ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ

Ιανουαρίου 28, 2009

Make Me Happy!!!

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 4:13 μμ

gialiaaΒρίσκομαι σε μια φάση στασιμότητας και δεν θέλω να ενοχοποιήσω τον “καρβουνιάρη” το laptop μου διότι άμα θέλεις και με καρβουνιάρη μπορείς να φτάσει μακριά – εδώ η χελώνα με την ταχύτητά της νίκησε τον λαγό… τι λέμε τώρα - Μη φταίνε πάντα οι άλλοι…

Αλλά, να, δεν συμβαίνει και τίποτα ευχάριστο στην ζωή μου τον καιρό αυτό, έτσι, να μ’ ανεβάσει κάπως…

Και σ’ αυτά τα netdating-sites που υποτίθεται “ψάχνω γαμπρό” δεν υπάρχει τίποτα το ενδιαφέρον!
Άσε που σχεδόν έχω σταματήσει και από εκεί… Μα όταν διαβάζω ο άλλος να ψάχνει γυναίκα για να τον “κάνει ευτιχισμένο” τα μαζεύω και άρον – άρον φεύγω….

“Τι ζητάς από μένα” ρωτώ καμιά φορά σε κάποιον που τρώγεται να… τον συμπαθήσω!
“I want to make you happy = θέλω να σε κάνω ευτυχισμένη” μου λέει!  Καλό κι αυτό! Και πάλι καλά διότι υπάρχουν και αυτοί που απαντούν “I want you to make me happy = θέλω να με κάνεις ευτυχισμένο!”

Ήμαρτον Κύριε!  Ποιός θα κάνει χάπι ποιόν; Περιμένουμε, δηλαδή, κάποιον να μας κάνει χάπι;

Θα μου φορτώσεις, κύριε, τον σάκκο σου που από τα γενοφάσκια σου τον γέμησαν με αδυναμίες, ανησυχίες, πόνους, τραύματα κλπ., σε μένα για να τον ανοίξω και να κάνω εγώ την κάθαρση; Να βγάλω και να πετάξω εγώ τα άχρηστα και βρώμικα από εκεί;
ΑΧ, και πώς πονάνε τέτοιες διαδικασίες….
Κάνε εσύ ο ίδιος, κύριέ μου, αυτή την δύσκολη δουλειά και μετά τα ξαναλέμε…

Δε λέω… κι εγώ περίμενα κάποτε κάποιος να έρθει και να με κάνει χάπι αλλά με τον καιρό, και μετά από πολλές σφαλιάρες, αντιλήφθηκα ότι εγώ, και μόνον εγώ, θα με κάνω χάπι! Και ΟΧΙ με χάπια αλλά με σκληρή δουλειά…

Αυτά για την ώρα…

Ιανουαρίου 27, 2009

Ο Άγγελός μας!

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 9:57 πμ

Ο φίλος και αναγνώστης Γιάννης, από την Θεσσαλονίκη, μου έχει στείλει σε mail το παρακάτω κείμενο που είναι σαν να το έχω γράψει εγώ η ίδια!
Διαβάστε το και κάντε όπως νομίζετε – προσωπικά δεν το στέλνω ούτε σε έναν ούτε σε δυο ούτε σε τρεις φίλους αλλά σε όλους τους αναγνώστες μου!

Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι’ αυτό πρέπει να δοκιμάζεις.

Αναρωτιέμαι πόσοι διαβάζουν στ’ αλήθεια τα μηνύματά τους. Η ανταπόκρισή σου θα έχει ενδιαφέρον, γι’ αυτό δώσε προσοχή σε ότι θα διαβάσεις. Όταν θα έχεις τελειώσει, θα ξέρεις το λόγο που σου στάλθηκε.

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν..
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ’ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.
Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει.

Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας.

Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση.
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε.

Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά.
Παρ’ ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια.
Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.

Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.
Σ’ ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

Στείλε αυτό το κείμενο σε όλους σου τους φίλους, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που το έστειλε σ’ εσένα.

Αν δεν πάρεις καμία απάντηση, θα πρέπει να δουλέψεις πάνω στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.
Αν πάρεις 2 απαντήσεις, ίσως θα πρέπει να στραφείς περισσότερο προς τα έξω.

