες” !
Είναι η γλυκειά η μέθη της ελευθερίας και αχρίαστα όλα τα κρασιά και τα ούζα, οι μπύρες και τα ουίσκια και, ναι, βρίσκομαι σε μια μαγική κι ερωτική ατμόσφαιρα σήμερα…. αισθάνομαι, απλά, ερωτευμένη! Ερωτευμένη με μένα…. Δοκιμάστε το κι εσείς!
Δοκιμάστε να ερωτευτήτε τον ευατό σας… άλλωστε, τι έχετε να χάσετε;

Το “πήρε” το παιδί…

Πώς λέει ο Πάριος “να το πάρεις το κορίτσι” η δικιά μας, εδώ, το πήγε ανάποδα και επιτέλους “το πήρε το παιδί” που 7 χρόνια τώρα το παιδεύει!
Για την πριγκίπισσα μας, την Victoria, λέω που πήρε το χωριατόπαιδο, τον Daniel, και δεν εννοώ για παραμυθένια πριγκίπισσα αλλά για την κόρη του βασιλιά μας Carl XVI Gustaf!
Ε, αυτός και κανά δυό ακόμη μείνανε αλλά σε μερικά χρόνια μόνο ο βασιλιάς της τράπουλας θα μείνει όπως καλά το είπε και μια δημοσιογράφος (δεν θυμάμαι ποιά) τον Μάιο που σαν τσούρμο είχαν έρθει με τον Κάρολο Παπούλια στην Στοκχόλμη!

Εδώ και μερικές μέρες, που ο βασιλιάς λύγισε μπροστά στην αγάπη μεταξύ “μιας αθάνατης κι ενός θνητού” κι επιτέλους είπε το ΝΑΙ όπου και οι αρραβώνες τους έχουν ανακοινωθεί, όλη η Σουηδία γι αυτό μιλά – Και οι κατά της μοναρχίας και οι υπέρ!
Κι εμένα κάτι δεν μ’ αρέσει όταν γενικά γίνεται ντόρος για ένα θέμα… μετά από δυό τρεις μέρες δεν θέλω πιά ν’ ακούω ή να διαβάζω γι αυτό.

Άν σας αρέσει το θέμα να γράψω περισσότερα αλλιώς το περνώ σαν να μη συνέβει τίποτα…

Πάντως (ας το πω κι αυτό) ο γάμος θα γίνει το καλοκαίρι του 2010 και τα νούμερα που αναφέρονται περί των κεφαλαίων που θα κυκλοφορίσουν στην αγορά που έμεσα ή άμεσα έχουν σχέση με τον γάμο αυτό, είναι διαστημικά - 2,5 με 3 δισεκατομμύρια κορόνες (1 ευρώ = 11,30 κορόνες Σουηδίας)
Μια χαρά έπεσε πάνω στην οικονομική κρίση… τι να πω;

(στην φωτογραφία το ερωτευμένο ζευγάρι – έτσι απλή ήταν η επόμενη βασίλισσα της Σουηδίας όταν είχε γνωρίσει τον φτωχούλη γυμναστή της…)

A feeling of “hit the road”

 

Ηρεμία και χαλάρωμα τις τελευταίες μέρες παρέα με τη Dasha, το Chihuahua σκυλάκι της φίλης μου, της Mimo, που για 10 μέρες βρίσκεται στο San Diego…
Με τα χιόνια που τώρα έχουμε εδώ κρυώνει η καυμενούλα και τόσο μικρούλα που είναι δεν μπορούμε ούτε μια βόλτα να πάμε … ίσα ίσα κάνει αυτό που είναι να κάνει έξω και τρέχει πάλι πίσω στο σπίτι ενώ άλλες φορές, με διαφορετικό καιρό που την είχα, κάναμε και τις μακρινές μας βόλτες.

