Αυτό το τρώω κι εγώ…

Ποδαράτη ήθελα να πάω σε συγκενείς μου χθες στο Stureby που είναι μετά το Älvsjö και κοντά στο Högdalen!
Δεν ήθελα ούτε με τρένο ούτε με λεωφορείο, αν και πρώτη φορά θα έκανα αυτή την διαδρομή, και ήταν θαύμα! Μιάμυσι ώρα περπατούσα και ούτε καν το αισθανόμουν… είναι χαρά Θεού να περπατάς εδώ γύρω μέσα σε δέντρα, κήπους, βίλες, δάση κλπ. Μαζί σου περπατούν κι ένα σωρό άλλοι και ποτέ δεν νοιώθεις μόνη!

Και στην ξαδέλφη μου μάζεψα μήλα… άλλη ικανοποίηση αυτή! Να μαζεύεις μήλα από το ίδιο το δέντρο και να κάνεις το γλυκό σου όπως εδώ!

Αλλά μη με ρωτάτε πώς το κάναμε… δεν το έκανα καν εγώ, το έκανε η Όλγα την ώρα που εγώ ήμουν έξω και μάζευα άλλα μήλα για να πάρω μαζί μου στο σπίτι… εγώ μόνο το έφαγα! not bad ε;
Äppelpaj το λέμε στα σουηδικά και το τρώμε με κρέμα από βανίλια και αφού ήταν από μήλα από τον κήπο χαλάλι… τέτοιο äppelpaj το τρώω κι εγώ!

Ποιός σου ‘πε να το μάθεις;

Σε συγκενικό μου σπίτι ήμουν χθες, εκεί που μόνο ελληνικά κανάλια βλέπουν και κανένα σουηδικό, όταν έκτακτα ανακοινώθηκε η άρνηση του κονγκρέσου στο πρόγραμμα της οικονομικής διάσωσης του Bush!

Ποτέ παλαιότερα δεν έχω παρακολουθήσει οικονομικές κρίσεις όχι μόνο επειδή δεν μ’ ενδιέφεραν αλλά επειδή δεν μ’ ενδιέφερε γενικά η ενημέρωση και οι κρίσεις περνούσαν εν αγνοία μου. Μ’ αυτήν πάλι, με την ενημέρωση, άρχισα να ασχολούμε από το 2002-2002 τότε που ξαφνικά άρχισα να γράφω χρονογραφήματα και να δημοσιεύονται στο Metro της Αθήνας.

Τα τελευταία 3-4 χρόνια, όμως, εκτός του τελευταίου όπου δεν άνοιξα καν εφημερίδες, με την καθημερινή μελέτη των οικονομικών αναλύσεων και ρεπορτάζ σε πολλές εφημερίδες άρχισε να με γοητεύει ιδιαίτερα το θέμα της οικονομίας… και ήρθε σήμερα η κατάσταση που ναι μεν ενδιαφέρουσα, παρουσιάζει ιδιαίτερο action, τραγική δε κυρίως γι αυτούς που είναι πνιγμένοι στα δάνεια…

Κι ενώ άλλα σκεφτόμουν να γράψω θυμήθηκα έναν Έλληνα που κάποτε τον άκουγα να βρίζει: Μας το μάθανε καλά καλά και τώρα μας τα πρίζουν ότι είναι επικίνδυνο και καρκινογόνο… μπορείς να μου πεις πώς να το κόψω τώρα εγώ το τσιγάρο;
Κάπως έτσι και με τα δάνεια λοιπόν…

Κανένας δεν σε μαθαίνει κύριε! Εσύ ο ίδιος το έμαθες και τον ευατό σου μόνο βρίσε… Κανείς δεν σε αναγκάζει να μάθεις να καπνίζεις το τσιγάρο ούτε και σε πηγαίνει με το ζόρι στο περίπτερο να το αγοράσεις.
Και φυσικά ούτε και σε παίρνει κανείς από τον γιακά για να σε πάει στην τράπεζα και να πάρεις δάνειο!

Επειδή δηλαδή υπάρχουν άφθονα τα προιόντα στην αγορά μας αναγκάζει κανείς να τα αποκτήσουμε; Όχι ασφαλώς! Ας προσέχατε λοιπόν κι εσείς… η ευθύνη είναι του καθενός και κανενός άλλου!

Δοκιμασμένη αλλά φοβισμένη!

Πήγα να απαντήσω στο σχόλιο του heliotypon σ’ αυτό το post μου και μου βγήκε ολόκληρο post κι είπα να το βάλω εδώ!