Αν πάρεις 4 απαντήσεις, έχεις διαλέξει καλά τους φίλους σου.

Αν πάρεις 6 απαντήσεις, έχεις καταφέρει να είσαι πολύ αγαπητός.
Αν πάρεις 8 απαντήσεις, οι άλλοι σε βλέπουν θαυμάσιο (και ίσως γι’ αυτό είσαι στη λίστα μου).

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Προώθησε το μήνυμα την ίδια ώρα που το έλαβες, σε όσο περισσότερους φίλους μπορείς. Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά αυτή είναι η σωστή ώρα για σένα.
Εμείς πιστεύουμε ότι κάτι πρόκειται να συμβεί.

Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους. Είσαι ένας από αυτούς.
Κάτι υπέροχο θα συμβεί σ’ εσένα και τους φίλους σου, όταν μοιραστείτε αυτό το κείμενο. Αύριο, κάποιος θα σου πει κάτι που περίμενες καιρό για να ακούσεις.

Ιανουαρίου 23, 2009

Για ένα touchpad…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 10:36 μμ

julijas-profileΠριν τελειώσει η εγκύηση, πριν δηλαδή κλείσει ένας χρόνος από τότε που αγόρασα το τελευταίο μου laptop – σε περίπου δέκα μέρες -, έπρεπε να το τους το πάω για μια μικρούλα επισκευή!
Και άνοιξα, τώρα , το παλιό μου laptop, δηλαδή το παλιό μου κόσκηνο που το είχα σχεδόν πεταμένο, και το οποίο πάει όπως ένας… καρβουνιάρης – κολλά κάθε τόσο και λιγάκι  και δεν ξεκολά όσο κι αν το παρακαλώ!
Όλο κι όλο 2-3 σελίδες μου επιτρέπει να έχω ανοιχτές ταυτόχρονα κι εγώ που ήμουν συνηθισμένη να έχω γύρω στις δέκα πρέπει τώρα να μάθω να πάω με την ταχύτητα μιας χελώνας… κι έστι θα είμαι επί δύο με τρεις εβδομάδες που χρειάζονται, λέει, για να επισκευάσουν κάτι που στην ουσία δεν με ενοχλούσε και ιδιαίτερα!

Το touchpad του δεν λειτουργούσε καλά και τώρα που γράφω κολλά συνεχώς κι εγώ αγανάκτησα και σταματώ εδώ….

Ιανουαρίου 19, 2009

Με κοτούλες και γίδες…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 2:22 μμ

Έχω πει επανηλλημένα πως ήμουν στην Φρανκφούρτη για Χριστούγεννα αλλά από την ίδια την Φρανκφούρτη έχω δει μόνο το αεροδρόμιό της κατά την προσγείωσή μου από την Στοκχόλμη.
Τα οικογενειακά μου άτομα, με το οποία γιόρτασα τα Χριστούγεννα, ζουν σ’ ένα μικρό χωριό κάπου κοντά στην Frankfurt (A Main) που λέγεται Erlenbach (a Main) – Main λέγεται ένας ποταμός που περνά και από την Φρανκφούρτη και από το χωριο τους γι αυτό και το όνομά του κολλά δίπλα στο όνομα όλων των πόλεων και των χωριών απ’ όπου περνά!

Σε χωριό Γερμανίας, λοιπόν, ήμουν για Χριστούγεννα και η διαφορά από το δικό μου χωριό, από το Καλοχώρι Σερρών, δεν ήταν και ιδιαίτερα μεγάλη και στις σημερινές φωτογραφίες καταλαβαίνετε τι εννοώ!