Και μ’ ένα σκυλάκι στο σπίτι τι να κάνεις; Εμένα μου βγήκε η αυτοσυγκέντρωση!
Και με την ηρεμία του meditation των τελευταίων ημερών μου βγήκε και η επιθυμία για ένα ταξίδι… προς άγνωστη κατεύθηνση!
Δεν θέλω καν να το οργανώσω… να ανέβω στο αεροδρόμιο, θέλω, και να πάρω το πρώτο αεροπλάνο που έχει μια διαθέσιμη θέση και… όπου βγει!

Στα νειάτα μου το είχα κάνει μερικές φορές αλλά με τον καιρό, και για πολλά χρόνια με μικρά παιδιά, είχα πλέον συνηθίσει στο βόλεμα των λεπτομεριακά οργανωμένων ταξιδιών και τώρα που για άλλη μια φορά αισθάνομαι και ωραία και νέα λέω να ξαναπιάσω το βαλιτσάκι, με ελάχιστα πράγματα μέσα, και να την ξανακάνω… hit the road προς το άγνωστο!

Η ιδέα, όσο τρελή κι αν ακούγεται, τριγυρίζει στο μυαλό μου και δεν χρειάζομαι και πολύ να την δρομολογίσω…. είδωμεν λοιπόν!

Ο έρωτάς μου…

Την τρίτη κατά σειρά φωτογραφία την περίμενα εδώ και δύο χρόνια που μένω σ’ αυτό το σπίτι και την απόκτησα σήμερα το πρωί!
Είναι η βελανιδιά μπροστά ακριβώς στο σπίτι μου και την έχω απέναντί μου ακόμα και τώρα που γράφω αλλά και πάντα – το δε μέγεθός της τόσο μεγάλο που ο φακός της κάμερας μου δεν την παίρνει όλη!
Στα δύο χρόνια που μένω εδώ την έχω δει γυμνή, την έχω δει ντυμένη και στα πράσινα και στα κίτρινα και στα καφέ αλλά λευκοντυμένη σαν νυφούλα τώρα την βλέπω – τουλάχιστον με τόσο χιόνι που από χθες φωρτώνουν στα κλαδιά της!
Είναι η θέα μου, είναι η παρέα μου, είναι η παρηγοριά μου, είναι το οξυγόνο μου και είναι πάντα εκεί! Πάντα σταθερή και πιστή και πάντα έτοιμη να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα σε αμφισβητήσεις και αμφιβολίες…
Καμμιά μας δεν καταβάλει προσπάθειες να αλλάξει ή να παραποιήσει την άλλη…
Καμμιά μας δεν έχει σκοπό ή φιλοδοξία να φέρει την άλλη στα μέτρα και στα γούστα που θέλει και που πιστεύει ότι είναι καλύτερα και σωστότερα…
Δύο χρόνια τώρα έχουμε αποδεχτεί η μια την άλλη και μαζί προχωράμε… Μαζί χέρι με χέρι… Είναι η βελανιδιά μου… Είναι κι ένας έρωτάς μου…

Απόψε την έβλεπα να ντύνεται στα λευκά και θαύμαζα πάλι την ομορφιά της…

Ένα μαργαριτάρι…

Καμιά φορά κάνω βόλτες σε παλιά μου κείμενα, στα διάφορα blog μου που δεν είναι και λίγα, και βρίσκω κάποια μαργαριτάρια όπως σήμερα βρήκα το κείμενο που ακολουθεί και που κάποια “ουτοπία” το έγραψε σαν σχόλειο για μια νυχτερινή μου βόλτα στη Στοκχόλμη! Μ’ άρεσε πολύ και το ανεβάζω να το διαβάσετε…

