Πάλι εκεί εγώ…

Η κυρά Μαρία Κολοκυθά που πρόσφατα, την ημέρα των κηπουρών, είχε πάρει το βραβείο για την καλύτερη κολοκυθόπιτα, μας έχει αφήσει εδώ και δυο εβδομάδες και σήμερα η οικογένειά της, οι φίλοι και οι γνωστοί την αποχαιρετήσαμε!

Με το σημερινό χάος στην κυκλοφορία – ακόμα δεν ξέρω τι έχει συμβεί και δημιούργησε ένα αφάνταστο κυκλοφοριακό χάος – έφτασα 35 λεπτά αργότερα στην ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο κέντρο της Στοκχόλμης. Η κηδεία, ωστόσο είχε τελειώσει και πρόλαβα μόνο να φωτογραφίσω το φέρετρο στην πόρτα της εκκλησιάς…

Πρόλαβα, ωστόσο, να πάω στα κοιμητήρια του Skogkyrkogården που θεωρείται το μεγαλύτερο της Σκανδιναβίας, όπου πρόσφατα ήμουν για μια άλλη κηδεία!
Τον τάφο ήθελα να δείτε πώς τον ανοίγουν! Πολύ βαθειά, ίσως και δυο μέτρα, και τον σκεπάζουν με ένα είδος κάλυμμα σε πράσινο χρώμα… δεν ξέρω πότε το παίρνουν από εκεί, προφανώς αμέσως μετά την αποχώρηση των συγγενών! Ο καιρός δεν μας βοήθησε για καθαρότερες φωτογραφίες αλλά ακόμα και ο Θεός έκλαψε για την κυρά Μαρία, όπως λένε…

Εκεί στο νεκροταφείο και πριν τo θάψιμο της είπε ο ιερέας, της κυρά Μαρίας, τα τοιαύτα, είπε κι εκείνο το “αιωνία η μνήμην…” που πάντα όταν τ’ ακούω με πιάνουν λυγμοί και κλάματα και…

… οι έξι άντρες από το γραφείο κηδειών FONUS με τρία γερά ζωνάρια μετακίνησαν το φέρετρο, με τη Μαριώ μας μέσα, στον τάφο της και με την απαιτούμενη ευλάβια και με το ανάλογο δέος άφησαν τα ζωνάρια να γλιστρούν σιγά – σιγά για να κατέβει το φέρετρο στην θέση του…

Όλα τους με συγκινούν, και αυτός είναι και ο ένας λόγος που γράφω αυτό το κείμενο, αλλά αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι αυτή η υπόκλιση που κάνουν, και οι έξι μαζί συντονισμένοι, μια προς τον νεκρό και μια προς τους γύρω!!!

Στο βάθος φαίνεται κάποιος που κρατά την ομπρέλα για τον ιερέα – είναι ο Mohamed, ο γείτονας της συχωρεμένης που με την μάνα και τον αδελφό του, προφανώς μουσουμάνοι, μερίμνησαν τα πράγματα να πάνε ρολόι, κι εμένα κάτι τέτοια με συγκινούν και δεν θέλω οι θρησκευτικές διαφορές να σταθούν εμπόδιο στις ανθρώπινες σχέσεις…

Στο ειδικό τμήμα του κοιμητηρίου που είναι για τους ορθόδοξους ήθελα να φωτογραφίσω και αυτόν τον τάφο για να δείτε πόσο απλά και λιτά τον στολίζουν μετά, και… ναι, τον προτιμώ έτσι!
Άδεια γι αυτήν την φωτογραφία δεν έχω – ευελπιστώ, ωστόσο, να μη την χρειάζομαι….

Μπόλικο το αίμα μας – ας χύσουμε και λίγο…

Ο “ανταποκριτής”, φίλος, facebookόφιλος, και αναγνώστης Αλέξανδρος από την Θεσσαλονίκη μου γράφει με mail ακριβώς ΕΤΣΙ:

ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ 28 ΟΤΩΒΡ. Ο ΗΛΙΟΣ ΗΤΑΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΑΡΕΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣΑΜΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ…! ΕΙΧΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ….ΜΑΛΛΟΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ…! ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΘΟΝΤΑΝ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΣΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΟΥΝΟΥΣΑΝ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΣΑΝ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΥΝΑΝ………ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΕΝΤΟΝΟ ΣΑΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΕΝΟΣ ΣΤΙΧΟΥ ΠΟΥ ΦΩΝΑΞΑΝ ΜΕ ΟΣΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΕΙΧΑΝ ΣΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΤΟΥΣ 36 ΚΟΜΜΑΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ……. «Ο.Υ.Κ ΜΟΝΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΘΑ ΧΥΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»…….
ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΡΒΥΛΑ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ….!!!!
ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΗ ΩΡΑ ΟΛΑ ΕΙΧΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΚΑΝΑΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΑΦΕ Η ΠΟΥ ΘΑ ΦΑΜΕ……
ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΒΕΒΑΙΑ ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ…, ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ, ΚΡΙΣΗ ΣΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΦΥΓΑΝ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ, ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΟΥΝΤΑΙ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ, ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…..
ΤΕΛΙΚΑ Ο ΓΔΟΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΡΒΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΕΙΚΟΣΑΧΡΟΝΟΥ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΗΤΑΝ TA ΜΟΝA ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡAN ΜΕ 2 ΛΕΞΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣOYN……
”ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΘΑ ΧΥΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ…!..”………….28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, MEGA CHANEL, ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΩΝ 20.00.
«ΜΑΤΩΣΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ»………….

Δεν ξέρω εσείς αλλά εμένα το πολύ το αίμα, από οποιοδήποτε ζωντανό, με απωθεί…

Τα κοινά με την Cecilia…

Χάθηκα, ναι, διαβάζω ένα βιβλίο, την ιστορία μιας σουηδής, που μου θυμίζει πολύ την δική μου ιστορία…

Αν και ο δικός της πατέρας ήταν για πολλά χρόνια ο τρανός διευθηντής της VOLVO ωστόσο μου θυμίζει σε πολλά τον πατέρα μου που μπορεί τέτοιος διευθηντής να μην υπήρξε αλλά το κύρος που είχε στην περιοχή μας αναλογούσε με το κύρος του P.G. Gyllenhammar, του πατέρα της συγραφέα, στην Σουηδία.

Την κοπέλα έτυχε να την γνωρίσω μέσω μιας φίλης και την Κυριακή που ήμασταν μαζί, και τα πίναμε και τα λέγαμε, μου είχε δώσει το βιβλίο της που μεγάλο σκάνδαλο είχε προκαλέσει όταν είχε εκδοθεί!

Διότι σε οικογένειες σαν αυτής, της υψηλής κοινωνίας, όλα είναι επιφανειακά, προσποιητά και φτιαχτά, την αλλήθεια πολύ καλά την κρύβουν πίσω από σιδερένιες βαριές πόρτες και κάνουν τα πάντα για να μην την επιτρέψουν να βγει…. τα ξέρουμε τώρα αυτά, δεν χρειάζεται καν να τα αναλλύσουμε!

Η Cecilia, ωστόσο, που σαν και μένα σαν χείμαρο τα είχε ξεράσει τα γράφει χαρτί και καλαμάρι… οι δε γονείς της το είχαν αποδεχτεί το βιβλίο ενώ οι δικοί μου έκαναν τα πάντα να πνίξουν το δικό μου!

Αυτό το βιβλίο διαβάζω και με κρατά μακριά από το blog…επανέρχομαι

(στην φωτογραφία με την πανέμορφη Θεά, Cecilia Gyllenhammar, μαγειρεύουμε μακαρονάδα…)

Κηδεία και ωραία;;;;

Ναι, και οι κηδείες μπορούν να είναι ωραίες και αυτό επειδή και ο θάνατος είναι ένα κομμάτι της ζωής μας! Είναι το τελευταίο κομμάτι της ζωής μας και γι αυτό το κομμάτι θα γράψω σήμερα.
Για μια κηδεία που ήμουν πρόσφατα και αν και πολιτισμένη, δίχως κλάάάάμμα και θρήνο, αν κάποιος δεν αντέχει το θέμα αυτό ας μείνει εδώ! (χάνει όμως ωραίες φωτογραφίες)

Είναι το Skogskyrkogården αυτό, ένα νεκροταφείο στο νότιο προάστιο της Στοκχόλμης – είναι ένα μέρος μόνο έξω από την εκκλησία και από τους τάφους!
Εκείνο το μικρό κομμάτι με τα πράσινα δενδράκια που φαίνεται στο βάθος, στη τρίτη και στην τέταρτη φωτογραφία, είναι το λεγόμενο minneslunden, ένα άλσος όπου σκορπούν την στάχτη του σωρού αυτών που προτιμούν να κάψουν αντί να θάψουν… σε αυτό το θέμα θα επανέλθω κάποια φορά όταν έχω και φωτογραφικό υλικό επειδή με ενιδιαφέρει ιδιαίτερα!

