Έβλεπα την Μελίνα Μερκούρη, σε βιντεάκι, να τραγουδά με την Μαρίζα Κωχ, και με τον Λοίζο στο πιάνο …. ντροπή μου, δε θυμάμαι σε ποιό blog τα είδα, (μου ‘στειλε τώρα mail η νατάσσα από την Αθήνα και μου υπενθύμισε ότι ΕΔΩ τα είδα), αλλά θα προσπαθήσω να περιγράψω τι μου ήρθε το μυαλό βλέποντάς την. (Όποιος ξέρει σε ποιο blog τα είδα ας μου το πει να βάλω ένα link προς εκεί)
Πάνω σε λεωφορείο στην Αθήνα, πριν 5-6 χρόνια, έπιασα ψιλοκουβέντα με έναν αρκετά ηλικιωμένο κύριο μα πριν ακόμα προλάβουμε να μιλήσουμε αρκετά κατέβηκε σε μια στάση! Κατεβαίνοντας τις σκάλες του λεωφορείου πρόλαβε, ωστόσο, να μου πει ρωτώντας: αχ βρε κοπέλα μου, 5 διπλώματα έχω και τι έγιναν; κι εγώ πρόλαβα να του απαντήσω επίσης ρωτώντας: κι εσύ τι έκανες για να τα αξιοποιήσεις;
Δεν ξέρω αν αυτός πρόλαβε να μ’ ακούσει, οι πόρτες του λεωφορείου είχαν κλείσει, αλλά μια κυρία μέσα στο λεωφορείο που είχε ακούσει την όλη στιχομυθία απάντησε εκ μέρους του κυρίου με το κλασικό: εδώ αν δεν έχεις μέσον τίποτα δεν κάνεις…
“Μα πώς το λέτε αυτό, εγώ που εδώ στην Αθήνα δεν γνωρίζω κανέναν πώς γίνεται και κατάφερα να δημοσιεύσω απόψεις στην εφημερίδα Μetro, να έχω εκδώσει βιβλίο κλπ., της ρώτησα παρακλητικά και απάντησε η κυρία με αυτό που, σήμερα βλέποντας την Μελίνα Μερκούρη, θυμήθηκα την όλη ιστορία: ΕΣΥ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΣΑΙ!
Ναι, και η Μελίνα και που καθόταν ακόμα στο σκαμπό δραστήρια ήταν! Σαν σε καρφιά να καθόταν η αθεόφοβη…
Κι έτσι, δίχως να το καταλάβει η κυρία κατάφερε και είπε την αλήθεια: Δραστηριότητα χρειάζεται λοιπόν, όχι μέσον! αμήν!
Δραστηριότητα και θετική σκέψη. Δαπανούμε τόσο χρόνο γκρινιάζοντας και μετά απορούμε γιατί τα πράγματα δε μας πάνε καλά… μα δεν τα αφήνουμε να αναπνεύσουν για να πάρουν την πορεία τους. Το μεγάλο κρίμα δεν είναι που το ακούς από μεγάλους ανθρώπους, το μεγάλο κρίμα είναι που νέοι άνθρωποι αντί να πουν θα βάλω στόχους, θα προσπαθήσω με όλη μου την ψυχή και θα σκεφτώ σαν τη διαφήμιση του Τζόκερ: “Κι αν σου κάτσει;;” παραιτούνται πριν καν στείλουν βιογραφικό, αν στείλουν… Όταν πήγα στην πρώτη μου συνέντευξη σε μία εταιρεία που ήταν όνειρο για εμένα να μπω, έλεγα μέσα μου “Γνωστό δεν έχω, μόλις τελείωσα τις σπουδές μου, πόσοι θα είναι σαν και εμένα στη λίστα τους… εκατοντάδες, γιατί να πάρουν εμένα;” κι όμως με πήραν. Γιατί μάλλον τους έκανα να πιστέψουν ότι θέλω και μπορώ… και το πιο σημαντικό… και αν δεν τα ξέρω τώρα θα προσπαθήσω για να τα μάθω και να τα καταφέρω. Μιλάμε για μέσα (που παίζουν καταλυτικό ρόλο, δεν αντιλέγω, το βλέπω κάθε μέρα), για θηρία της αγοράς και πολλές φορές δεν προσπαθούμε και δεν πιστεύουμε σε εμάς ουσιαστικά για να παλέψουμε για τα δικά μας θέλω. Επικεντρωνόμαστε σε αλλότριες δυνάμεις που δε μπορούμε να ορίσουμε αντί να στηρίξουμε τις δικές μας και την πίστη μας ότι δε μας αξίζει να ζούμε μέσα στο γκρίζο. Η αγορά είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη αλλά πριν παραιτηθείς, πάλεψέ το… έχω φίλους νέα παιδιά που θέλουν να μπουν στο δημόσιο όχι για να προσφέρουν αλλά για να συνεχίσουν την επιτυχημένη πορεία στο “χαλαρααά”, οκ δεκτό αλλά μετά μη γκρινιάζεις για τα λεφτά που δεν παίρνεις ή για την “κατάντια αυτού του κράτους” (δεν έχει πολιτική χρειά, την αναφέρω σαν κλισέ φράση) όταν την κουλτούρα του την έχεις ενισχύσει με τη δυναμική σου παρουσία. Πιστεύω πολύ στον άνθρωπο. Πιστεύω πως αν κάποιος θέλει να πετύχει μπορεί να τυλίγει σουβλάκια για τα προς το ζην και μόλις του δοθεί η ευκαιρία θα έχει τα μάτια του ανοιχτά και θα την αρπάξει. Ας πιστέψουμε σε εμάς… μόνο σε καλό θα μας βγάλει…
Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία!
Σχόλιο από Chara — Απριλίου 9, 2008 @ 6:11 πμ |
[...] να μην δημοσιεύσω το σχόλιο της Χαράς πάνω σ’ αυτό το κείμενό μου που αφορά την έλλειψη της δραστηριότητας του έλληνα [...]
Pingback από Και η ΧΑΡΑ συμφωνεί… « ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ — Απριλίου 9, 2008 @ 9:34 πμ |