Heliotypon:
Δες το και αλλιώς: Η “πολιτισμένη” κοινωνία έχει συνδυάσει τον γάμο (αποτυχημένος θεσμός, κατά τη γνώμη μου, γι’ αυτό και δεν τον διέπραξα ποτέ) με την αναπαραγωγή. Δεν αγνοώ ότι υπάρχουν πρακτικοί λόγοι γι’ αυτό, αλλά αν θέσεις ως πρωταρχικό στόχο να ευχαριστηθείς αυτή τη ζωή (σάμπως υπάρχει κι άλλη;) δεν βλέπω λόγο να φορτωθείς με όλα τα βάσανα του γάμου, ακόμη και της συμβίωσης. Κι αν θέλεις να τεκνοποιήσεις και το αντέχεις οικονομικά, κάντο μόνη σου και έχε παράλληλα όσες ερωτικές περιπέτειες τραβάει η καρδιά σου. Δική μου η συνταγή και δεν πάει σ’ όλους, αλλά ίσως αξίζει να την δεις, έστω και θεωρητικά! Φιλιά.

Συμέλα:
Καλή η συνταγή σου, heliotypon, και εν μέρει μ’ αρέσει κυρίως επειδή με απαλάσσει από την ανάγκη της τεκνοποίησης!
Αυτό το “καθήκον” το έχω ήδη φέρει σε πέρας και, μάλιστα, επιτυχώς θα έλεγα.

Αλλά μη με πιστεύεις και πολύ… αυθόρμητη όπως είμαι και openminded (απαραίτητο στοιχείο για όλους και όλα) μπορεί και να με δεις μια μέρα σε καμιά εκκλησία με “πέπλο κα φουρό” οκ, οκ, οκ νυφικό λέγεται, το ξέρω καλέ… φάση θα είχε όμως, ε;

Πιστεύω, ωστόσο, σε αρμονικές συμβιώσεις (την λέξη “γάμο” καθώς και πολλές άλλες τετριμένες και πολυμεταχειρισμένες τις αποφεύγω) και δεν χρειάζεται να κάνεις πολύ μεγάλη θυσία για να αποκτήσεις μια τέτοια, θαρρώ!

Για μια αλλαγή συνήθειας πρόκειται και τίποτα παραπάνω. Αλλαγή συνήθειας από το “μόνος” στο “μαζί”.
Ω ναι, δε λέω, πολύ δύσκολο. Το ίδιο δύσκολο όσο και από το “μαζί” στο “μόνος”!

Προσωπικά την δεύτερη δυσκολία την έχω ήδη περάσει. Έχω δλδ. περάσει από την συντροφικότητα στην μοναχικότητα κι έχω δει όλο το μεγαλείο του πόνου και του φόβου και βασικά, δοκιμασμένη όπως είμαι, η αντίθετη μεριά δεν νομίσω να μου φανεί και τόσο τρομακτική αλλά νά……

Τα λέω σε σένα, heliotypon, για να τ’ ακούσω κι εγώ όπως πολύ ωραία λέγεται και ο τίτλος ενός blog – δεν θυμάμαι ποιού! Κατάλαβες;

Κατά τ’ άλλα η μέρα είναι πανέμοφη και σήμερα και λέω να τα κλείσω όλα και να την κάνω…

Λίγες ακόμα φωτογραφίες…

Λίγες ακόμα φωτογραφίες από τα μανιτάρια χθες… μα μου άρεσε τόσο η χθεσινή μέρα, αυτό το ψάξιμο και η τρελή χαρά όταν τα βρίσκαμε, που λέω και αύριο – μεθαύριο να ξαναπάω αλλά με άλλη παρέα!

Μου θύμιζε όταν μικρά στο Καλοχώρι Σερρών, μόλις την Άνοιξη μετά από βροχή έβγαινε ο ήλιος, μας έστελνε η μάνα μου για σαλιγκάρια! Άλλη τρελή χαρά και τότε όταν τα βρίσκαμε… κάπως έτσι και χθες!
Βέβαια τα σαλιγκάρια τα μαζεύαμε για να τα φάμε γιατί πεινούσαμε ενώ τα μανιτάρια γιατί μας αρέσουν.

