Από τα στατιστικά του blog μου οδηγήθηκα σε ΑΥΤΟ, στο blog της Maras και συγκινήθηκα!
Δεν με συγκίνησε τόσο το γεγονός ότι εδώ και καιρό είναι μια αθόρυβη αναγνώστριά μου – αυτούς τους ενθουσιασμούς τους έχω ξεπεράσει από το 2002-2003 τότε που είχα εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες ημερησίως, και τα σχόλιά τους, στην διεθνή εφημερίδα metro (της Αθήνας) όπου έγραφα τις τσεκουράτες απόψεις μου - αλλά με συγκίνησε που είναι από τα μέρη μου!
Δεν είναι ακριβώς από το χωριό μου, από το Καλοχώρι Σερρών, που συμπτωματικά απόψε έβλεπα να το λένε Αμορόδιον κι όχι Καλοχώριον… τι να συμαίνει και τούτο το όνειρο;
Η αθόρυβη και σιωπηλή αναγνώστριά μου είναι από το διπλανό χωριό, από τα Πλατανάκια (Πλατανάκια, Καστανούσα και Ανατολή συνορεύουν με το Καλοχώρι και από την βόρεια πλευρά συνορεύει με την Βουλγαρία και την Γιουγκοσλαβία, όπως επιμένω ακόμα να την λέω…
Δεν έχω ιδέα ποιά είναι η blogger, υποψιάζομαι πώς είναι θυλικού γένους, αλλά χάρηκα που υπάρχει άλλος ένας που γράφει για τα μέρη μας, για τα χωριά μας εκεί πάνω και για τα βιώματά μας από εκεί!
Θαρρείς και ήταν μια ευθήνη και μάλιστα μια αποκλιστικά δική μου ευθήνη να γράψω γι αυτά! Με βάραινε η σκέψη και μόνο ότι υπάρχουν τόσα που “πρέπει” να γραφτούν κι ότι εγώ δεν αρκώ!
Ευχαριστώ που μ’ έκανες να χαρώ σιωπηλή μου αναγνώστρια! Και καλώς ήρθες στον κόσμο της γραφής αν και δεν γνωρίζω πόσο καιρό γράφεις!
Και… ετοιμάσου να δουλέψουμε για τα πρώτα χώματα που αγγίξαμε, για τα πρώτα χώματα που γέμιζαν τα νύχια μας, και των χεριών και των ποδιών, για τα χώματα που μας έθρεψαν και μας γαλούχισαν… για να μη πω και που φάγαμε “ταραμένα με στινέας και κεμπρέας = ανακατεμένα με κόπρανα από κότες και αγελάδες”
Διαβάστε και το σημερινό κείμενο στο Καλοχώρι blog που αφορά το θέμα μας…
