Ektos & Entos

Eimai ektos! Ektos kai me kefalopono apo to h8esinovradino merlo krasi!
Ektos alla kai entos! Ektos Stokholmis alla entos Souidias - Se spiti sygkeniko sto vorioanatoliko proastio tis Stokholmis, sto Vällingby!
Agnosti i epistrofi sto spitiko mou…. Agnosti kai i katanalosi ton krasion kai poton mehri na ftaso stin iremia tou spitiou mou kai stin galini tis monahikotitas mou!
Kales kai oi parees alla akoma pio kali i armonia sto spitiko mou!!!

See you later guyssssssssssss

Με μούσκεμα εντυπώσεις…

Με τον πρωινό καφέ και την φέτα (μαύρο ψωμί με φέτες από τυράκι, τομάτα και ρόκα πάνω) μπροστά μου, ανάμεσα σε μένα και το λαπτοπ, γράφω αυτές τις γραμμές.

Σε άλλη περίπτωση αυτά τα έπαιρνα στο μπαλκόνι αλλά από τον καύσωνα που παραπονιόμουν πριν καμιά εβδομάδα (μη φανταστείτε ελληνικό καύσωνα αλλά και οι 30 βαθμοί για εμάς καύσωνας είναι) περάσαμε στις νεροποντές και για 5-6 μέρες βρέχει, αστράφτει και βροντά και το νερό που μαζεύται στις γλάστρες, στο μπαλκόνι, το αδειάζω ολοένα μη μουχλιάσουν τα άνθη…

Η αγαπητή μου αναγνώστρια από την Θεσσαλονίκη, η Ιωάννα, σε λίγες μέρες έρχεται με την οικογένειά της να επισκευτεί την Στοκχόλμη, κι εμένα, και φοβάμαι μη φύγουν από εδώ με μούσκεμα εντυπώσεις αλλά ευελπιστώ στην αλλαγή του καιρού μέχρι τις αρχές του Αυγούστου που πρόκειται να έρθουν!
Όλα μπορώ να τα τακτοποιήσω για μια θαυμάσια διαμονή στην όμορφη πόλη της βόρειας Ευρώπης, τουλάχιστον τα περισσότερα, εκτός από τον καιρό – Εκεί παραλύουν οι δυνάμεις και οι ικανότητές μου και τον λόγο τον έχει μόνο το Σύμπαν!

Τα αεροπορικά ταξίδια από Σουηδία χτυπούν στο κόκκινο όταν εδώ βρέχει και προσθέτουν στην τιμή μερικά εκκατοστάρικα (ευρώ) ακόμα αλλά εμένα μ’ έπιασε το πείσμα και φέτος δε θέλω ν’ αφήσω την Στοκχόλμη όπως και να μας φέρεται αυτή!

Είδωμεν πώς θα εξελιχτεί και τούτο το καλοκαίρι…

Τα YOGA & τα έτσι μου…

Τις μέρες που έλειψα από το σπίτι έκανα, μεταξύ άλλων, και YOGA δίπλα σ’ ένα βυθισμένο πλεούμενο και σκέφτηκα να ανεβάσω φωτογραφίες από κάποιες ασκήσεις!

 

Ξεκινώ με λίγη αυτοσυγκέντρωση – Στην όρθια άσκηση η ισοροπία δεν είναι τόσο εύκολη αφότου κλείσω τα μάτια ενώ στην δεύτερη το ένα πόδι δυσκολεύεται να σταυρώσει προφανώς λόγω ενός παλιού αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, που είχα στην Νέα Υόρκη, όπου έσπασα το πόδι….

 

Η άσκηση είναι ίδια αλλά η μία καθισμένη και η μία όρθια και θα ήθελα να φέρω πιό κοντά το πάνω μέρος του σώματος με το κάτω – Είναι δυσκολότερο απ’ όσο φαίνεται αλλά το προσπαθώ…

 

Την σειρά των ασκήσεων την ορίζω εγώ κι όχι όπως τις είδα στο ιντερνετ  – Αυτές οι δυο ασκήσεις είναι οι ευκολότερες απ’ όλες, θαρρώ…

 

Κάποιες απο τις ασκήσεις, όπως η πρώτη εδώ, με τον καιρό τις καταφέρνω καλύτερα διότι όταν τις πρωτοέκανα φοβόμουν μη σπάσω κανένα κόκκαλο αλλά μέχρι σήμερα (μετά από περίπου 2 εβδομάδες yoga) όλα τα κόκαλα είναι στην θέση τους…

 

Την μέση την αισθάνομαι εδώ αλλά επιμένω να θέλω να κάνω την άσκηση ακόμα πιό καλή όχι, όμως, και να την σπάσω… Παν μέτρον άριστον!

 

Στο κατακόρυφο δεν υπήρχε πρόβλημα εξ αρχής υπήρχε, όμως, στην δεύτερη άσκηση αλλά με επιμονή κατάφερα να ακουμπήσω τα πόδα κάτω… 

 

Η δεύτερη άσκηση είναι δύσκολη αλλά προσπαθώ και ακόμα δεν κατάφερα να την κάνω σωστά – Οι γάμπες πρέπει να είναι κάτω από το κορμί ενώ εγώ τις έχω απ’ έξω… αλλά και ποιός ορίζει το σωστό και το λάθος; Μια χαρά με βλέπω εγώ κι έτσι…

Και μια κι “έκανα τον κόπο” να βάλω το κορμί μου πάνω στο yoga-χαλάκι που πρόσφατα αγόρασα, και που είναι και οικολογικό, κάνω και λίγες ασκήσεις απ’ αυτές που όλοι γνωρίζουμε αλλά σπάνιοι από ‘μας κάνουν – Βασικά μόνο situps και pushups… 

