Ο Γκαργκάνας με μετρό;

Φαντάζεστε τον Νικόλα Γκαργκάνα να περπατά μόνος σε δρόμο της πρωτεύουσας ή να κυκλοφορεί με μετρό; Αστείο δεν ακούγεται;
Τον δε διοικητή/διευθυντή της Κεντρικής τράπεζας της Σουηδίας, τον Stefan Ingves, τον έχω συναντήσει τις προάλλες στο μετρό και δεν χρειάστηκε καθόλου να αμφισβητήσω ότι πρόκειται γι αυτόν, όταν τον είδα!
Διότι υπουργούς, υφυπουργούς και διάφορους άλλους υψηλά ιστάμενους τους βλέπω συχνά όταν από την στάση του μετρό T-Centralen, στο κέντρο της Στοκχόλμης, πηγαίνω στο Υπουργείο Εξωτερικών της Σουηδίας, όπου οι Ξένοι Ανταποκριτές έχουμε τον χώρο εργασίας!
Και πάντα τους θαυμάζω για την απλότητα και τον τρόπο τους να αναμιγνύονται με τους απλούς και “θνητούς”!

Επέστρεφε, μου είπε ο Stefan, (έτσι τους αποκαλούμε, με το όνομά τους – ούτε με το Κύριε μπροστά, ούτε με το Διευθυντά, ούτε με το Υπουργέ κλπ.) από μια διάλεξη που είχε δώσει στον πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και πήγαινε στο γραφείο του!
Και παρά την βιασύνη του με χαρά φωτογραφίστηκε μαζί μου και πρόλαβα να του πάρω και μια μικρή συνεντευξούλα… που άλλη φορά θα γράψω!

Ο Γκαργκάνας θα μου ‘κανε μια τέτοια χάρη;

Κάπως έτσι κάναμε εμείς…

Το σουηδικό έθιμο του midsommar έχει κάπως να κάνει με το έθιμο που μας αναφέρει η φίλη μου, από την Λάρισα που μένει στο Όσλο, η Λίνα που το σχολιάζει ως εξής:
Συμελάκι, το έθιμο αυτό μου θύμισε το δικό μας το γαιτανάκι, που το πλέκουμε χορεύοντας την Καθαρή Δευτέρα, ντυμένοι τσολιάδες οι άντρες και γκαραγκούνες οι γυναίκες στη Θεσσαλία και συγκεκριμένα στον Τύρναβο της Λάρισας. Βέβαια εμείς γιορτάζουμε την άνοιξη, τον οργασμό της φύσης και όχι μόνο. Γιατί στην κορυφή του στύλου αυτού γύρω από τον οποίο πλέκεται το γαιτανάκι, υπάρχει ένας ξύλινος φαλλός, ο οποίος ανεβοκατεβαίνει. Πανάρχαια παράδοση που έχει τις ρίζες της στη λατρεία του θεού Διόνυσου.

Εμείς το γιορτάσαμε με ένα σωρό κόσμο, γύρω στους 30 από Ελλάδα, Σουηδία, Λίβανο κλπ., με κέφι, πολλά ποτά και φαγητά…

Εδώ ψήνονται λουκάνικα από βουβάλι, που η φίλη μου Μαίρη είχε φέρει από την Κερκίνη Σερρών, και ένα σωρό άλλα κρέατα που έφτασαν όχι μόνο για την παρέα αλλά και για πολλούς περαστικούς…

Τις τομάτες και τις καυτερές πιπεριές τις ξεφλουδίζω και τις πατώ με το πιρούνι, προσθέτω πολτοποιημένο σκόρδο και αλάτι και κάνω έτσι μια τέλια σάλτσα για όλα τα ψητά, εκτός από ψάρι. Η δε Μαίρη προσπαθεί να πάρει το στεφάνι μου αλλά συμβιβάζεται με το να φωτογραφιστεί μαζί μου…

Και μερικοί από εμάς το ρίξαμε μετά στον χορό γύρω από ένα πρόχειρο στολισμένο πάσσαλο που βρήκαμε εκεί που το στόλισμα του συμβολίζει τα γεννητικά όργανα του ανδρός…τον οργασμό της φύσης και όχι μόνο!

Οι πέντε από τις γυναίκες στην παρέα λέγονται Μαρία και για να τις ξεχωρίζουμε τις φωνάζουμε με την σειρά: Μαρία Σ., Μαρία Ζ., Μαρία Κ., Μαρία Π., και Μαρία Α!

Πολλοί από τους περαστικούς έρχονταν στην παρέα (τους καλούσαμε εμείς) τρώγανε και ευφραίνονταν με το ελληνικό ούζο… ο μυστήριας εμφάνισης τύπος αυτός, που μας εμφανίστηκε αργά το βράδυ, ο Jacob, ο ντυμένος με φούστα, ήταν φορτωμένος με σάκους γεμάτους από κενά κουτιά μπύρας κλπ. Τα είχε μαζέψει από άλλες παρέες και αφού έφαγε και ήπιε στο τραπέζι μας πήρε μαζί του κ’ ένα σωρό από την δική μας κατανάλωση μπύρας και αναψυκτικών – κουτιά που πουλώντας τα, 50 λεπτά το ένα, ολόκληρη περιουσία θα έκανε και ταυτόχρονα καθάριζε την φύση! Τέτοιες μέρες αυτοί οι συλλέκτες κάνουν καλή κονόμα…