Apo ena laptop dixos eliniki grammatosira ithela mono na anevaso liges ikones apo to germaniko xorio Erlenbach a Main (konta sto Ashafenburg – oxi makria apo to Frankfurt) opou katikoun kapia meli tis ikogenias mou…
Δεκεμβρίου 23, 2008
Δεκεμβρίου 20, 2008
Τις ευχές μου…
Ξεκούραση για γιορτές τώρα και ταξίδια. Αύριο αναχωρώ για Φρανκφούρτη και απο εκεί αργότερα για Βερολίνο και για μερικές μέρες παίρνω διαζύγιο από το laptop μου!
Ακολουθούν λίγες φωτογραφίες από την Στοκχόλμη στον χριστουγεννιάτικό της συνοστισμό – τις έχω πάρει από την καφετέρια στον πέμπτο όροφο του παλυκαταστήματος Åhlens, στην ψηχή του κέντρου της πόλης! Είχα συναντηθεί χθες με την φίλη μου την Βούλα, εκεί, για καφέ και για καμμιά “βόλτα” μετά αλλά ο ιστερισμός στα μαγαζιά μας έδιωξε νωρίτερα από το κέντρο και ήρθαμε στο σπίτι μου να αποτελειώσουμε την διαδικασία του επίσημου μου mail και της ιστοσελίδας www.simela.com (που με την πρώτη ευκαιρία θα αναννεωθεί) που εδώ και ευδομάδες ήταν εκτός λειτουργίας…
Αυτά τα λίγα για τώρα! Καλές και ήρεμες γιορτινές μέρες σας εύχομαι…
Δεκεμβρίου 17, 2008
Πώς τη θέλω την Ελλάδα;
Σαν απάντηση των σχολείων στο προηγούμενο κείμενό μου γράφω αυτό το post.
Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα σ’ ένα παγκόσμιο κονκρέσσο στην Αμοργό που κάθε χρόνο διοργανώνει η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου “Αιγιάλι”, η κυρία Ειρήνη Παπα… (κάτι – δεν θυμάμαι το επώνυμό της τώρα)
Καλή η προσπάθειά της με την ευκαιρία να γνωρίσει στους ξένους καλεσμένους, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ανά τον κόσμο, το νησί και την κουλτούρα του…
Η έναρξη του κονκρέσσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα άρχιζε στις 11 η ώρα και από τις 11.10 άρχισαν οι σκανδιναβοί δημοσιογράφοι να κοιτούν τα ρολόγια τους, και εμένα, σαν να έφταιγα εγώ για την καθυστέρηση…
Κατά τις 11.45 άρχισε το κονκρέσσο και αφού μας καλωσώρισε και μας μίλησε η κυρία Ειρήνη μας έδωσε τον λόγο αν είχαμε να πούμε κι εμείς κάτι! Σηκώθηκα κι εγώ να πω κάτι για την καθυστέρηση εκείνη και αν είναι δυνατόν να κρατάμε το χρονοδιάγραμμα, για όλες τις 4-5 μέρες που θα ήμασταν εκεί, γιατί οι ξένοι όταν λένε 11.00 εννοούν 11.00 κι όχι 12.00!
Μια οχλαγωγία ακούστηκε στο κοινό τότε, κυρίως εκεί που κάθονταν οι 5-6 Έλληνες δημοσιογράφοι, και για μια στιγμή πίστεψα πως με αποθέωναν έτσι όπως έκαναν την προηγούμενη βραδυά που μόλις είχαμε φτάσει στο νησί και είχαμε περάσει λίγες ώρες με χορό και διασκέδαση (μια ελληνίδα από Σουηδία να τραγουδά, να χορεύει και να διασκεδάζει έτσι μερακλίδικα τους είχε θαμπώσει τότε…)
Έλα, όμως, που την επόμενη, που παρακάλαγα να κρατάμε το schedule, δεν με αποθέωναν αλλά με βλασθημούσαν!!!
“Έτσι ήμαστε εμείς οι Έλληνες… δεν θα έρθετε εσείς οι ξένοι να μας αλλάξετε τις συνήθειες… κλπ. κλπ” έκραζαν κι εγώ τα είχα χαμένα!
