Δε γινόταν να μην δημοσιεύσω το σχόλιο της Χαράς πάνω σ’ αυτό το κείμενό μου που αφορά την έλλειψη της δραστηριότητας του έλληνα ψάχνοντας μονίμως για το βόλεμα του μέσου…
Δραστηριότητα και θετική σκέψη. Δαπανούμε τόσο χρόνο γκρινιάζοντας και μετά απορούμε γιατί τα πράγματα δε μας πάνε καλά… μα δεν τα αφήνουμε να αναπνεύσουν για να πάρουν την πορεία τους. Το μεγάλο κρίμα δεν είναι που το ακούς από μεγάλους ανθρώπους, το μεγάλο κρίμα είναι που νέοι άνθρωποι αντί να πουν θα βάλω στόχους, θα προσπαθήσω με όλη μου την ψυχή και θα σκεφτώ σαν τη διαφήμιση του Τζόκερ: “Κι αν σου κάτσει;;” παραιτούνται πριν καν στείλουν βιογραφικό, αν στείλουν… Όταν πήγα στην πρώτη μου συνέντευξη σε μία εταιρεία που ήταν όνειρο για εμένα να μπω, έλεγα μέσα μου “Γνωστό δεν έχω, μόλις τελείωσα τις σπουδές μου, πόσοι θα είναι σαν και εμένα στη λίστα τους… εκατοντάδες, γιατί να πάρουν εμένα;” κι όμως με πήραν. Γιατί μάλλον τους έκανα να πιστέψουν ότι θέλω και μπορώ… και το πιο σημαντικό… και αν δεν τα ξέρω τώρα θα προσπαθήσω για να τα μάθω και να τα καταφέρω. Μιλάμε για μέσα (που παίζουν καταλυτικό ρόλο, δεν αντιλέγω, το βλέπω κάθε μέρα), για θηρία της αγοράς και πολλές φορές δεν προσπαθούμε και δεν πιστεύουμε σε εμάς ουσιαστικά για να παλέψουμε για τα δικά μας θέλω. Επικεντρωνόμαστε σε αλλότριες δυνάμεις που δε μπορούμε να ορίσουμε αντί να στηρίξουμε τις δικές μας και την πίστη μας ότι δε μας αξίζει να ζούμε μέσα στο γκρίζο. Η αγορά είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη αλλά πριν παραιτηθείς, πάλεψέ το… έχω φίλους νέα παιδιά που θέλουν να μπουν στο δημόσιο όχι για να προσφέρουν αλλά για να συνεχίσουν την επιτυχημένη πορεία στο “χαλαρααά”, οκ δεκτό αλλά μετά μη γκρινιάζεις για τα λεφτά που δεν παίρνεις ή για την “κατάντια αυτού του κράτους” (δεν έχει πολιτική χρειά, την αναφέρω σαν κλισέ φράση) όταν την κουλτούρα του την έχεις ενισχύσει με τη δυναμική σου παρουσία. Πιστεύω πολύ στον άνθρωπο. Πιστεύω πως αν κάποιος θέλει να πετύχει μπορεί να τυλίγει σουβλάκια για τα προς το ζην και μόλις του δοθεί η ευκαιρία θα έχει τα μάτια του ανοιχτά και θα την αρπάξει. Ας πιστέψουμε σε εμάς… μόνο σε καλό θα μας βγάλει…
Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία!
Κι εγώ σ’ ευχαριστώ Χαρά για τις λογικές σου απόψεις και συγχαρητήρια για την εμπιστοσύνη που έχεις προς την δύναμή σου!
Ασφαλώς και μπορούμε!
Συμελα μου γεια σου, διαβασα αυτο που γραφεις και δεν εχεις αδικο με τα νεα παιδια που θελουν μια θεση στο δημοσιο για να βολευτουν,βεβαια δεν ειναι ολοι ετσι ,υπαρχουν νεα παιδια που εχουν οραματα,στοχους και ορεξη για δουλεια.Ομως εγω τωρα θυμηθηκα κατι βιβλια που διαβασα για τους ποντιους και πολυ μου αρεσαν γιατι δειχνει οτι εισασταν ανθρωπο δημιουργικοι και σκληροτραχηλοι.Γενικα μ’αρεσει να διαβαζω βιβλια που αναφερονται στις χαμενες πατριδες,Σου αναφερω μερικα γιατι ξεχνω ευκολα.ΕΤΤΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΤΑΞΕΙΔΙ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ, ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ, ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΟΝΤΟ ,ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ, Η ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ. Γενικα μ’εντυπωσιαζουν οι ανθρωποι που παλευουν στη ζωη τους, οπως εσυ απ’οτι εχω καταλαβει.
Σχόλιο από elet — Απριλίου 9, 2008 @ 11:05 πμ |
Xmm! Τόσο καιρό τα παρακουλουθώ τα blogs σου (το “σου” ειναι Οκ ε;) και τώρα που έχουμε και σχόλια ανοιχτά να μην αφίσω κι εγώ κανένα;
Το αίσθημα του μέσου είναι η χειρότερη αρρώστια του (Νέο)έλληνα. Ποτέ δεν στηρίζεται σε δικές του δυνάμεις (αφού ολο και κάποιος βουλευτής θα το παίξει “θεμέλιο”, θα βοηθήσει να βρει δουλειά, να την κάνει πλαγίως, να πάρει το “μονοπάτι” να μην παιδευτεί ο ίδιος). Αλλά πιστεύω τα θέλουμε και τα παθαίνουμε! Εμ, έτσι είναι (όσο κι αν δεν μας αρέσει). Γιατί “το δώρο θέλει αντίδωρο και πάλι δώρο μένει”. Και ο “μεσάζον” θα σου πει, εγώ σε βοήθησα, δώσε τώρα και την (γαλάζια, κόκκινη, κίτρινη) ψήφο σας! Και δώστου η αθέμιτη ψηφοθηρία, δώστου τα πολιτικά συμφέροντα, δώστου η διαιώνιση της προεξοφλουμενης άποψης -αφου η ψήφος αλλάζει χρώμα κάθε που ψάχνουμε δουλειά. Νέα παιδιά (όχι όλα, φυσικα!!!!) καθονται και σου λένε “δημόσιο ρε! Εκεί πάνε οι έξυπνοι σήμερα!” και καταδέχονται να σπουδάζουν τα 100 χρόνια (μοναξιάς) για να στηριχτούν σε άλλους, να μπουν με πλάγιο τρόπο!
Και αυτό υποθάλπει την συνέχιση της ίδιας κατάστασης, αφού πάνε όλοι με την ψυχολογία “τι το θέλω το βιογραφικό με θείο υπουργό;!”
Όχι ευχαριστώ! Δεν θα πάρω…
[Το καινούργιο σου "σπίτι" είναι τέλειο (με όλα τα χρώματα!)]
Σχόλιο από Βιολογία — Απριλίου 10, 2008 @ 5:37 μμ |