Το νούμερο 7 αδελφός μου, ο Χρίστος, που ζει εκεί εδώ και δεκαετίες έχει πάρει μαζί του πολλές από τις συνήθειές του από το ελληνικό χωριό με την διαφορά ότι στο γερμανικό χωριό τις έχει σαν χόμπι ενώ στο ελληνικό χωριό ήταν η αναγκαστική του 24άωρη εργασία.
tyskland-juljia-277 tyskland-juljia-400 tyskland-juljia-405
Και με μια άλλη διαφορά: στο ελληνικό χωριό ήταν υπεύθηνος για εκατοντάδες πρόβατα ενώ στο γερμανικό χωριό ασχολείται με 4 -5 κατσίκια και τα νταντέβει, τα κανακεύει, τα χαιδεύει, τα μιλά, τα ταίζει, τα ποτίζει, τα κάνει βόλτες, τα αρμέγει και κάνει δικό του τυρί για να το μοιράσει μετά και σε Έλληνες και σε Γερμανούς, τα σφάζει για να μοιράσει το κρέας σε φίλους και γνωστούς… Πήγα κι εγώ κάποια πρωινά να τις πω μια καλημέρα! Τις γίδες!

tyskland-juljia-485 tyskland-juljia-507 tyskland-juljia-518

Το πεπρωμένο της γίδας αυτής ήταν να γίνει χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ο λεγόμενος ποντιακός γαβουρμάς – φανταστείτε, λοιπόν, πόσο κρέας έχω φάει!
Αν και το κρέας δεν ανήκει στην γκάμα της διατροφής μου όταν δεν πρόκειται για μαζικής παραγωγής το τρώω ευχαρίστως. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται και για παραγωγή του αδελφού μου που ταίζει τα “ζα” του και του πουλιού το γάλα, που λέμε…

tyskland-juljia-575 tyskland-juljia-574 tyskland-juljia-509

Όσο γι αυτές… τρέχαμε με την νούμερο 8 αδελφή μου, που κι αυτή ανέβηκε από την Θεσσαλονίκη στην Γερμανία για γιορτές, ποιά θα προλάβει να πάρει τα ζεστά φρέσκα αυγουλάκια που οι κοτούλες μας προσέφεραν κάθε πρωί, έτσι, για να θυμηθούμε και το Καλοχώρι και τα παιδικά μας χρόνια!
Βέβαια στο χωριό, τότε, τα αυγά τα χρησιμοποιούσαμε για άλλο λόγο – δεν μας ενδιέφερε τόσο να τα τρώμε όσο να τα πηγαίναμε στον περιπτερά για να μας δώσει αυτός καραμέλες, σοκολατάκια και άλλα τέτοια καλούδια…

Χωριάτικα Χριστούγεννα έκανα, λοιπόν, φέτος και αυτό είναι το τελευταίο κείμενο από το χριστουγεννιάτικό μου ταξίδι – αργότερα, κάποια φορά, θα γράψω και για μια πίτα που με έναν ιδιαίτερο τρόπο, που εγώ για πρώτη φορά είδα,  είχε κάνει η πολύ μαστόρισα νύφη μου εκεί…

Ιανουαρίου 18, 2009

Δεν ξαναπαίζω ζάρια πιά…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 10:12 μμ

Για αλλού ξεκίνησα την Παρασκευή και…
varberg-etc-058 varberg-etc-069 varberg-etc-042

… κατέληξα εδώ, σ’ έναν χορό, και στις Μαλαματίνες που μας κερνούσαν φίλοι, γνωστοί, αναγνώστες και facebookόφιλοι….
Δεν ξέρω αν εσάς σας συμβαίνει αυτό αλλά εμένα μου συμβαίνει συχνά πυκνά να ξεκινώ για αλλού και να καταλήγω αλλού και αυτή την φορά ξεκίνησα να δω την συνονόματή μου, τη Συμέλα, που πλέον μένει στην Ελλάδα αλλά που είναι εδώ, στη Στοκχόλμη, για λίγες μέρες!
Αυτή, πάλι, είχε ακούσει ότι ένας παλιός της φίλος, ο Γιάννης Χασιώτης, (ο αριστερά στην ορχίστρα) που επίσης, πλέον, μένει Ελλάδα είναι εδώ και πως θα παίξει κάπου!
Κι έτσι καταλήξαμε εκεί, οι δυο Συμέλες, και βρήκε την ευκαιρία αυτή να πιάσει το ντουμπερλέκι και μαζί με τον Χρίστο τον Νεοφώτιστο (στη μέση) και τον Γιώργο τον Αναστασιάδη (στα δεξιά) να παίζουν το ένα μετά το άλλο τα ρεμπέτικα! Κι όχι μόνο!