Γινόταν η κηδεία ενός συγραφέα και ποιητή χιλιανής καταγωγής, του Carlos Fernando Geywitz Molina (και αυτοί σαν τους Σουηδούς με χίλια δυό ονόματα), και με το φιλαράκι μου πήγα να δω πώς κάνουν και αυτοί οι άνθρωποι τις κηδείες τους!
Κλαίνε και οδύροντε και αυτοί όπως εμείς;
Ομολογώ ότι παρά την τέλεια οργάνωση, κι ενώ μ’ αρέσουν τα οργανωμένα πράματα, είχα επιθυμήσει να έβλεπα και κάτι που έμοιαζε τις δικές μας κηδείες στα χωριά… να τσιρίζουν, να τραβούν τα μαλλιά, να λυποθυμούν, να μυρολογούν τραγουδιστά, όπως πολύ τέλεια κάνουν μερικές γυναίκες και τρέχουν και τις φωνάζουν σε κάθε κηδεία….

Τίποτα τέτοιο, σηκώθηκαν μίλησαν συγκενείς, φίλοι, συνάδελφοι κλπ., άντρες όλοι, να τον υμνήσουν και κανένα κλάμα ούτε καν από τον γιό του που επίσης μίλησε για λίγο!
Πολλά τα μουσικά διαλείμματα είτε με κιθάρες, είτε με βιολιά και πιάνο, είτε τραγουδιστά αλλά όταν βγήκε η μικρούλα, στην τέταρτη φωτογραφία, να τραγουδήσει το let it be λύθηκε και ο γιόκας ακόμα και άρχισε να ρουφά την μύτη του… αλλά μη πάω να κρυφτώ γιατί κι εγώ άρχισα να ρουφώ τη μύτη μου βλέποντας τους άλλους… θαρρείς και κάποιος δικός μου είχε πεθάνει αλλά βλέπεις πόσο εύκολα επιρεάζομαι και γίνομαι σαν την Μάρθα Βούρτση, με το κλάμα στην τσέπη!!!

Στον ναό υπήρχαν και πολλοί από την οργάνωση των μασώνων, όπου ανήκε και ο συχωρεμένος, και στην πέμπτη φωτογραφία κάνουν κύκλο για να τον υμνήσουν με τον τρόπο τους που πιό πολύ έμοιαζε με διαφήμηση της οργάνωσής τους… μουρμούριζε ο FidelCastrόφιλος ο φιλαράκος μου συνεχώς!
Το πιό παράξενο στην όλη ιστορία, εκτός από αυτό με τους μασώνες που όντως με εντυπωσίασε διότι πρώτη φορά τους έβλεπα, είναι το γεγονός ότι ο νεκρός είχε πεθάνει εδώ και δυο μήνες!!! Ούτε μια ούτε δυο εβδομάδες αλλά δυο μήνες ενώ οι δικές μας κηδείες γίνονται αυθημερών και πολλές φορές ούτε τους συγκενείς προλαβαίνεις να ενημερώσεις….

Το άγαλμα αυτό είναι μπροστά στην είσοδο της εκκλησίας του συγκεκριμένου νεκτοταφείου που δεν ήθελα να το παραλείψω!

Οι φωτογραφίες και δικές μου αλλά και του φιλαράκου Wilson Rivas

UPDATED (30 Οκτωβρίου)

Σήμερα που ήμουν πάλι εδώ για την την κηδεία της κυρά Μαρία, έμαθα ότι αυτό το κομμάτι που εγώ παραπάνω αποκαλώ minneslunden λέγεται meditationslunden (μέρος για αυτοσυγκέντρωση).
Το δε minneslunden είναι ένα μεγαλύτερο κομμάτι δάσους και βρίσκεται πιο δίπλα αλλά δεν φένεται καλά εδώ…

Καίταξε εδώ θαύμα!!!