Οι δε ξένοι δημσιογράφοι, που καθόλη την διάρκεια της διαμονής μας στο νησί απευθύνονταν σ’ εμένα για οτιδήποτε, είχαν μείνει άναυδοι που τόσες μέρες δεν είχαν καταφέρει να κάνουν κάποια επαφή με τους “φιλόξενους” Έλλληνες καλεσμένους του νησιού – είχαν φοβηθεί οι δικοί μας μη και καταφέρουν οι ξένοι να τους αλλάξουν τις συνήθειές τους και τους απέφευγαν!
Αυτά τα λίγα λένε πολλά για την νοοτροπία των Ελλήνων επομένως δεν είναι μόνον ότι η Ελλάδα χρειάζεται αλλαγές!
Όταν τα παιδιά γαλουχίζονται από την γιαγιά και τον παππού, οι οποίοι ακόμα κουβαλούν απομεινάρια και από την τουρκοκρατεία αλλά και από τον σχετικά πρόσφατο εμφύλιο πόλεμο, με τα ίδια απομεινάρια θα μεγαλώσει και η επόμενη γενεά και η αλησίδα συνεχίζεται επωμιζόμενοι οι νέες γενεές στοιχεία σαν αυτά που πολύ σωστά αναφέρει και ο Heliotypon στο σχόλειό του (βλέπε σχόλια στο προηγούμενο κείμενο)
Πώς την θέλω εγώ την Ελλάδα;
Η προχειροχτισμένη, πάνω σε εκκρεμή θεμέλια, Ελλάδα πρέπει να γκρεμιστεί τελείως και ν’ αναγεννηθεί με νέες, τελείως διαφορετικές, προδιαγραφές αλλά με συντελεστές από το εξωτερικό – με ανθρώπους που και την αγαπούν και την πονούν αλλά που δουλεύουν δίχως μίζες, βρωμιές, ασυνειδησίες, ανευθυνότητες, τεμπελιές, κουτοπονηριές, ντεμεκισμούς, ζαμανφουτισμούς κλπ., με όλα αυτά, δηλαδή, που διακρίνουν τον Έλληνα ακόμα κι εσένα που τώρα με διαβάζεις!
Ζητώ πολλά; Αν ναι μη με ξαναρωτήσετε πώς την θέλω την Ελλάδα διότι εγώ έτσι θεωρώ πως η χώρα αυτή θα μπορούσε να αλλάξει για να έχουν και οι νέοι μελοντικές προοπτικές… αντί να κουκουλοφορούν και απογοητευμένοι να κυνηγούν την εξουσία!
Να ‘ναι το μπάχαλο αυτό η αρχή ενός γκρεμίσματος….
Δεκεμβρίου 16, 2008
Γρίπη & ελληνική δυστυχία…
Η γρίπη με κρατά ακόμα και δε λέει να μ’ αφήσει στην ησυχία μου όπως και τα γεγονότα με τους κουκουλοφόρους και τους μπάτσους που ακόμα σας κρατούν απασχολημένους και δε λένε να σας αφήσουν στις χριστουγεννιάτικες χαρές…
Όχι, βέβαια, πως φταίνε οι κουκουλοφόροι, ή οι μπάτσοι, για όλο αυτό το μπάχαλο! Η ρίζα της ελληνικής δυστυχίας δεν είναι μόνο βαθειά αλλά είναι και τόσο πολύπλοκη που ούτε καν η Ε.Ε. θέλει ή αντέχει να ασχοληθεί μ’ αυτήν! Εγώ πάντα αναρωτιόμουν πώς κατάφερε η Ελλάδα να μπει στην Ε.Ε.! Ή μάλλον πώς την δέχτηκαν οι άλλοι σαν μέλος και όσο μακριά από την Ελλάδα βρίσκεσαι τόσο καθαρά την βλέπεις αυτή την απορία!
Παρά την ελληνική δυστυχία, όμως, και είτε θέλει η γρίπη είτε όχι στη Φρανκφούρτη θα πάω την Κυριακή, για να συνεχίσω μετά τα Χριστούγεννα προς το Βερολίνο όπου εδώ και δύο μήνες με περιμένει ένα φιλικό ζευγάρι!
Χριστούγεννα, λοιπόν, στη Φρανκφούρτη και πρωτοχρονιά στο Βερολίνο και ότι άλλο προκείψει ενδιάμεσα – και τρελαίνομαι για απρόβλεπα και απρογραμμάτιστα…
Εσείς τι θα κάνετε τις γιορτές;
Σεισμός….