Τα κίτρινα κανταρέλια, στην πρώτη φωτογραφία, ήταν τα πρώτα που είχαμε βρει ύστερα από πολύωρο ψάξιμο. Τόσο που είχαμε αρχίσει να απογοητευόμαστε και να σκεφτόμαστε να αλλάξουμε δάσος. Και μετά άρχισε το πανηγύρι που βλέπετε αλλά όχι με τα κίτρινα – μόνο τα καφέ που τα μαζεύαμε χούφτες – χούφτες…

Και, λάθος μου μεγάλο! Στο Värmdö είχαμε αράξει για ψάξιμο κι όχι στο Gustavsberg που είχα χθες… μπερδεύτηκα επειδή είχαμε περάσει από πολά μέρη πρώτα μέχρι να κατασταλάξουμε εκεί!

Γεμάτα τα καλάθια! YES!

Πριν συναντήσω φίλους να πάμε σήμερα στο δάσος, για την δεύτερη προσπάθεια φέτος να βρούμε μανητάρια, πρόλαβα να φωτογραφίσω την γιαγιούλα με το rullator της.
Ναι, Φωτεινή πολύ τα χρησιμοποιούν αυτά εδώ γι αυτό λέω ότι έτσι με προβλέπω κι εμένα αλλά μέχρι να έρθουμε σε αυτή την ηλικία θα υπάρχουν και στην Ελλάδα!

Αυτά και άλλα τόσα βρήκαμε σήμερα. Επιτέλους!
Πριν πάρουμε τον κατήφορο για την επιστροφή καθίσαμε για ένα απλό πικνικ αλλά ο φόβος μήπως αργήσουμε να βρούμε το αμάξι μας έκανε να ξεκινήσουμε νωρίς το ψάξιμο για την επιστροφή καθότι μεγάλα τα δάση και με το ψάξιμο των μανιταριών μπορείς εύκολα να αλλάξεις 1000 μίριες κατευθήνσεις με αποτέλεσμα να ψάχνεις με τις ώρες τον δρόμο της επιστροφής… αν το οργανώσουμε καλύτερα θα έχουμε και κανένα GPS μαζί μας – έτσι δεν τα λένε;

Όμορφα δεν είναι αυτά τα μανιτάρια; Πολύ δηλητήριο όμως κι όλως παραδόξως αυτά τα μανιτάρια δείχνουμε στα παιδάκια όταν τους τα μαθαίνουμε… μα να είναι και τόσο όμορφα!

Συναντήσαμε και τ’ άλογα και τα μουλάρια εκεί, στο δάσος του Gustavsberg…

Τέλειο δεν είναι αυτό; Ολόδικό μου… μεγάλη τύχη στα μανιτάρια σήμερα αλλά είχαμε και μια ειδική μαζί μας διότι εγώ δεν τα γνωρίζω καθόλου – κάτι βέβαια έμαθα σήμερα αλλά και πάλι μόνος να πας για μανιτάρια δεν λέει… θέλει παρέα και χαβαλέ το θέμα!

Χαρά και καμάρι εγώ ε; Κανταρέλια τα περισσότερα, είναι η εποχή τους (έτσι δεν τα λέμε στα ελληνικά;)

Και τα μαγειρέψαμε μετά σε μιας άλλης φίλης το σπίτι…
Με κρεμύδι και σκόρδο τα τηγανίσαμε πρώτα σε βούτυρο, βάλαμε λίγο αλεύρι μετά κρέμα γάλακτος και λίγη… φαντασία… τα απλώσαμε πάνω σε φέτες ψωμιού, από πάνω βάλαμε τυρί και μετά στον φούρνο!
Γιάμι – γιάμι!
Τα υπόλοιπα τα πήρα στο σπίτι αλλά ακόμα δεν ξέρω πώς θα τα μαγειρέψω. Είδωμεν…

Μήπως “πρέπει” στα 50 μας;

Γι αυτούς που δεν είδαν το mama mia πολύ περιληπτικά θα το περιέγραφα ως εξής:
Η κόρη μιας κυρίας, η οποία πριν 20 χρόνια είχε σε κάποιο ελληνικό νησί σχεδόν ταυτόχρονα 3 έρωτες, θα παντευτεί και καλεί στον γάμο της τους 3 ενδεχόμενους πατέρες της αφού πρώτα τους είχε εντοπίσει και ανακαλύψει διαβάζοντας στα κρυφά το ημερολόγιο της μάνας της!

Έρχονται οι 3 άντρες στο νησί και γίνεται ένα μακελιό αφού κανείς δεν γνωρίζει γιατί ακριβώς βρίσκονταν οι τύποι εκεί και το χειρότερο σοκ το παθαίνει η μάνα της κοπέλας – η τέως “γκόμενα” όλων των αντρών!

