Ο αγαπητός μου Σπυράκος!

Με λίγο καλύτερη διάθεση χθες ξεκίνησα για τον αγαπητό μας τον Σπύρο που για χρόνια τον γιορτάζουμε τέτοια μέρα.

Εγώ με τον εορταζόμενο στην πρώτη και το ζεύγος Μαρία – Σπύρος στην δεύτερη! Το ‘πα και παλιά ότι το ζεύγος αυτό έχουν την θέση των γονέων μου και αν δεν έχω χτυπήσει την πόρτα τους για κανά-δυό εβδομάδες αρχίζουν να ανυσηχούν και με ψάχνουν στα τηλέφωνα…

Οι λυχουδιές, τα ορεκτικά και τα σαλατικά έτοιμα από την Μαρία με την οποία παλαιότερα έχω κάνει κι ένα εντυπωσιακότατο τηλεοπτικό πρόγραμμα μαγειρικής με ελληνικά εδέσματα. Με μια ιδιαίτερη μαστοριά τηγανίζει η Μαρία τις σαρδέλες και αν καμιά φορά τύχει θα σας το δείξω…
Στην τελευταία φωτογραφία η λιτή μου μερίδα  – μα τι άλλο να έτρωγα που με το που τα είδα έτσι πολλά χόρτασα…

Εδώ, ένα μέρος μόνο της οικογένειας Σπύρου – Μαρίας,  θυμήθηκα την πολύ πολύτεκνη οικογένειά μου που κάπου – κάπου μας φωτογράφιζαν για να πάρει ο πατέρας μου κάποιες παροχές από το κράτος (εγώ δεν θυμάμαι καμμία απ’ αυτές αλλά  τον πατέρα μου τον θυμάμαι πάνω στα τρένα μονίμως λόγω φτηνών εισητηρίων…)
Έτσι και τότε δεν χωρούσαμε σε φωτογραφία!

Οι δύο αδελφοί Σαβίδη, Στάθης και Σταύρος, φανατικοί αναγνώστες του/των blog μου…

Ο εορταζόμενος με τα δωράκια του -  ένα ζευγάρι τερλίκια εδώ (ζεστά κοντά καλτσάκια) πλεγμένα από τα χεράκια της γιαγιάς Σοφίας που κάθεται δίπλα και που είναι από τα Πλατανάκια Σερρών ενώ ο Σπύρος είναι από την Αγία Παρασκευή του νομού Κιλκίς. Η δε Μαρία από την Καστανούσα Σερρών κι εγώ από το Καλοχώρι – όλα αυτά τα χωριά είναι το ένα δίπλα στο άλλο και όλοι γνωριζόμαστε από παλιά! Η δε γιαγιά Σοφία (φαίνεται στην έκτη κατά σειρά φωτογραφία) μου έλεγε χθες ότι παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έκανε στο σπίτι τις, εδώ στην Σουηδία, ποντιακές γιοχάδες! Πάνω στο μάτι της κουζίνας τις έψυνε, λέει… Θα την καταφέρω καμιά μέρα να τις κάνουμε μαζί; Όταν φύγουν αυτές οι γεναιές φεύγουν και οι παλιές συνταγές! (δύσκολο να εξηγήσω τι ακριβώς είναι οι γιοχάδες – ο νοών νοήτω…)

Κι εδώ οι δύο Σπύροι! Ο παππούς ο Σπύρος και ο εγγονός ο Σπύρος και από πίσω η ενδιάμεση γεναιά, ο Γιάννης – ο γιός του παππού Σπύρου και ο πατέρας του εγγονού Σπύρου!

Και τέλος…

…τα παπουτσάκια της Μαρίας στην κουζίνα και τα παπουτσάκια των επισκεπτών στο χωλ!!!

Κάπως έτσι “παπουτσομάγαζο” γίνεται όταν πάμε επίσκεψη, εδώ, στην Σουηδία! Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στο ίδιο μας το σπίτι -  Δεν μπαίνουμε μέσα με λερωμένα και βρώμικα παπούτσια όσο κι αν ισχυριζόμαστε ότι είναι καθαρά!
Τα βγάζουμε και τ’ αφήνουμε στο χωλ! Έτσι απλά! Και μ’ ενοχλεί αφάνταστα όταν στην Ελλάδα βλέπω να μπαίνουν με παπούτσια, με μπότες, με αρβύλες….. Ελάτε πιά!
Ας πούμε ότι παλιά ήταν τα σπίτια κρύα μα σήμερα που τα καλοριφέρ υπάρχουν σε όλο το σπίτι είναι απαράδεχτο!

Αυτά τα λίγα μόνο από το χθεσινοβραδυνό στο Axelsberg, στο νότιο προάστειο της Στοκχόλμης!
Να ‘ναι καλά ο Σπυράκος μας και κάθε χρόνο να τον γιορτάζουμε…