Για αλλού ξεκίνησα την Παρασκευή και…
… κατέληξα εδώ, σ’ έναν χορό, και στις Μαλαματίνες που μας κερνούσαν φίλοι, γνωστοί, αναγνώστες και facebookόφιλοι….
Δεν ξέρω αν εσάς σας συμβαίνει αυτό αλλά εμένα μου συμβαίνει συχνά πυκνά να ξεκινώ για αλλού και να καταλήγω αλλού και αυτή την φορά ξεκίνησα να δω την συνονόματή μου, τη Συμέλα, που πλέον μένει στην Ελλάδα αλλά που είναι εδώ, στη Στοκχόλμη, για λίγες μέρες!
Αυτή, πάλι, είχε ακούσει ότι ένας παλιός της φίλος, ο Γιάννης Χασιώτης, (ο αριστερά στην ορχίστρα) που επίσης, πλέον, μένει Ελλάδα είναι εδώ και πως θα παίξει κάπου!
Κι έτσι καταλήξαμε εκεί, οι δυο Συμέλες, και βρήκε την ευκαιρία αυτή να πιάσει το ντουμπερλέκι και μαζί με τον Χρίστο τον Νεοφώτιστο (στη μέση) και τον Γιώργο τον Αναστασιάδη (στα δεξιά) να παίζουν το ένα μετά το άλλο τα ρεμπέτικα! Κι όχι μόνο!
Την αίθουσα του ελληνικού συλλόγου της νότειας Στοκχόλμης στο Vårberg, με πρόεδρο τον Κώστα Ευσταθιάδη, (στην φωτογραφία που ακολουθεί – ο δε κύριος με τα γαλάζια είναι ο αγαπημένος φίλος όλης της οικογένειας των Μελετλιδέων…) την είχαμε μετατρέψει από Σύλλογο σ’ ένα μικρό, ζεστό και κεφάτο κουτουκάκι…
Η πίστα των 1,5 Χ 1,5 μέτρων έφτανε για…. 1000 καλούς, που λένε, να ευχαριστηθούν χορό και χαρά…
Και κατά το τέλος πιάσαμε όλοι μαζί να τραγουδάμε και να κάνω, εγώ, την αναμέτρηση πόσων ταλέντων έχει χάσει η ελληνική βιομηχανία της μουσικής!
Πόσα άτομα θα μπορούσαν να είχαν γίνει τραγουδιστές και να ικανοποιήσουν τον ελληνικό λαό με τις φωνητικές τους ικανότητες…
Οι κύριοι που φαίνονται στο βάθος, ο Σάββας από την Καστανούσσα Σερρών, κι ο άλλος, που δεν γνωρίζω το όνομά του, είναι δυο απο αυτούς που εννοώ – από αυτούς με τις φωνάρες!
Και τι δεν τραγουδήσαμε εκεί: φέρτε μια κούπα με κρασί… δεν ξανακάνω φυλακή…. δεν σε κρίνω που δεν μ’ αγαπάς…. πού ‘σουν μάγκα τον χειμώνα βρε…. μάγισσες φέρτε βότανα τον πόνο μου να γιάνω… έψαξα άδικα να βρω ανθρώπους να με νοιώσουνε… πέντε έλληνες στον άδη… δεν ξαναπαίζω ζάρια πιά…(επιρρεπείς στα ζάρια πολλοί, εκεί μέσα, σεβασμός στο τραγούδι αυτό…) θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω (καλά, αυτό είναι το δικό μου τραγούδι – αυτό, ανέβαινα σε ψηλούς βράχους και το τραγουδούσα, μικρό, τότε που ήθελα να γίνω τραγουδίστρια και πάντα συγκινούμαι όταν το ακούω…)
Και μου είπαν, τελικά, ότι η βραδυά αυτή είχε οργανωθεί στα γρήγορα με τα έσοδα να βοηθήσουν ένα παιδί των 15-16 ετών που ήρθε από την Ελλάδα με εγκεφαλικό για να κάνει μια επέμβαση και για την ώρα βρίσκεται στο νοσοκομείο του Danderyd! Αυτά άκουσα αυτά λέω…
Καλά περάσαμε, λοιπόν, καλά να γίνει και το αγοράκι για να είμαστε όλοι καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα…