Σεισμός 4,7 Richter στην Σουηδία είναι κάτι το απίστευτο. Αδύνατον να το φανταστούμε κι όμως σήμερα το πρωί συνέβη στην νότεια Σουηδία, στην περιοχή Skåne, και το αισθάνθηκαν ακόμα και στην Δανία!
Ο σεισμολόγος Björn Lund χρειάζεται, λέει, λίγο χρόνο να εξηγήσει το φαινόμενο που τόσο κατέπληξε τους σουηδούς…
Πριν 100 χρόνια συνέβη ένας σεισμός των 6 Richter αλλά γενικά δεν βιώνουμε τέτοια εμείς εδώ πάνω…
Δεκεμβρίου 15, 2008
Δεκεμβρίου 13, 2008
Ο αγαπητός μου Σπυράκος!
Με λίγο καλύτερη διάθεση χθες ξεκίνησα για τον αγαπητό μας τον Σπύρο που για χρόνια τον γιορτάζουμε τέτοια μέρα.
Εγώ με τον εορταζόμενο στην πρώτη και το ζεύγος Μαρία – Σπύρος στην δεύτερη! Το ‘πα και παλιά ότι το ζεύγος αυτό έχουν την θέση των γονέων μου και αν δεν έχω χτυπήσει την πόρτα τους για κανά-δυό εβδομάδες αρχίζουν να ανυσηχούν και με ψάχνουν στα τηλέφωνα…
Οι λυχουδιές, τα ορεκτικά και τα σαλατικά έτοιμα από την Μαρία με την οποία παλαιότερα έχω κάνει κι ένα εντυπωσιακότατο τηλεοπτικό πρόγραμμα μαγειρικής με ελληνικά εδέσματα. Με μια ιδιαίτερη μαστοριά τηγανίζει η Μαρία τις σαρδέλες και αν καμιά φορά τύχει θα σας το δείξω…
Στην τελευταία φωτογραφία η λιτή μου μερίδα – μα τι άλλο να έτρωγα που με το που τα είδα έτσι πολλά χόρτασα…
Εδώ, ένα μέρος μόνο της οικογένειας Σπύρου – Μαρίας, θυμήθηκα την πολύ πολύτεκνη οικογένειά μου που κάπου – κάπου μας φωτογράφιζαν για να πάρει ο πατέρας μου κάποιες παροχές από το κράτος (εγώ δεν θυμάμαι καμμία απ’ αυτές αλλά τον πατέρα μου τον θυμάμαι πάνω στα τρένα μονίμως λόγω φτηνών εισητηρίων…)
Έτσι και τότε δεν χωρούσαμε σε φωτογραφία!
Οι δύο αδελφοί Σαβίδη, Στάθης και Σταύρος, φανατικοί αναγνώστες του/των blog μου…
Ο εορταζόμενος με τα δωράκια του - ένα ζευγάρι τερλίκια εδώ (ζεστά κοντά καλτσάκια) πλεγμένα από τα χεράκια της γιαγιάς Σοφίας που κάθεται δίπλα και που είναι από τα Πλατανάκια Σερρών ενώ ο Σπύρος είναι από την Αγία Παρασκευή του νομού Κιλκίς. Η δε Μαρία από την Καστανούσα Σερρών κι εγώ από το Καλοχώρι – όλα αυτά τα χωριά είναι το ένα δίπλα στο άλλο και όλοι γνωριζόμαστε από παλιά! Η δε γιαγιά Σοφία (φαίνεται στην έκτη κατά σειρά φωτογραφία) μου έλεγε χθες ότι παλαιότερα, όταν ήταν νεότερη, έκανε στο σπίτι τις, εδώ στην Σουηδία, ποντιακές γιοχάδες! Πάνω στο μάτι της κουζίνας τις έψυνε, λέει… Θα την καταφέρω καμιά μέρα να τις κάνουμε μαζί; Όταν φύγουν αυτές οι γεναιές φεύγουν και οι παλιές συνταγές! (δύσκολο να εξηγήσω τι ακριβώς είναι οι γιοχάδες – ο νοών νοήτω…)
Κι εδώ οι δύο Σπύροι! Ο παππούς ο Σπύρος και ο εγγονός ο Σπύρος και από πίσω η ενδιάμεση γεναιά, ο Γιάννης – ο γιός του παππού Σπύρου και ο πατέρας του εγγονού Σπύρου!