Πήγα στη φίλη μου τη Mimo, που μένει στο νότιο μέρος της Στοκχόλμης, κάπου στο Hornsgatan (κάπου κοντά στην φωτογραφία όπου φαίνεται και ο ποδηλατόδρομος χαραγμένος) για να φάμε ένα brunch και να περπατήσουμε κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό και με τον ευγενικό ήλιο σε συνοδία!
Πάνω από δύο ώρες περπατούσαμε και κάπου κάπου θύμωνε που μ’ έβλεπε να σταματώ…. “θα περπατήσουμε ή θα φωτογραφίζεις” φώναζε…

Οι παρακάτω φωτογραφίες δείχνουν το “χωριό” στο κέντρο της Στοκχόλμης, το λεγόμενο Tantolunden, εκεί όπου έχουμε τους κήπους και όπου μερικοί κήποι διαθέτουν και τα μικρά τους σπιτάκια – όχι για διαμονή αλλά για καμιά ξεκούραση όταν οι κηπουροί δουλεύουν στους κήπους τους!

Το “χωριό” αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες, γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη, είναι μεταξύ Skanstull και Liljeholmen/Hornstull!
Περάσαμε από πάνω, και από κάτω, από παλιές, και από νέες, γέφυρες, από “χωριό”, από κανάλια και δάση κι όλα αυτά μέσα στην καρδιά της Στοκχόλμης… είναι θαύμα η πόλη αυτή και θα το λέω πάντα!

Κάτω από τη νέα γέφυρα (δίπλα φαίνεται και η παλιά) στο Skanstull φαίνεται και η φίλη μου, η Mimo.

Σε κάποια φάση είχε τηλεφωνήσει ανηψιά μου από Θεσσαλονική και τις περιέγραφα τα μέρη που εκείνη την στιγμή περπατούσα… και πατά αυτή τις βρισιές: κι εδώ μας πρίξανε στα μπετά, στα τσιμέντα και στα καυσαέρια κι από πάνω μας χέ… και με τα βατοπέδια, και από τα νεύρα της έκλεισε και το τηλέφωνο και δεν πρόλαβα να της πω να τα παρατήσει και να φύγει, αφού δεν της κάνουν…

Άμπουγκαααα…

Απ, τα γέλια μου δακρίζω και δεν βλέπω τι γράφω… δείτε το αυτό…

τέτοια και χειρότερα παθαίνουμε εμείς που μαθαίνουμε ξένες γλώσες….

Ο Βασίλης του Δημήτρη στην Πόλη…

Μέσα σ’ εκείνον τον μικρό και ζεστό χώρο στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Slussen, όπου η Ευσταθία Φανιάδου σκέφτηκε φίλοι λογοτεχνίας και τέχνης να μαζευόμαστε και να τα λέμε, είχε παρουσιάσει και ο Σολαρίδης Δημήτρης ένα από τα έργα του, το πρώτο του βιβλίο “Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ” – εκδώσεις Ατραπός.

Ο Δημήτρης, που είναι και πατριωτάκι μου από τις Σέρρες, εκτός αυτού του έργου μεταξύ άλλων έχει κάνει και ταινίες μικρού μήκους εκ των οποίων το ένα έχει βραβευτεί το 1982 ώς η καλύτερη στη Σουηδία με διάκριση επίσης και στην Ισπανία…

Η υπόθεση του βιβλίου:
Ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο Βασίλης, αποδέχεται τελικά την πρόταση της Ελένης να κάνουν το ταξίδι του μέλιτος στην γενέτειρα της γιαγιάς της στη γειτονική χώρα!
Από τους πρώτους που συναντούν εκεί είναι ο ξεναγός τους και η αδελφή του που είναι και η ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου όπου μένουν.
Μια μέρα, την ώρα που ο ποδοσφαιρόφιλος Βασίλης βλέπει ματς στην τηλεόραση, εξαφανίζεται η Ελένη μαζί με τον ξεναγό τους!

Πού πήγαν; Τι συνέβει; Μήπως την ερωτεύτηκε και την απήγαγε ο ξεναγός; Μήπως αυτή τον ερωτεύτηκε και κλέφτηκε μαζί του; Μήπως έπεσαν θύματα απαγωγής;
Όλα αυτά τα ερωτήματα πάνε να τρελάνουν τον Βασίλη κι όταν η αστυνομία αδυνατεί να τον βοηθήσει αναγκάζεται να αναλάβει την υπόθεση στα δικά του χέρια με την ξεναγό βοηθό.

