Βασιλική υποδοχή εκεί…

Και ξεκινάμε εδώ τις περιπέτειες της πρώτης μου ημέρας στο Όσλο…

Από το Kringsjå όπου μένει η φίλη μου, η Λίνα, ξεκινήσαμε για το κέντρο της πόλης – τα δε μετρό τους το ίδιο αξιόπιστα όπως και της Στοκχόλμης!

… κάπου στο κέντρο του Όσλο βρίσκεται το σχολειό όπου η Λίνα μαθαίνει στα 35-40 νορβηγοελληνόπουλα την γώσσα και τα έθιμά μας – σ’ αυτά θα επανέλθω σε επόμενο κείμενο.
Στο ίδιο το κρήριο συστεγάζεται και ο ελληνονορβηγικός σύλλογος με πρόεδρο τον Egil Akselsen (δίπλα του η Rosi)

Και είχαν μαζευτεί λίγοι έλληνες αλλά και νορβηγοί, λάτρες της χώρας μας, μεταξύ άλλων να συζητήσουν και για τα βιώματά τους από τις φετινές διακοπές τους στην Ελλάδα…

Μου ‘λεγε ο Heiko (έτσι θαρρώ τον λένε αυτόν με το καρό πουκάμισο) για τα δικά του στην Ικαρία που εδώ και 16 χρόνια την επισκέφτεται !
Άλλα στα νορβηγικά, που αν και μοιάζουν με τα σουηδικά δεν είναι τα ίδια, κι άλλα στα αγγλικά μια χαρά πήγαινε η συννενόηση με όλους.

Μου ‘λεγε, λοιπόν, ο Heiko για το, αν κατάλαβα καλά, παρθένο από τουρίστες νησί Ικαρία και για τους ικαριότες που τον πρώτο καιρό που αυτός και η γυναίκα του πήγαν εκεί τους έβρισκαν τόσο αφιλόξενους και απολίτιστους που είχαν υποσχεθεί να μην ξαναπατήσουν πόδι σ’ εκείνο το νησί!
Αλλά που με τον καιρό οι ικαριώτες το ζευγάρι αυτό το είχαν κατατάξει στον κατάλογο τον ντόπιων που αυτό, μεταξύ άλλων, σημαίνει ότι πληρώνουν τιμές που οι ντόπιοι πληρώνουν…

Μ’ έβαλε σε διάφορες σκέψεις ο Heiko όσον αφορά την Ικαρία ούτε και ξέρω αν κατάλαβα καλά σε τι οφείλεται το να μην δέχονται οι ικαριώτες ξένους στο νησί τους αλλά δεν θα αναφερθώ σ’ αυτά τώρα!

Ενώ η δίπλα μου, η Bente (έτσι νομίζω λέγεται) όταν είχε ξεκινήσει να χορεύει τους παραδοσιακούς μας χορούς, και κυρίως τα ποντιακά, από ντροπή που μια νορβηγέζα με τόση διάθεση τα χορεύει, σηκώθηκα κι εγώ… δεν μπορεί, δεν γίνεται ξένη να χορεύει αυτά με το οποία εγώ γαλουχήθηκα!!! δεν μου κάθησε καλά και άντε μετά κι εγώ…

ε, δεν χρειάστηκα και πολύ για να μπω στο κέφτι και στην διάθεση – εδώ με την Bente, Rosi, και τις αδελφές Αλέκα και Νατάσσα Θεοφυλάκη!

Το Λινάκι εδώ, η blogαναγνώστριά μου που με φιλοξένησε στο Όσλο, με τον δικό της τον ιδιαίτερο και αισθισιακό τρόπο σέρνει τον χορό… και καλαματιανά χορέψαμε και θρακιώτικα και νησιώτικα και κρητικά και σαρακατσάνικα… απ’ όλα είχε στο πρόγραμα που ακόμα δεν ξέρω αν πράγματι ήταν πρόγραμα ή αν όλα έγιναναν αυθόρμητα! (προσέξτε τις τριγωνικές ελληνικές σημαιούλες – αρκετά συνηθισμένο μοντέλο για σημαίες στην Σκανδιναβία)

Κι ένα ζειμπέκικο για να συμπληρώσει ο κύκλος του ελληνικού γλεντιού που περισσότερο πιστεύω πως ξεκίνησε τελείως απρόβλεπτα και απρόσμενα και που έπρεπε να πάω μέχρι το Όσλο για να το ζήσω… το θυμόσαστε το τελευταίο μου ζειμπέκικο με τους πεζοπόρους, στο Εμπορειό της Νισίρου!