Μας βγάζω το καπέλο…

Ξύπνησα σήμερα μ’ εφημερίδες και μ’ ένα σωρό αποκόματα και φωτοτυπίες, υλικό για Διοικητικά Συμβούλια, δίπλα μου!
Είναι να εκλεγώ σαν “αρχιτέκτονας” ενός Διοικητικού Συμβουλίου σε μια μεγάλη Ένωση και τα μελετώ και τα σπουδάζω… και χθες βράδυ αποκοιμήθηκα με αυτά στο κρεβάτι!

Για μια στιγμή ήθελε να με πιάσει μια απογοήτευση – ναι, μου πέρασε από το μυαλό ότι θα είχα προτιμήσει να έβλεπα ένα κορμί δίπλα μου κι όχι εκείνο το χαρτομάνι! Ένα ζεστό κορμί δίπλα μου θα ‘ταν, ίσως, καλύτερα! Λέω, ίσως…

Ωστόσο μας βγάζω το καπέλο, εμάς τους singles, και κυρίως τους άντρες, που αντέχουμε στην μοναχικότητα.
Τους δε άντρες τους βγάζω το καπέλο ακόμα κι αν πληρώνουν για καθαρά πουκάμισα και για ζεστό φαγητό στο τραπέζι… εμείς ποτέ δεν τα ‘χαμε αυτά σαν πρόβλημα!

Μας βγάζω το καπέλο που αντέχουμε στα δεινά της καχυποψίας των “νορμάλ” επειδή πιστεύουν στο “αφού δεν έχει άντρα/γυναίκα κάποια ανωμαλία θα έχει”!

Μας βγάζω το καπέλο που αντέχουμε να περιμένουμε το τελευταίο εκείνο κομμάτι του puzzle δίχως πίεση και βία να μπει στο τελευταίο εκείνο κενό… για να ζευγαρώσουμε κι εμείς!

Μας βγάζω το καπέλο που προτιμήσαμε να μην θυσιάσουμε την ηρεμία και την γαλήνη για λίγα μόνο ψύχουλα ευτυχίας που, δυστυχώς, μια συντροφική συμβίωση συνιθίζει να φέρνει!

Μας βγάζω το καπέλο που καταφέραμε να μη γίνουμε θύματα στις απαιτήσεις και στις πιέσεις των γωνέων, των αδελφών, των γειτώνων, των φίλων και των συναδέλφων για δικό τους κέφι να ζευγαρώσουμε κι εμείς ….

Στην υγειά μας παιδιά!…. και, να ‘στε σίγουροι ότι θα ‘ρθει και το δικό μας ταίρι αφότου πρώτα πάψουμε να το περιμένουμε – κυρίως μη το ψάχνουμε και το κυνηγάμε!

Να ‘μαι με τον Ara Abrahamian!

Σας το ‘πα ότι ο Ara Abrahamian είναι γείτονάς μου και ότι θα τον έψαχνα όταν θα επέστρεφε από τους Ολυμπιακούς, εκεί που πέταξε το μετάλιό του στα μούτρα των άλλων – όχι ακριβώς, αλλά…

Πριν πάω για την έκθεση με τους κηπουρούς, σήμερα, ανέβηκα να δω αν είναι εδώ διότι καιρό είχε να τον πάρει το μάτι μου… ήθελα μόνο να τον συγχαρώ γι αυτό που έκανε και να του πω ότι τον θέλω για αργότερα διότι τώρα δεν προλάβαινα!

Σπίτι ήταν αλλά δεν είπαμε τίποτα – μια φωτογραφία, ωστόσο, προλάβαμε να πάρουμε!

Επανέρχομαι στο θέμα αργότερα…

Χορτόπιτα & κολοκυθόπιτα για Σουηδούς…

Και τι δεν είδα σήμερα εκεί στην έκθεση – μια δραστηριότητα που κάθε χρόνο κάνουν οι κηπουροί που έχουν τους κήπους τους, kolonilott όπως τους λένε, μέσα στην Στοκχόλμη αλλά και στα προάστειά της! Οργανωμένα πράματα, είπαμε!