Είναι ωραίο να ζεις σε μια πόλη που μπορείς ανά πάσα στιγμή να βγεις περίπατο μολονότι γυναίκα και μάλιστα μόνη… Βέβαια θα μου πεις, στην πόλη του Λευκού Πύργου, στην πόλη με το (ίσως) λιγότερο πράσινο της Ευρώπης, με την (πιθανότατα) μεγαλύτερη μόλυνση της ατμόσφαιρας ανά την Ευρώπη, στην πόλη με τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, τα σχεδόν ανύπαρκτα πάρκα και τους ανύπαρκτους ποδηλατόδρομους, στην πόλη που εδώ και κάτι χρόνια έως δεκαετίες χτίζει μετρό και μοιάζει με βομβαρδοσμένη εξαιτίας του, το λιγότερο που μπορεί να σε πειράξει είναι ότι μπορεί να θες να βγεις μόνη έξω τα βράδυ για περπάτημα (ανάμεσα στα αυτοκίνητα) και να βρεις τον μπελά σου από ακάλεστους και άγνωστους!
Είναι μεγάλη ευλογία να ζεις σε μια πολιτεία που σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν την απομυζεί μέχρι θανάτου. Συμέλα, είμαι σίγουρη ότι ακόμη και εσύ η αστείρευτη πηγή θετικής ενέργειας, δεν θα ήθελες να ζήσεις για πάντα στην πόλη που κάποτε φωτογραφήθηκες κάτω από ένα πύργο…τον Λευκό.
Είμαι από τα Πλατανάκια. Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή το χωριό μου, πλημμυρίζουν οι ήχοι από τα διάφορα ξωτικά του καλοκαιριού… τα τριζώνια, τον γκιώνη, τις κουκουβάγιες … τα φύλλα των πλατανιών θροϊζουν στο ρυθμό της ανάσας του Μπέλλες, αυτού του γίγαντα που τόσα έχει δει και θα υπάρχει ακόμη και όταν εμείς θα αποτελούμε κόκκους κοσμικής σκόνης.
Νοιώθω τους ήχους αυτούς να με καλούν να γυρίζω για πάντα εκεί …. αλλά η ουρά μου είναι πιασμένη στο δόκανο αυτής της μολυσμένης πόλης. Οι σκέψεις μου αυτές συχνά με βασανίζουν, ζήτησαν, όμως, να πάρουν μορφή γραπτή με το που διάβασα τα ωραία σου άρθρα Συμέλα, για το χωριό σου, το βουνό, τα καπνά, το χωράφι δίπλα στα μνήματα των Πλατανακίων, τα ταξίδια σου και τόσα άλλα που πολλά και τίποτα μου θυμίζουν! Να είσαι πάντα καλά, να γράφεις συχνά (κατά προτίμηση κάθε μέρα!) και να συνεχίσεις τις αναζητήσεις σου! Το σίγουρο είναι ότι κατέχεις ήδη την τέχνη του ευ ζειν, δε μένει παρά να καταστήσεις κοινωνούς και άλλους!

Αν περάσεις από εδώ “ουτοπία” θέλω να σ’ ευχαριστήσω για τη συγκινητική αυτή κατάθεση και, ναι, είμαι κι εγώ σίγουρη ότι το ευ ζειν το κατέχω αρκετά αλλά το να καταστήσω κοινωνούς και άλλους… αυτό δεν ξέρω αν το κατάλαβα καλά! Και όσο για τον αν θα μπορούσα να ζήσω στην πόλη που λες… το βλέπω αρκετά χλωμό αν και ποτέ δεν πρέπει να λέμε ΠΟΤΕ!

Meditation time…

Έχω άμεση ανάγκη από meditation σήμερα και το κάνω με μουσική Deva Premal – και με τα δύο κομμάτια που ακολουθούν και αν θέλετε το κάνετε κι εσείς! Ξαπλώστε πάνω στον καναπέ και απλά χαλαρώστε να σας ταξιδέψει η μουσική!