Την αίθουσα του ελληνικού συλλόγου της νότειας Στοκχόλμης στο Vårberg, με πρόεδρο τον Κώστα Ευσταθιάδη, (στην φωτογραφία που ακολουθεί – ο δε κύριος με τα γαλάζια είναι ο αγαπημένος φίλος όλης της οικογένειας των Μελετλιδέων…) την είχαμε μετατρέψει από Σύλλογο σ’ ένα μικρό, ζεστό και κεφάτο κουτουκάκι…
varberg-etc-072

Η πίστα των 1,5 Χ 1,5 μέτρων έφτανε για…. 1000 καλούς, που λένε, να ευχαριστηθούν χορό και χαρά…

varberg-etc-095 varberg-etc-118 varberg-etc-034

Και κατά το τέλος πιάσαμε όλοι μαζί να τραγουδάμε και να κάνω, εγώ, την αναμέτρηση πόσων ταλέντων έχει χάσει η ελληνική βιομηχανία της μουσικής!
Πόσα άτομα θα μπορούσαν να είχαν γίνει τραγουδιστές και να ικανοποιήσουν τον ελληνικό λαό με τις φωνητικές τους ικανότητες…
varberg-etc-073

Οι κύριοι που φαίνονται στο βάθος, ο Σάββας από την Καστανούσσα Σερρών, κι ο άλλος, που δεν γνωρίζω το όνομά του, είναι δυο απο αυτούς που εννοώ – από αυτούς με τις φωνάρες!
Και τι δεν τραγουδήσαμε εκεί: φέρτε μια κούπα με κρασί… δεν ξανακάνω φυλακή…. δεν σε κρίνω που δεν μ’ αγαπάς…. πού ‘σουν μάγκα τον χειμώνα βρε…. μάγισσες φέρτε βότανα τον πόνο μου να γιάνω… έψαξα άδικα να βρω ανθρώπους να με νοιώσουνε… πέντε έλληνες στον άδη… δεν ξαναπαίζω ζάρια πιά…(επιρρεπείς στα ζάρια πολλοί, εκεί μέσα, σεβασμός στο τραγούδι αυτό…) θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω (καλά, αυτό είναι το δικό μου τραγούδι – αυτό, ανέβαινα σε ψηλούς βράχους και το τραγουδούσα, μικρό, τότε που ήθελα να γίνω τραγουδίστρια και πάντα συγκινούμαι όταν το ακούω…)

Και μου είπαν, τελικά, ότι η βραδυά αυτή είχε οργανωθεί στα γρήγορα με τα έσοδα να βοηθήσουν ένα παιδί των 15-16 ετών που ήρθε από την Ελλάδα με εγκεφαλικό για να κάνει μια επέμβαση και για την ώρα βρίσκεται στο νοσοκομείο του Danderyd! Αυτά άκουσα αυτά λέω…

Καλά περάσαμε, λοιπόν, καλά να γίνει και το αγοράκι για να είμαστε όλοι καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα…

Ιανουαρίου 13, 2009

Glühwein und Wurst…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 2:35 μμ

Ας φύγω από το Βερολίνο, όπου γιόρτασα το νέο έτος κι όπου μέσα σε μια εβδομάδα έχω δει περισσότερους ομοφιλόφιλους απ’ ότι σε όλη την προηγούμενή μου ζωή, κι ας πάω σε μια χριστουγεννιάτικη βραδειά σ ‘ ένα μικρό χωριό της Γερμανίας, κοντά στην Φρανκφούρτη… κι αν και κομμάτι αργά δεν πειράζει!

tyskland-juljia-061

Το πολύχρωμο αυτό κτήριο είναι το Δημαρχείο του χωριού Εrlenbach a Main (το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Main γι αυτό λέγεται έτσι) και στην πρόσωψη, που την έχουν στολίσει γιορτινά, έχουν φτιάξει 24 παραθυράκια όσες είναι οι μέρες του Δεκεμβρίου μέχρι τα Χριστούγεννα.