Ήξερα ότι ένας έλληνας είχε πάρει βραβείο για μια χοτρόπιτα που κάποτε είχε κάνει και που έκτοτε όλοι μάθανε να την κάνουν και ήθελα να τον δω!

Βραβεία μοιράσανε και σήμερα και μια ελληνίδα, η Μαρία, πήρε το πρώτο για μια κολοκυθόπιτα που δεν πρόλαβα καν να την δοκιμάσω…!

Αυτή είναι η Μαρία Κολοκυθά που δεν πρόλαβα καν να την φωτογραφίσω την ώρα της απονομής του βραβείου της επειδή εγώ εκείνη την ώρα…

… βοηθούσα στο σερβίρισμα του καφέ! Πολύς κόσμος παντού και με τον τίτλο του “βοηθού κηπουρού” έβαλα κι εγώ χέρι να βοηθήσω… εθελοντικά όλα βέβαια!

Με τον Δημήτρη Καραλή, εδώ, και με τις τομάτες, τα κολοκυθάκια και τα διάφορα άλλα λαχανικά της φετινής του σοδιάς. Κι αργότερα που είχαν και την παρουσίαση των διαφόρων κηπουρικών ενδυμασιών ανέβηκε ο Δημήτρης με το ελληνικό του στυλ…

…. με το καπέλο, μ’ αυτό το κλασικό παντελόνι με τις ράντες αλλά και μ’ εκείνη την τσάπα που με πήγε χρόνια πίσω, στα νειάτα μου, στο Καλοχώρι Σερρών! Πόσα στρέμματα χωράφια, άραγε, έχω τσαπίσει με τέτοια τσάπα; Δεν υπάρχει στην Σουηδία τέτοια διαφορετικά θ’ αγόραζα! Ότι πρέπει θα ‘ταν για τον κήπο τώρα!

Entertainment, show, διάφορα λαχανικά που ο/η κάθε κηπουρός ήθελε να δείξει αλλά και να πουλήσει… πολλά και διάφορα υπήρχαν εκεί!
Ανεβάζω διάφορες φωτογραφίες να πάρετε μια ιδέα τι γίνεται στην έκθεση αυτή, στο Hornstull, στο κέντρο της Στοκχόλμης, δίπλα εκεί που έχουμε τον κήπο με την φίλη μου, την Μαρία, που η ίδια φέτος δεν μπόρεσε να λάβει μέρος…
Μέχρι και σκιάχτρα είχαν, από αυτά που θέλουν να τρομάξουν και να διώξουν τα πουλιά…

Στο τέλος είχαν κι ένα show με μαγείρεμα, κι ο Δημήρτρης μέσα, αλλά εγώ είχα φύγει πριν δω το αποτέλεσμα!

Και τέλος οι δυο γιαπωνέζες, εκ των οποίων η μία, η Tamiko Bjerner, είναι ξένη ανταποκρίτρια και μέλος την Ένωσης των Ξένων Ανταποκριτών της Σουηδίας (συνάδελφος δηλαδή και φίλη μου) που επίσης έχει κήπο κοντά στον δικό μας, μας διασκέδασαν μ’ ένα γιαπωνέζικο τραγουδάκι…

Gate-Gate και οικολογικά…

Σε λίγο φεύγω για μια έκθεση στο κέντρο της Στοκχόλμης όπου κηπουροί παρουσιάζουν προιόντα που οι ίδιοι καλλιεργούν! Όλα οικολογικά φύσικα! Θα μπορούσα να πάω κι εγώ λίγα φασολάκια, τα μόνα που είχαμσε σε αφθονία φέτος, αλλα σαν πρώτη χρονιά φέτος πηγαίνω νέτη – σκέτη…
Το απόγευμα/βραδάκι θα σας φέρω και φωτογραφίες!

Για την ώρα σας στέλνω λίγη χαλαρωτική μουσική!