Ο συγραφέας δεν αναφέρεται πουθενά περί ποιάς χώρας πρόκειται αλλά ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για την Τουρκία, για την Πόλη… κι εγώ να τύχει να διαβάσω το βιβλίο τον Ιούνιο, ακριβώς πριν πάω στην Κωνσταντινούπολη!
Σίγουρα ήταν παράλογη η σκέψη μου να αναβάλω το ταξίδι μου, τότε, αλλά ομολογώ ότι η υπόθεση του βιβλίου με είχε βάλει σε υποψίες και σε νέες φοβίες… σαν να μην μας φτάνουν οι φοβίες και το μίσος προς τους Τούρκους που τα σχολικά βιβλία έχουν φυτέψει μέσα μας!
Πάνω στο αεροπλάνο τότε, και ακριβώς πριν προσγειωθούμε, ξαφνικά είχα νοιώσει την ανάγκη να καταγράψω νέες ανησυχίες που σαν μυρμίγκια άρχισαν πάλι να περπατούν σε όλο μου το κορμί…. έπιασα το μπλοκ και το μολύβι κι εκείνα που πρόλαβα να γράψω εκείνη την στιγμή τα μετέφερα στο blog, αργότερα, όταν είχα επιστρέψει από την Πόλη…

Θέλω μια τρέλλαααα!!!

Συγνώμη που δεν έχω γράψει από την Τετάρτη, τότε που έκανα την τελευταία από τις 24 θεραπίες… συμβαίνουν, ωστόσο, πολλά κι είναι να γράψω πολλά – μεταξύ άλλων για το βιβλίο ενός Έλληνας στη Σουηδία, για μια τελετή που πρόκειται να γίνει σήμερα για έναν ποιητή, από την Χιλή, που πρόσφατα “πέρασε από την άλλη πλευρά…”, για κάποιο ταξίδι που επιθυμώ να κάνω και που ακόμα δεν ξέρω προς ποιά κατεύθηνση θα ‘ναι!

Ναι, μια τρέλλα θα ‘θελα πολύ να κάνω!
Την επιθυμώ πολύ αλλά δεν ξέρω καν τι είδους τρέλλα θα ‘ναι!
Ίσως ένα ταξίδι!!! Αλλά για πού; Για να θεωρείται τρέλλα θα πρέπει το ταξίδι να ‘χει μια άγνωση κατεύθηνση! Προς κάπου που ποτέ δεν έχω πάει και ευχαρίστως να θεωρείται και ριψοκίνδυνο….. ε ναι, τότε λέγεται τρέλλα – αλλιώς λέγεται απλά ταξίδι!

Ετοιμάζομαι για την τελετή τώρα και τα λέμε…
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!!!

Η φωτογραφία από την “προηγούμενη ζωή” – με το “προηγούμενο μαλλί “

ΤΕΕΕΛΟΟΟΣ!!!!!!!!

ΤΕΛΟΣ ΟΙ 24 ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΟΙ 6 ΠΡΩΤΕΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ 18 HERCEPTIN!
ΟΛΑ ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΕΡΑ!

Μ’ αυτή την τούρτα στο χέρι, που με τα χεράκια του έχει φτιάξει ο μικρότερος ο γιός μου, (είναι καλητέχνης γαστρονομίας αυτός) πήγα στο νοσκοκομείο SÖS (Söder Sjukhus), έτσι για ένα ευχαριστώ στις κοπέλες/νοσοκόμες, να φάνε με τον καφέ τους!
Και προσέξτε: στις κοπέλες του τμήματος πήγα την τούρτα κι όχι στην υπεύθηνο νοσοκόμα μου μόνον, ούτε και στην προισταμένη του τμήματος μόνον! Και προσέξτε περισσότερο: στο τέλος των θεραπειών κι όχι στην αρχή… για να με προσέξουν, δήθεν, περισσότερο από τις άλλες.
Οι νοσοκόμες είναι το ίδιο υπεύθηνες για όλους τους ασθενείς και με την ίδια ζεστασιά και κατανόηση προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όλους…

Εδώ με τα καλώδια για τελευταία φορά…

Μπήκα μετά στο γραφείο των νοσοκόμων και… τρελαίνομαι να φωτογραφίζω τους ανθρώπους ΠΡΙΝ ακόμα στηθούν και γίνουν σαν αγάλματα μπροστά στην κάμερα…