Μετά από το γενικό σοκ και την δυσκολία της μικρής να αναγνωρίσει τον πατέρα της (πίστευε ότι μόλις αντικρύσει τους 3 άντρες θα χτυπήσει η καρδούλα της ιδιαίτερα για τον πατέρα αλλά για όλους ένοιωσε την ίδια τρυφερότητα και αγάπη και μπερδεύτηκε, μέσα στην εκκκλησία και μπροστά στον παπά αναβάλλει η μκρή τον γάμος της. Και μια και όλα ήταν έτοιμα για έναν γάμο προτείνει ο ένας από τους τέως εραστές να παντρευτεί την μάννα…

Κι εδώ βασίζεται ένα από τα δικά μου συμπεράσματα απ’ όλο το φιλμ διότι, μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν συμπεράσματα στα φιλμ, στα βιβλία κλπ., αρκεί να θέλουμε να τα δούμε!

Μήπως, βρε παιδιά, ήμαστε πιό ώριμοι και πιό έτοιμοι, πιό τέλος πάντων κατάλληλοι για γάμο/συμβίωση/συντροφικότητα (όπως θέλετε πέστε το) κάπου εκεί στα 50 μας κι όχι στα 20 που όλα τα κάνουμε επειδή τα κάνουν και οι άλλοι κι επειδή οι άλλοι μας τα επιβάλουν;
Μήπως δεν έπρεπε να βιαζόμαστε για γάμο… το μόνο αρνητικό είναι ότι στα 50 δεν μπορούμε να φέρουμε στον κόσμο παιδιά…
Γιατί όμως έβλεπα χθες τον γάμο των 50άριδων πιό ζεστό, πιό αλληθινό, πιό πραγματικό από αυτόν των 20άριδων;

Και Mama mia σήμερα…

Στον δρόμο για την Μαίρη, 40 λεπτά από μένα ποδαράτη, ήθελα να φωτογραφήσω το γήπεδο της γειτονιάς, όχι το μοναδικό αλλά το πιό μεγάλο. Την δε γιαγιούλα έπρεπε οπωσδήποτε να την φωτογραφήσω διότι πολύ μου θύμησε την Συμέλα στο μέλλον – κάπως έτσι προβλέπω να γίνω! Μου πάει, έτσι;

Το παγκάκι με το rullator (δεν ξέρω πώς λέγεται στα ελληνικά) μπροστά σε μια είσοδο δεν ξέρω αν το έβλεπα στην Ελλάδα. Το αναρυχητικό πάνω σε πολυκατοικίες, ή σπίτια, το βλέπεις πολύ σχνά εδώ.

Και αργότερα in the middle of nowhere, που λένε και οι πέρα από τον Ατλαντικό, μέσα στο δασάκι μεταξύ Axelsberg και Örnsberg συνάντησα την ελληνική κομπανία: Ζευς, Αλέξανδρος, Μανώλης και Χρήστος με το σκυλάκι τον Ζορμπά! Δώστε σημασία στα ονόματα παρακαλώ! Έτσι αγαπούν την Ελλάδα οι μετανάστες Έλληνες τιμώντας τους αρχαίους ημών προγόνους…
Άλλοι πήγαιναν σε μια γιορτή του σχολείου επειδή είχε, λέει, γενέθλεια – έκλεινε τα 40 χρόνια – κι άλλοι για προπόνηση.
Η τελευταία φωτογραφία είναι από την αυλή της Μαίρης που πήγα σήμερα να βοηθήσω λιγάκι. Στρώνουν γείτονες τραπέζια για κάποια γιορτή τους – κοινά τα έπιπλα εκεί έξω, φυσικά!

Κι αργότερα πήγαμε και είδαμε αυτό που τόσο παινεύουν! Το Mama mia που ακόμα γεμίζει τα σαλόνια των κηνηματογράφων και στο συγκεκριμένο σαλόνι οι δυο ελληνίδες, η Συμέλα και η Μαίρη, γελούσαν σαν να ήταν στο σαλόνι του σπιτιού τους – δεν θα αντέξω να σχολιάσω το έργο, ίσως άλλη φορά…

Ψάχνω τον Ν. Κακλαμάνη!