Καθήστε άνετα σε μια καρέκλα, κλείστε τα μάτια, χαλαρώστε το κορμί, διώξτε οπιαδήποτε σκέψη τολμίσει να έρθει στο μυαλό σας και φήγαμε…

Άκου ισότητα! Εδώ γελάμε…

Γίνεται ένα μεγάλο debate σήμερα στον blogόκοσμο της Σουηδίας αλλά και σε εφημερίδες οικονομικού περιεχομένου!
Θα μου πείτε γιατί στις οικονομικές κι όχι στις άλλες εφημερίδες;
Επειδή το σκανδαλώδες θέμα το ξεκίνησε η συγραφέας Cecilia που είναι κόρη του P.G Gyllenhammar, αυτού του τέως μεγάλου διευθηντή της Volvo, επομένως κάπου εκεί χωρά… το θέμα!

Η Cecilia μαζί με μια άλλη, με την ηθοποιό Jessica, που μάλιστα αυτό τον καιρό ζούνε σ’ ένα από τα νησιά μας – την γνωρίζω την Cecilia και ξέρω πού βρίσκεται αλλά δεν το λέω – κατηγορούν το φεμινιστικό κίνημα…
Ναι, ναι, το κατηγορούν και με τον τρόπο τους, που έχει σηκώσει μεγάλη παρεξήγηση, εννοούν ότι ο άντρας έχει γίνει σαχλός και ότι αν ρίξει και καμιά σφαλιάρα στην γυανίκα ε, δεν χάλασε κι ο κόσμος (και η σφαλιάρα κρύβει ρομαντισμό και αίσθημα…λένε)

Ο άντρας να ‘ναι άντρας, θέλουν οι κυρίες, και να σταματήσουν αυτοί οι θεατρινισμοί των ΔΗΘΕΝ ευτυχισμένων οικογενειών και ζευγαριών… και ότι όλα είναι κατασκευάσματα μιας αρωστημένης κοινωνίας… και, άσε, άσε, πού να σας τα λέω τώρα αλλά το θέμα είναι ότι βρισκόμαστε ανάμεσα στο “to be or not to be”
Είμαστε στην μεταβατική φάση από τους παλιούς και γνώριμους ρόλους των δυο φίλων στην ισότητα που με τόση επιμονή ζητήσαμε οι γυναίκες!
Και η χειρότερη φάση σε μια αλλαγή είναι ακριβώς αυτή, της μετάβασης!

Αυτός ο σαματάς με έφερε στο θέμα που από καιρό ήθελα να γράψω..

Αυτές τις φωτογραφίες ήθελα να σας δείξω και να σας πω ότι από εμπειρία ξέρω ότι πίσω ποτέ δεν πάμε!

Κι αφού λοιπόν στους παλιούς τους ρόλους, εκεί που μόνο η γυναίκα ασχολούνταν με τα παιδιά, δεν πάμε ας πάμε καλύτερα πιό σύντομα μπροστά! Στους νέους!
Και να δούμε και τέτοιες εικόνες στους δρόμους των πόλεων της Ελλάδας διότι αυτή η μεταβατική περίοδος και φονιάς των αισθημάτων είναι και αντροχωρίστρα είναι… ύπουλη αυτή η μετάβαση από τα παλιά στα καινούργια!

Εμένα, βέβαια, αυτό δεν με συμφέρει καθόλου καθώς άντρες και τα δυο μου παιδιά – παρόλ’ αυτά προτιμώ την σύντομη αλλαγή παρά την ψυχοφθόρα και χρονοβόρα!

Τώρα, με το που κουβάλησε ο άντρας το παιδί μπήκαμε στην ισότητα; Χα, χα ας γελάσω… άσε, αυτό είναι μεγάλο θέμα και χρειάζεται πολά – πολά ποστ…

Α, δείτε και το FANNY που γράφει κάτω από το ένα καρότσι! Κάποτε έγραψα κάτι και γι αυτό το θέμα…

Καφέ με κουβέρτα;;;;

Κάποιος, κάπου, κάποτε με ρώτησε κάτι που έγινε η αιτία να βγάλω την φωτογραφία που ακολουθεί!