Κι εδώ μια αναμνηστική φωτογραφία και με την προισταμένη και με άλλες νοσοκόμες…

Εσείς που με διαβάζεται καιρό ξέρετε πώς είχα ξεκινήσει τις θεραπείες! Σαν μαγκάκι που λέει και ο ΑΦΜ!
Σήμερα δεν το ‘ριξα στον χορό. Τόσο ανάποδα τα πάω εγώ!
Όταν τα άρχιζα χώρευα και τώρα που τα τελείωσα…. τουλάχιστον μέχρι στιγμής ακόμα δεν έχω χωρέψει αλλά σε λίγο αν ακούσω κάτι καλό στο ΜΕΛΩΔΙΑ ράδιο (99,2 – αυτό ακούω τώρα), έτσι απρόβλεπτη που είμαι, μπορεί και να σηκωθώ και να το ρίξω στα ζειμπέκικα κλπ…

Αυτά για την ώρα… άντε και καλή σταδιοδρομία, λένε στους απόφοιτους, σ’ εμάς που 24 φορές φάγαμε τα χημικά και τα αντισώματα τι λένε;

Αυτά…

Η τρέλλα δεν πάει στα βουνά, λέει, κι εγώ αντί να προετοιμάζομαι για την παρουσίαση του βιβλίου πηγαίνω πρώτα για μανιτάρια…
Τι, άλλωστε, να προτετοιμάσω αφού το βιβλίο μου είμαι εγώ και για τον εαυτό μου έχω προετοιμαστεί από τα γενοφάσκια μου ακόμα, που λέει ο λόγος… μανιτάρια βρήκαμε και χθες κι έβαλα τώρα να φάω… αλλά ας πάμε στην χθεσινή μίνι παρουσίαση του βιβλίου μου “Τελικά τον νίκησα”

Η Μαιρούλα, στην φωτογραφία, με το σπασμένο της το πόδι και η πιό κατάλληλη, καθώς στο βιβλίο αναφέρομαι και σ’ αυτήν (ήταν αυτή που μ’ είχε κρύψει κάπου στην Αθήνα τότε που την είχα σκάσει και ο πατέρας μου είχε μάθει ότι βρισκόμουν στην Αθήνα κι έτρεξε για να με πάρει πίσω, στο χωριό…) κατεύθασε με ταξί για να παρουσιάσει το βιβλίο!

Η Ευσταθία Φανιάδου, που εδώ μου προσφέρει τα όμορφα τριαντάφυλλα, είναι αυτή που πήρε την πρωτοβουλία γι αυτό το, ας το πούμε club, και που το αποκαλεί “το λογοτεχνικό σαλόνι”.
Κάπου-κάπου, ίσως δυο φορές τον χρόνο, να συναντιόμαστε κάποιοι φίλοι της λογοτεχνίας και να συζητάμε πάνω σ’ ένα έργο/βιβλίο μας που δεν είχε/έχει την πολυτέλεια να προωθηθεί έτσι όπως προωθούνται τα “κώδικας Da Vinci” και “Harry Potter”…
“Δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα, το ύφος, η δομή, η γλώσσα και τα μπλά… μπλά… μπλά.. του βιβλίου αλλά το τι έχει κάνει τον συγραφέα να ξεκινήσει να γράφει και πώς τα κατάφερε να το εκδώσει…” είναι το επιχήρημά της!

Άλλωστε τα υπόλοιπα τα ξέρουμε: διαθέτεις κεφάλαια προωθείται το έργο, οποιαδήποτε ποιότητα κι αν διαθέτει, διαφορετικά μπαίνει στην αφάνεια κι έτσι καριβώς χάνονται φανταστικά και μοναδικής αξίας έργα που ποτέ δεν φτάνουν στην μάζα… και τρώμε απλά αυτά που μας σερβίρουν τα κεφάλαια – έτσι ήταν, έτσι είναι, και δυστυχώς έτσι πάντα θα ‘ναι!

Ο Χρίστος Κουτσουκλάκης που μόλις κατεύθασε από τα Χανιά της Κρήτης μας έριχνε ενδιάμεσα κι από καμιά μαντινάδα…
“Κι ένα έβγαλα τώρα για σένα” μου λέει: θα σ’ αγαπώ και μη θαρρείς πως σου το λέω ψέμα το λόγο μου και τη ζωή θα την εβγάλω τέρμα (κάπως έτσι πρόλαβα να το σημειώσω…)

Και πριν αποτελειώσουμε και φύγουμε από το μικρό εκείνο καφέ-εστιατοράκι μαζευτήκαμε οι πιό κοντινοί φίλοι για το αντίο και για μια μικρή σύσκεψη για το τι να παρουσιάσουμε την επόμενη φορά…

Update:

Οι φωτογραφίες από τον φίλο μας Wilson Durán Rivas