Το βαρέθηκα…

Στο www.tagged.com, που είναι κάτι σαν το Facebook αλλά που εκεί ψάχνουν περισσότερο για σύντροφο/soulmates, γράφω μεταξύ άλλων στο προφίλ μου:  YOUNG MEN under 40, men addicted to drugs, alcohol and food please dont bother – i just cant manage that kind of life… γι αυτούς που δεν καταλαβαίνουν αγγλικά, και ευελπιστώ να μην είναι πολλοί αυτοί, σημαίνει: Παρακαλώ τους ΝΕΟΥΣ κάτω των 40 και τους εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες, αλκοόλ και φαγητό να μην ενοχλήσουν διότι  δεν καταφέρνω να μαναντζάρω τέτοιου είδους ζωή!

Τι ήθελα και το έγραψα; Είναι σαν να πήγε στον βρόντο αυτή η παράγραφος… στου κοφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα… και παθαίνω αυτό ακριβώς που δεν ήθελα να πάθω!
Διότι κάτι 25άρια και 30άρια που επικοινωνούν μαζί μου δεν έχουν διαβάσει καν το προφίλ μου. Είδαν στις φωτογραφίες, που έχω ανεβάσει εκεί, μια χαριτωμένη κυρία και πίστεψαν ότι η κυρία αυτή θα πέσει με τα μούτρα στην ομορφιά και στα δροσερά τους νειάτα…. ούτε και ικανοποιούνται με την ευγενική “όχι ευχαριστώ” απάντησή μου και επιμένουν να λυγίσω στις ερωτικές και σεξουαλικές τους επιθυμίες…

Τι λέμε τώρα…. 55άρα με 25άρη;
Άλλο το τι κάνει ο άνδρας… αυτούς τους βολεύει η γυναίκα να είναι όσο γίνεται πιό νέα και ανώριμη για να ταιριάζει στο δικό τους επίπεδο! Τόσο είναι το επιπεδό τους! Ίσα ίσα για 20 – 25 ετών μωρά και όσο πιό μικρή είναι αυτή τόσο πιό περίφανος είναι αυτός μπροστά στους φίλους του θαρρείς και γι αυτούς την έχει…
Ενώ εμείς οι γυναίκες θέλουμε και την πνευματική επικοινωνία!
Θέλουμε την ωριμότητα και πόσα 25άχρονα πρόλαβαν να την αποκτήσουν αυτήν;

Το έχω βαρεθεί και το tagged – Καλά, το Facebook το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό…
Και τώρα; Πού πάμε τώρα; Ξέρει κανένας κάποιο άλλο σοκκάκι στο ιντερνετ με πιό ώριμο και εκλεκτό κόσμο;

ΓΥΝΑΙΚΑ…

Δεν είμαι σίγουρη αν το ποίημα/κείμενο που ακολουθεί έχει γραφτεί προσωπικά για μένα αλλά μ’ έχει συγκινήσει αφάνταστα και ευχαριστώ τον φίλο, από ένα από αυτά τα dating sites, που μου το ‘χει στείλει – το αφήνω όπως είναι!

γυναίκα

Σε βάφτισαν γυναίκα.
Δεν σε ρώτησαν.
Σε γέμισαν ενοχές, φόβους,
πόνο και δάκρυα
για την ζωή που αλλάζει.

Σε έντυσαν
με τα επτά πέπλα της Σαλώμης
και σε πούλησαν
στα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς.

Σε ξόρκισαν
στην πυρά της Λορένης
φορτώνοντας σου
τις αμαρτίες του κόσμου.

Είναι βλέπεις
αυτή η κατάρα
που μας δέρνει
εμάς τους άντρες
να διαβάζουμε ανάποδα τον κόσμο.

Έσπασες
αμέτρητες φορές τα μούτρα σου
προσπαθώντας ανάμεσα στα σκοτάδια
να ανακαλύψεις το Εγώ.
Τι φταίς;

Γι αυτό κι εγώ
ζητάω ταπεινά συγνώμη
και υποκλίνομαι
μπροστά στην ομορφιά της ψυχής σου