“Είναι αλήθεια ότι εκεί, στην Σουηδία, σκεπάζεστε με κουβέρτες όταν πίνετε καφέ” ήταν η ερώτηση αυτού του τύπου που δεν θυμάμαι πού και πότε μου το ρώτησε!
Κι είδα πρόσφατα αυτές τις κυρίες και τις ρώτησα αν επιτρέπετε να τις φωτογραφήσω… επειδή “τους έλληνες τους φαίνεται αστείο αυτό με τις κουβέρτες…” τις είπα και αυτές γέλασαν και τις φάνηκε αστείο που στους έλληνες φαίνεται αστείο… έτσι πάει αυτό! Του ενός η συνήθεια στον άλλον φαίνεται αστεία!

Κρίμα που το χρώμα της κουβέρτας δεν βοηθά να τις δείτε καλύτερα… ναι, ο κόσμος αντί να κάθεται μέσα κάθεται έξω και σκεπάζεται και με την κουβέρτα που το μαγαζί προσφέρει – βολεύει και λόγω τσιγάρου αφού μέσα απαγορεύεται να καπνίσεις!

Μη σας πω ότι το υπαίθριο σερβίρισμα στην Σουηδία ξεκίνησε εδώ και 20 περίπου χρόνια. Παλιά κάθονταν μόνο μέσα έτσι όπως κάθονται στην Πορτογαλία που πριν τριετίας που ήμουν εκεί δεν βρίσκαμε κάπου να καθίσουμε υπαίθρια!

Σ’ έναν δρόμο πιό πέρα, στο κέντρο της Στοκχόλμη είδα και αυτά τα έργα τέχνης…

Από λαστιχάκια είναι φτιαγμένο αυτό το φορεματάκι, απ’ αυτό που ο μπακάλης τυλίγει το τυρί και το σαλάμι σε χαρτί…
Δεν θυμάμαι το όνομα της καλητέχνη – κάπου το έχω σημειώσει αλλά δεν το βρίσκω…

Και αυτή η πολύχρωμη τσάντα, από την ίδια καλητέχνη, είναι από πλαστικά καλοδιάκια…

Αν βρω το όνομα και την διεύθηνση της καλητέχνη θα τα γράψω – ξέρω ότι έχει και blog όπου ανεβάζει πολλά της έργα αλλά για την ώρα δεν ξέρω την διεύθηνσή του!

UPDATED:

Το βρήκα το σημείωμα! Στο Rosenlundsgatan 40 ή 42 υπάρχουν αυτά τα έργα και η καλιτέχνης λέγεται Alison Friday, το δε blog της είναι ΕΔΩ - πηγαίνετε να ρίξετε μια ματιά!

Δυο μποέμισες ελληνίδες στο Όσλο!

Κι έτσι περάσαμε ένα μποέμικο σαββατοκύριακο στο Όσλο με το Λινάκι, από την Λάρισα, που διδάσκει στα μικρά ελληνονορβηγάκια την κουλτούρα και τα έθιμά μας… που στην αρχή της θητείας της χρειάστηκε κάποιους μήνες για να αντιληφθεί ότι δεν είχε να κάνει με παιδιά ενός ελληνικού σχολείου αλλά με παιδάκια που τα ελληνικά τ’ ακούν σχεδόν μόνον εκείνες τις 2 ωρούλες την εβδομάδα, και να ξεχάσει εκείνα που έως τότε ήξερε… που σαν μπήκε στην αίθουσα που θα δίδασκε της φάνηκε να βρίσκεται σ’ ένα κρυφό σχολειό, σ’ ένα αχούρι συγκεκριμένα, αλλά που δούλεψε σκληρά για να το αναβαθμίσει και να το κάνει έναν χώρο κατάλληλο για μικρά παιδιά…