Και τέλος…
…τα παπουτσάκια της Μαρίας στην κουζίνα και τα παπουτσάκια των επισκεπτών στο χωλ!!!
Κάπως έτσι “παπουτσομάγαζο” γίνεται όταν πάμε επίσκεψη, εδώ, στην Σουηδία! Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στο ίδιο μας το σπίτι - Δεν μπαίνουμε μέσα με λερωμένα και βρώμικα παπούτσια όσο κι αν ισχυριζόμαστε ότι είναι καθαρά!
Τα βγάζουμε και τ’ αφήνουμε στο χωλ! Έτσι απλά! Και μ’ ενοχλεί αφάνταστα όταν στην Ελλάδα βλέπω να μπαίνουν με παπούτσια, με μπότες, με αρβύλες….. Ελάτε πιά!
Ας πούμε ότι παλιά ήταν τα σπίτια κρύα μα σήμερα που τα καλοριφέρ υπάρχουν σε όλο το σπίτι είναι απαράδεχτο!
Αυτά τα λίγα μόνο από το χθεσινοβραδυνό στο Axelsberg, στο νότιο προάστειο της Στοκχόλμης!
Να ‘ναι καλά ο Σπυράκος μας και κάθε χρόνο να τον γιορτάζουμε…
Δεκεμβρίου 12, 2008
Και καλύτερα και καλύτερες μέρες…
Η γρύπη συνεχίζει – δεν είμαι πλέον πολύ χάλια αλλά είμαι ακόμα χάλια!
Το δε WordPress δεν ξέρω τι έχει κάνει και οι φωτογραφίες που τώρα ανεβάζω δεν μεγενθύνουν… ή μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος; Δεν το γνωρίζω…
Με περιμένουν απόψε στο σπίτι ενός Σπύρου αλλά δεν ξέρω αν θ’ αντέξω να πάω…
Για την ώρα στέλνω τα Χρόνια Καλά σε όλους τους Σπύρους και τις Σπυριδούλες, στα Σπυρόπουλα και στα σπουργιτόπουλα… 
Να είστε καλά και υπομονή… θα έρθουν και οι καλές μέρες και ίσως καταφέρουν και οι μπάτσοι να γίνουν φίλοι του πολίτη κι όχι η τρομάρα του - αλλά και ο πολίτης να βλέπει τον μπάτσο σαν φίλο και συνεργάτη κι όχι σαν εχθρό…
Δεκεμβρίου 9, 2008
The same procedure as every year…
Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται από την μια μέρα στην άλλη να αισθάνεται ο άνθρωπος τόσο διαφορετικά…
Έτσι περδίκι είχα ξεκινήσει χθες βραδάκι για το, βαρετό, πλέον, ετήσιο χριστουγεννιάτικο γεύμα των FPA – Foreign Press Association of Sweden, όπου είμαι και η γραμματέας του Δοιηκητικού Συμβουλίου, αλλά επέστρεψα με ενοχλήσεις στον λαιμό και σήμερα τρέχουν από παντού… πριν ακόμα προλάβω να πιάσω το χαρτομάντηλο!
Είναι τόσα πολλά τα είδη φαγητών πάνω στον χριστουγεννιάτικο μπουφέ που αναρωτιέσαι αν πράγματι όλα εκείνα τα χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και θυμώνεις που το μάτι μας είναι τόσο, μα τόσο, αχώρταγο – άσε μη κάνω τζάμπα κύρηγμα γιατί η πλύση του ανθρώπινου εγκεφάλου, ότι τέτοιες μέρες πρέπει να τρως πολύ, έχει κάνει καλά την ζημιά και τι να πει τώρα μια Συμέλα….
Δεν φωτογράφισα τον ίδιο τον μπουφέ – πέρυσι έχω δείξει κάποιες φωτογραφίες από σουηδικό χριστουγεννιάτικο μπουφέ αλλά ήθελα να ανεβάσω να δείτε τα διαφορετικά φορτωμένα πιάτα κάποιων συναδέλφων που καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι!
Το πρώτο πιάτο είναι δικό μου και ακολουθούν συναδέλφων…
Φυσικά μπορούσαμε να πάρουμε νέο πιάτο με νέα μερίδα 100 φορές! Αν το θέλαμε…