Όλο τον μήνα του Δεκέμβρη μαζεύονται οι χωρικοί εκεί τα βράδυα, κάνουν μια σχετική γιορτούλα και ο Αι Βασίλης ανοίγει ένα νέο παραθυράκι κάθε μέρα και βγάζει και μοιράζει δώρα… κάτι όπως εδώ:
tyskland-juljia-1041

Πήγαμε κι εμείς την παραμονή, στις 24! Δεν είναι ότι δεν έχω δει παρόμοια στην Σουηδία, παλιά, που με τα παιδιά μου μικρά όσο να ‘ναι τα γιόρταζα κι εγώ, αλλά άλλη χάρη είχε αυτή εδώ η γερμανική!

Πολύς ο κόσμος εκεί αλλά την μεγάλη εντύπωση μου την έκανε αυτός ο τύπος…..tyskland-juljia-127

…που συζητώντας με άτομα της παρέας μου, κοντά μου, τον άκουσα για μια στιγμή να λέει το όνομα Καλοχώρι… Έλα Χριστέ και Κύριε! Ναι, για το χωριό μου μίλαγε! Μπορεί να είναι μικρό το χωριό μου αλλά νά που ένας Γερμανός, από ένα άλλο μικρό χωριό αλλά της Γερμανίας, το γνώριζε! Είχε πάει,λεει, για διακοπές στα μέρη μας στο νομό Σερρών!
Κοίτα τι σου είναι ο κόσμος! Τόσο μεγάλος μα ταυτόχρονα και τόσο μικρός!!!

tyskland-juljia-1223

Εδώ είχα κάνει την πρώτη μου αμαρτία. Αυτό είναι το πρώτο από τα τρία λουκάνικα που έχω φάει στην Γερμανία!
Στο δε ποτήρι είναι το ζεστό ερυθρό κρασί Glühwein που και η φίλη και αναγνώστριά μου, Ιωάννα, που κι αυτή έχει κάνει Χριστούγεννα κάπου στην Γερμανία, έχει πιεί!

tyskland-juljia-109 tyskland-juljia-1191 tyskland-juljia-126 tyskland-juljia-120
Δεν λέω, ήταν ωραία η γιορτινή ατμόσφαιρα με πολύ κόσμο από όλες τις ηλικίες… μου θύμισε λίγο τα πανηγύρια στο χωριό μου που ήταν η μοναδική ευκαιρία να δούμε κόσμο και να νιώσουμε χαρά…..

Κι εδώ κάποια οικογενειακά άτομα, που μένουν εκεί, με φίλους… κι εγώ φυσικά!
tyskland-juljia-130

Άντε και καλά Χριατούγεννα! Του χρόνου, εννοώ, και μη γελάτε διότι πολύ σύντομα εδώ θα είναι πάλι!

Ιανουαρίου 12, 2009

Υπερπαραγωγή – Υπερκατανάλωση…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 10:47 πμ

Τουλάχιστον καμμιά δεκαριά χρόνια έχω να φάω απ’ αυτά τα λουκάνικα με ψωμάκι που πουλάν στους δρόμους σαν fast food αλλά στην Γερμανία, που ήμουν για τις γιορτές, τα έφαγα κι αυτά! Τρεις φορές κιόλας… Μα παρασύρθηκα αφού παντού έβλεπες να πουλούν τα φημισμένα τους λουκάνικα σε διάφορα σχέδια και μεγέθη! Καλά, αυτά τα μακρόστενα μ’  ‘εκαναν να σκάσω στα γέλια – ποτέ παλιά δεν έχω δει τέτοια!!!
tyskland-juljia-918 tyskland-juljia-762 tyskland-juljia-644

Αυτός στην τρίτη φωτογραφία κι αν δεν είναι στην κυριολεξία αυτό που λέμε mobil fast food!
Δικό μου όλο εκείνο το λουκάνικο με το μικροσκοπικό ψωμάκι που μέχρι να το έτρωγα είχα πασαλείψει τα χέρια μου… άστα να πάνε…

tyskland-juljia-648 tyskland-juljia-650 tyskland-juljia-652 tyskland-juljia-654 tyskland-juljia-655 tyskland-juljia-651