Ανέμελα και μποέμικα περάσαμε, λοιπόν, αφού καμμιά μας δεν είχε την έννοια της φροντίδας των παιδιών της ή την προσφορά υπηρεσιών σε κάποιον σύζηγο – αυτές οι φάσεις είναι περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις/γελάς και για τις δυο μας -, και με μια χροιά φοιτητισμού μιας και μονίμως αισθανόμαστε φοιτήτριες στο απέραντο πανεπιστήμιο της ζωής!
Στα 20 τετραγωνικά του φοιτητικού δωματίου που η Λίνα, και σαν φοιτήτρια της νορβηγικής γλώσσας, κατοικεί χορούσε όχι μόνο μια Συμέλα αλλά κι άλλοι 1000 καλοί!
Οι γειτόνισσές της από Βραζιλία και Λίβανο, που με υποτροφία αποτελείωναν κάποιες εργασίες στο πανεπιστήμιο του Όσλου, αλλά κι ένα τέραστιο φεστιβάλ αφιερωμένο στην Ινδία, έκαναν τις ώρες μου στο Όσλο ακόμα πιο εύχάριστες και πλούσιες!

Με την ευκαιρία του ταξιδιού για Ινδία που προγραμματίζω ήταν ωραίες και αυτές οι εμπειρίες σαν αρχική φάση…

Πολλά τα αγάλματα στους δρόμους και σε δάφορους χώρους στο Όσλο αλλά μη με ρωτάτε όνομα του έργου ή του/της καλλητέχνη!
Ωστόσο η διαφορά του μεγέθους μεταξύ άντρα και γυναίκας, εδώ, είχε γίνει θέμα για περισσότερη φιλοσοφία με την Λίνα…

… μια στιγμή να κλείσω πρώτα την βαρειά “πόρτα της φυλακής” και να συνεχίσουμε μετά την βόλτα μας…

…. για να καταλήξουμε κατά το βραδάκι για μια μπυρίτσα

…και να μας πιάσει το τραγουδιστικό μας και με τις τέλειες φωνές που και οι δυο μας διαθέτουμε να πιάσουμε από Τόλη Βοσκόπουλο μέχρι… και Καζαντζίδη – τραγούδια της εποχής μας!
Οι νορβηγοί σιγά – σιγά αποχωρόντας, όχι επειδή δεν άρεσαν τις φωνές μας, θέλω να πιστεύω μας είχαν αφήσει το πεδίο ελεύθερο για όσο τραγούδι θέλαμε…

Αυτά όλα το Σάββατο ενώ την Κυριακή που είχαμε προγραμματίσει για μια βόλτα στα φθιόρδ είχα ξυπνήσει με πονοκέφαλο και η εκδρομούλα μας είχε αναβληθεί για μια άλλη φορά… άγνωστον το πότε!

Αγάλματα στην Στοκχόλμη

Στην αποψινή μου βόλτα προς τον κηπάκο πέρασα από το Liljeholmen, συγκεκριμένα από το Marievik.
Είχα ακούσει ότι με τις μετατροπές στην περιοχή έχουν τοποθετήσει ωραία αγάλματα και έργα τέχνης που ήθελα να τα δω…

Αγάλματα στο Όσλο

Τα αγάλματα αυτά τα βρήκα μπροστά στο δημαρχείο του Όσλο…

10 ευρώ το Marlboro!!!

Ναι, τόσο το πλήρωσα στο Όσλο! Καλά να πάθω αφού δεν το κόβω ακόμα και στις διακοπές….

Όταν μου είπαν την τιμή, 67 κορόνες το πακέτο, στο πρώτο μαγαζί νόμιζα μου κάνανε πλάκα κι έφυγα τσαντισμένη! Μάλλον δυσκολία στην συννενόηση, υπέθεσα!
Δεν είχε και η φίλη μου, η Λίνα, ιδέα για τις τιμές αφού η ίδια δεν καπνίζει! Μα όταν κατά το βραδάκι μπήκε και το κρασάκι στο τραπέζι ξαναπροσπάθησα αλλά σε άλλο μαγαζί! Στο κέντρο του Όσλου τώρα!

Ε, τώρα κρασί δίχως τσιγάρο δεν πάει να πάρει η ευχή!

80 κορόνες τώρα!!! Φάτην, Συμέλα, και μη μιλάς, σκέφτηκα, και αντί για νευράκια κοίταξε να το ευχαριστηθείς!

Θεότρελλοι οι νορβηγοί…

Ευτυχώς με ένα πακέτο την έγβαλα το σαββατοκύριακο…