Η Μαίρη, το παλιό και καλό μου φιλαράκι το Μαιράκι, μου ‘ρθε από την Ελλάδα, τον Αύγουστο που ήταν εκεί για διακοπές, με σπασμένο το πόδι!
“Να κάνεις μήνυση τον Δήμο” της είπα έτσι για πλάκα!
Σιγά μη βρει το δίκαιό της στην Ελλάδα επειδή το πόδι της πιάστηκε σε φρεάτιο, απ’ αυτά που έχουν εκείνες τις τεράστιες τρύπες, κι έσπασε!

Πάνω από δύο μήνες τώρα το Μαιράκι μας ούτε να μαγειρέψει μπρορεί…. εδώ να περπατήσει δεν μπορεί για μαγείρεμα μιλώ;

Και πάω τώρα σ’ αυτήν, για δεύτερη φορά από τότε που ήρθε, να βάλω κάνα χέρι… να τις πλένω κανά ρούχο… να μαγειρέψω κάτι τις, να φάει η έρημη και λίγο μαγειρεμένο φαγητό, να τις καθαρίσω κανά πάτωμα κλπ…

Όσο για τον Κακλαμάνη θα δούμε αν του ρίξουμε καμιά μύνηση για τα βλακωειδή φρεάτιά του στην Αθήνα…. αυτός δεν είναι ο δήμαρχος τώρα;

Νάτες πάλι οι τρελές αγελάδες!

Την είχα ξεχάσει την τρελλή αγελάδα και τις ορολογίες BSE και Creutzfeldt! Εσείς;
Κι όμως στην Ιταλία βρέθηκε το πρώτο θύμα με την ασθένεια αυτή στην δε Ισπανία το τέταρτο!

Σκέφτομαι το περιφραγμένο μέρος που είδα πριν μερικά χρόνια σε κάποιο μέρος του Κιλκίς, περνώντας από εκεί με το τρένο για να πάω στο χωριό μου, και την συχαμάρα που ένοιωσα από τότε!

Μερικές αγελάδες ήταν μέσα σ’ εκείνο το περιφραγμένο κομμάτι, μέσα σε μια κοπροθάλασσα και σ’ ένα απαράδεχτο, απάνθρωπο, συχαμερό, λασπωμένο, σκατένιο χάλι που, αν και ούτε τότε το έτρωγα το κρέας, είχα αποφασίσει ούτε καν να παραδεχτώ την ιδέα ο άνθρωπος να τρώει γενικά κρέας!

Ζητούντε μονοσύλαβα επώνυμα!!!

Η βόλτα δεν έγινε ακόμα, κάποια συνεφάκια μας τα χάλασαν, αλλά έκανα κάποια τηλεφωνήματα που έπρεπε να γίνουν και έγινε πάλι το σκηνικό!

Όταν τους λέω το όνομά μου πάμε κάπως καλά αλλά πρέπει να το προφέρω κάπως σαν Συμιέλα για να το γράψουν με ένα “λ”. Αν το προφέρω κανονικά γράφουν το όνομά μου με δυο “λ”…. άστα να πάνε!

Πάμε στο επώνυμο τώρα. “Τι; Μετε… Μελετε… Μετλε… Μελτε… Μεμε… Μετελε…”, ε μέχρι να το γράψουν κανονικά μου βγάζουν την ψυχή αλλά φταίνε οι άνθρωποι που η γλώσσα τους δένεται όταν προφέρουν τα ονόματα και τα επώνυμά μας;

Μια καθηγήτρια στο γυμνάσιο θυμάμαι! Το “Παπά” στο επώνυμό της το αγόραζα. Το “Παναγιώτου” και αυτό το αγόραζα αλλά το Παπαπαναγιώτου, όπως τη λέγανε, δεν το αγόραζα ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε;

Είναι αναγκαίο να έχουμε τόσο δύσκολα ονόματα πια…. ακόμα και των τούρκων είναι πιό εύκολα!

Πάντως έτσι και μου ζητήσει το χέρι κάποιος με μονοσύλαβο επώνυμο (μη γελάτε, σε μένα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και μέχρι τα 60 έχω πολλά χρόνια ακόμα…δεν βλέπετε, άλλωστε, που προβάρω το νυφικό στην φωτογραφία;) να είναι σίγουρος ότι διατίθεμαι να παρατήσω το Μελετλίδου για πάρτι του!
Άντε και με δυσύλαβο επώνυμο να το κάνω αλλά μη μου ‘ρθει κάποιος με πεντασύλαβα πράματα και μου ζητήσει να του κάνω την χάρη – παραμένω τότε στο τετρασύλαβο των Μελετλιδέων!