Τα είδη των αλαντικών που έχω δει στην Γερμανία δεν τα έχω δει σε καμμία άλλη χώρα, και δεν είναι λίγες αυτές που έχω περπατήσει. Καλά, αυτό το ήξερα και από παλιά – από πριν 35 περίπου χρόνια που είχα μείνει εκεί για 6 μήνες και τα αλαντικά τους τα έτρωγα σκέτα, δίχως ψωμί!!! Ε, με την πείνα που είχα φύγει από το χωριό να μην τα έτρωγα;
Αλλά για τα είδη των τυριών τους δεν είμαι σίγουρη – οι Ιταλοί ή οι Γάλλοι ίσως είναι πιό καταναλωτικοί στο είδος αυτό θαρρείς και θα ‘μασταν πιό δυστυχισμένοι αν στην αγορά υπήρχαν μόνο τα μισά είδη!!! Ή και το ένα τρίτο αυτών!!!

Όλα αυτά στο πολυκατάστημα Galeria, στο Alexanderplatz του ανατολικού Βερολίνου όπου οι τιμές τσούζουν – τσούζουν αρκετά!
Κι αν συγκρίνω τις πόλεις Αθήνα, Στοκχόλμη, Νέα Υόρκη και Βερολίνο αυτήν την τελευταία την βρήκα ακριβότερη απ’ όλες με την Αθήνα στην δεύτερη μοίρα και την Στοκχόλμη στην τελευταία!

Ιανουαρίου 11, 2009

Στους δρόμους του Βερολίνου…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 11:01 μμ

Ανεβάζω κάποιες φωτογραφίες από την όμορφη αρχιτεκτονική στο ανατολικό Βερολίνο, στην περιοχή Alexanderplatz – το χαρακτηριστικό στο μέρος αυτό είναι ο ψυλός πύργος της τηλεόρασης που φαίνεται στην έκτη φωτογραφία…
tyskland-juljia-638 tyskland-juljia-639 tyskland-juljia-640 tyskland-juljia-665 tyskland-juljia-668 tyskland-juljia-646

Πήρα μια μέρα το τουριστικό λεωφορείο νούμερο 100 που περνά από πολλά αξιοθέατα μέρη και φτάνει μέχρι τον ζωολογικό κήπο! Εκεί κοντά υπάρχει και η πανέμορφη εκκλησία που βλέπετε σε μια απο αυτές. Απανταχού τα ομορφότερα κτήρια είναι εκκλησίες κι αν δεν το προσέξατε εσείς το πρόσεξα εγώ…
Κάπου εκεί είναι και το πολυκατάστημα Ka De We που λίγοι έχουν πορτοφόλι γι αυτό…  Η φωτογραφία όπου κάθομαι στην πράσινη πολυθρόνα είναι από εκεί μέσα…
tyskland-juljia-844 tyskland-juljia-850 tyskland-juljia-853 tyskland-juljia-865 tyskland-juljia-862 tyskland-juljia-864

Στα Καραγκιοζλίστικα…

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 10:07 μμ

Σ’ αυτή την γλώσσα, στα καραγκιοζλίστικα, έκανε το Χριστουγεννιάτικο κύρηγμά του ο Αρχιμανδρίτης (που δεν έκανα τον κόπο να συγκρατήσω και το όνομά του) στο ελληνικό ποίμνιο στην εκκλησία της γερμανικής κωμόπολης Aschaffenburg κοντά στην Φρανκφούρτη. Σ’ ένα ποίμνιο που στοιχιματίζω ότι ούτε το 5% είχαν ποτέ πατήσει σκαλί γυμνασίου!

Μια χαρά, στα απλά και αντιληπτά ελληνικά, μας τα ‘πε μόλις βγήκε από το ηρώο, ο τύπος, και συστήθηκε! (Από μια άλλη πόλη ήταν αλλά ήταν προσκεκλημένος στο Aschaffenburg και του έκανε την τιμή ο τοπικός ιερέας να κάνει ακόμα και το κύρηγμα….) μα σαν άρχησε το ίδιο το κύρηγμα, που το έλεγε σαν να άκουγες ένα κασσετόφωνο, δεν καταλάβαινες τίποτα! Μα τίποτα σας λέω!
Κάτι αφηρημένες έννοιες έλεγε, σε κάτι σαν καθαρεύουσα, και αναρωτιώμουν αφού ο άνθρωπος γνωρίζει την ελληνική, και το είχε αποδείξει στην αρχή, γιατί τώρα μιλά στην καραγκιοζλίστικη;

