Δυο μποέμισες ελληνίδες στο Όσλο!

Κι έτσι περάσαμε ένα μποέμικο σαββατοκύριακο στο Όσλο με το Λινάκι, από την Λάρισα, που διδάσκει στα μικρά ελληνονορβηγάκια την κουλτούρα και τα έθιμά μας… που στην αρχή της θητείας της χρειάστηκε κάποιους μήνες για να αντιληφθεί ότι δεν είχε να κάνει με παιδιά ενός ελληνικού σχολείου αλλά με παιδάκια που τα ελληνικά τ’ ακούν σχεδόν μόνον εκείνες τις 2 ωρούλες την εβδομάδα, και να ξεχάσει εκείνα που έως τότε ήξερε… που σαν μπήκε στην αίθουσα που θα δίδασκε της φάνηκε να βρίσκεται σ’ ένα κρυφό σχολειό, σ’ ένα αχούρι συγκεκριμένα, αλλά που δούλεψε σκληρά για να το αναβαθμίσει και να το κάνει έναν χώρο κατάλληλο για μικρά παιδιά…

Ανέμελα και μποέμικα περάσαμε, λοιπόν, αφού καμμιά μας δεν είχε την έννοια της φροντίδας των παιδιών της ή την προσφορά υπηρεσιών σε κάποιον σύζηγο – αυτές οι φάσεις είναι περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις/γελάς και για τις δυο μας -, και με μια χροιά φοιτητισμού μιας και μονίμως αισθανόμαστε φοιτήτριες στο απέραντο πανεπιστήμιο της ζωής!
Στα 20 τετραγωνικά του φοιτητικού δωματίου που η Λίνα, και σαν φοιτήτρια της νορβηγικής γλώσσας, κατοικεί χορούσε όχι μόνο μια Συμέλα αλλά κι άλλοι 1000 καλοί!
Οι γειτόνισσές της από Βραζιλία και Λίβανο, που με υποτροφία αποτελείωναν κάποιες εργασίες στο πανεπιστήμιο του Όσλου, αλλά κι ένα τέραστιο φεστιβάλ αφιερωμένο στην Ινδία, έκαναν τις ώρες μου στο Όσλο ακόμα πιο εύχάριστες και πλούσιες!

Με την ευκαιρία του ταξιδιού για Ινδία που προγραμματίζω ήταν ωραίες και αυτές οι εμπειρίες σαν αρχική φάση…

Πολλά τα αγάλματα στους δρόμους και σε δάφορους χώρους στο Όσλο αλλά μη με ρωτάτε όνομα του έργου ή του/της καλλητέχνη!
Ωστόσο η διαφορά του μεγέθους μεταξύ άντρα και γυναίκας, εδώ, είχε γίνει θέμα για περισσότερη φιλοσοφία με την Λίνα…

… μια στιγμή να κλείσω πρώτα την βαρειά “πόρτα της φυλακής” και να συνεχίσουμε μετά την βόλτα μας…

…. για να καταλήξουμε κατά το βραδάκι για μια μπυρίτσα

…και να μας πιάσει το τραγουδιστικό μας και με τις τέλειες φωνές που και οι δυο μας διαθέτουμε να πιάσουμε από Τόλη Βοσκόπουλο μέχρι… και Καζαντζίδη – τραγούδια της εποχής μας!
Οι νορβηγοί σιγά – σιγά αποχωρόντας, όχι επειδή δεν άρεσαν τις φωνές μας, θέλω να πιστεύω μας είχαν αφήσει το πεδίο ελεύθερο για όσο τραγούδι θέλαμε…

Αυτά όλα το Σάββατο ενώ την Κυριακή που είχαμε προγραμματίσει για μια βόλτα στα φθιόρδ είχα ξυπνήσει με πονοκέφαλο και η εκδρομούλα μας είχε αναβληθεί για μια άλλη φορά… άγνωστον το πότε!