Είχα σκεφτεί πως αν τον διέκοπτα και του έλεγα να πάψει να μας δουλεύει και αν θέλει να μας πει κάτι να μας το πει στα απλά ελληνικά θα στενοχωρούσα την νύφη μου που μένει εκεί – ε, μη νοιώσει ότι την έχω εκθέσει που προφανώς θα προσέβαλα έναν ιερέα!

Και τον άφησα να μας δουλεύει! Στενοχωρήθηκα όταν η νύφη μου εκ των υστέρων μου είπε πως θα χαιρόταν αν του είχα κάνει την παρατήρηση! ΚΡΙΜΑ! Είχα χάσει την ευκαιρία να κάνω φασαρία μέσα σε μια εκκλησία – άλλοι τις κάνουν μέσα σε μπουζουξίδικα εγώ θα την έκανα μέσα σε εκκλησία! why not? αλλά δεν την είχα την τιμή!

tyskland-juljia-324 tyskland-juljia-316 tyskland-juljia-305

Στο μικρό αυτό κτίσμα, γύρω στα 6 Χ 8 μέτρα ο εσωτερικός χώρος με γυναικονύτη, στεγάζεται η ελληνική εκκλησία. Η μια από τις κυρίες στο ψαλτήριο είναι η γυναίκα του τοπικού ιερέα που… παλάτια έχει χτίσει άκουσα οι γλώσσες εκεί να λένε! Εγώ δεν ξέρω…νύπτω τας χείρας μου ;-)

Ιανουαρίου 10, 2009

Obama και Τσίπρας!

Κατηγορίες: Uncategorized — simela @ 1:14 μμ

aptopix_presidents__419813b1

Πείτε ότι θέλετε αλλά αυτή η φωτογραφία με γεμίζει σιγουριά και ασφάλεια… αχ, αυτή η σκουρόχρομη κουστουμιά…

Είδα κάποτε, τότε που κι εγώ κοιτούσα τηλεόραση, σ’ ένα κάτι σαν γκάλοπ να ρωτούν πολίτες με ποιόν θα ήθελαν να φάνε ένα γεύμα!
“Τι να απαντήσω έτσι και με τσακώσουν κι εμένα στον δρόμο”, σκεφτόμουν τότε… τον Ingvar Kamprad, τον παπούλη, αλλά ακόμα δραστήριο, ιδρυτή της IKEA τον είχα πάντοτε σαν είδωλο και σίγουρα το όνομά του θα απαντούσα αλλά σήμερα αν με ρωτούσαν θα έλεγα άλλα…

Και τι δεν θα έδινα να βρισκόμουν στο τραπέζι που είχαν καθίσει αυτοί εδώ οι θεοί μας, τέως, νυν και προσεχείς άρχοντες της οικουμένης, για να πάρουν ένα προεδρικό γεύμα τώρα, πρόσφατα! Πριν ακόμα λάβει τα καθήκοντά του το νέο αστέρι που κάπως τον Τσίπρα μου θυμίζει!

Αποθέωση πρώτα απαγοήτευση μετά…. αλλά και τι να σου κάνει ο άνθρωπος όταν η κατάσταση είναι αυτή που είναι με τις οικονομικές κρίσεις, με αναστάτωση στις κεφαλαιοαγορές και με ελλήματα στα ταμεία και από πάνω με τα καμμώματα των ισραηλινών και των παλαιστήνιων που κι αυτοί θαρρείς και αυτή την στιγμή περίμεναν να κάνουν αυτά που κάνουν εκεί κάτω… Και επιπλέον να είναι και μια απλή μαριονέττα!
Έτσι, δηλαδή, που είναι και όλοι οι άλλοι ηγέτες… άσχετα αν εμείς νομίζουμε ότι αυτοί κόβουν και ράβουν!

Τι, άραγε, να έλεγαν στο γεύμα οι ηγέτες;;;;;;

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.