   

Τα situps γίνονται με πολλούς τρόπους αλλά εγώ επέλεξα τρεις απ’ αυτούς εκ των οποίων ο τελευταίος είναι ο δυσκολότερος όσο κι αν φαίνεται εύκολος!
Την κάθε άσκηση την κάνω 3Χ10 αλλά στην τελευταία δεν αντέχω να μετρήσω μέχρι τα 10 και προσπαθώ να μετρήσω τουλάχιστον μέχρι τα 8 – 3Χ8 δηλαδή…

 

Όσο για τα pushups όποια καταφέρνει να τις κάνει σαν την πρώτη φωτογαρφία αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ. Εγώ έτσι τις αντέχω μέχρι το 4 ή το 5 αλλά σαν την δεύτερη φωτογραφία αντέχω 3Χ5 και για την ώρα τις βρίσκω μια χαρά…

 

Και στο τέλος η ανάπαυση – Στην πρώτη φωτογραφία μετά τα pushups, στην δε δεύτερη ρωτώ την φίλη μου και φωτογράφο, την Eva, αν πράγματι κάνω την άσκηση σωστά…

Αυτά τα λίγα για την ώρα!

ΑΝΤΕ ΓΕΙΑΑΑΑ…

Παίρνω άδεια… Από τον εαυτό μου!
Βγαίνω από το σπίτι μου μ’ έναν σάκο, με κανα-δυό εσωρουχαλάκια μέσα, και τραβώ προς άγνωστη κατεύθηνση και με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής!

Έτσι μας κάνει εμάς η πολύ η ζέστη!
Με 3ο βαθμούς επί μια εβδομάδα τώρα πάθαμε τραλαλά και πράτουμε τραλαλά… ούτε καν η μισής ώρας βροντές και αστραπές σήμερα με την ραγδαία βροχή να ρίχνει καρεκλοπόδαρα βοήθησε να δροσίσει ιδιαίτερα!

Γι αυτό, λοιπόν, παίρνω το δισάκι μου και σας αποχαιρετώ!!!

Τα λέμε προσεχώς…

ΗΟΤ-HOT-HOT…

Η ώρα είναι 11.00 και μόλις έκανα το τρίτο ντουζάκι να δροσιστώ… 26 βαθμούς, λέει, υπό σκιάν αλλά σε μένα είναι όλα ευήλια κι ευάερα κι αισθάνομαι σα να βρίσκομαι στη Σαχάρα αν και ποτέ δεν βρέθηκα εκεί αλλά θα το ‘θελα, έστω για λίγο…
Βγήκα στο μπαλκόνι για το πρωινό και δεν το άντεξα… βαριέμαι και να ψάξω την ομπρέλα να την συναρμολογήσω έξω!
Βαριέμαι γενικά… Γι αυτό, λοιπόν, δίνω άδεια στο μυαλό μου και για λίγο το αράζω δίχως σκέψεις….. ίσως μόνο για μερικές ώρες… για να επανέλθω μετά και στο σχόλιο της Χαράς!

ΜΠΑ! Για Ελλάδα δεν είμαι εγώ ούτε γι’ άλλες τροπικές χώρες…. για δροσερά βουνά το βλέπω πιό πιθανόν!!!

Εσύ, Έλληνα, τι κάνεις;

Πριν, όμως, πάω για ύπνο θα παραθέσω εδώ το κειμενάκι από το Νίκο Δήμου με τον οποίο συμφωνώ Α Π Ο Λ Υ Τ Α:

Μου είναι απόλυτα αδιάφορο αν οι σημερινοί Έλληνες κατάγονται από τους αρχαίους, τους Αλβανούς ή τους Πετσενέγους. Όπως δεν κρίνω έναν άνθρωπο από το τι ήταν ο παππούς του – έτσι και με τους λαούς. Δεν υπάρχει κληρονομούμενη αξία. (Ίσως υπάρχει μόνο κληρονομούμενο βάρος- το κόμπλεξ του γιού ενός νομπελίστα). Οι άνθρωποι – και οι λαοί – κρίνονται από τα προσωπικά τους επιτεύγματα. Όλα τα άλλα είναι ρατσισμός: ανώτερες φυλές, αριστοκρατία, κλπ.

Όλοι είμαστε ένα μείγμα από καταγωγές. Καθαρές φυλές δεν υπάρχουν. Η ταυτότητά μας είναι αυτό που εμείς φτιάχνουμε, ο τρόπος που αυτοπροσδιοριζόμαστε ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά. Όσοι νιώθουν Έλληνες, είναι Έλληνες, αδιάφορο τι γονίδια κουβαλάνε.

Αυτό το έγραψε λόγω κάποιας παρεξήγησης που έγινε σε μια συνέντευξη που έδωσε σε αμερικάνικη εφημερίδα…

Τώρα ναι! Να κοιμηθώ με καθαρή συνείδηση!

Θα το κόψουμε ή όχι;

Μας δουλεύουν και οι Σουηδοί τώρα, κατάλαβες….
Fiasko = καθαρή αποτυχία θεωρούν το απαγορευτικό για το κάπνισμα που ισχύει για την Ελλάδα! Αν ισχύει, κιόλας, γιατί κι εγώ έχω μπερδευτεί με το πού και πότε απαγορεύεται!
Είναι άγνωστο, λέει ΕΔΩ, πόσες φορές έχουν προσπαθήσει να απαγορέψουν το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και αυτή τη φορά την θεωρούν για άλλη μια αποτυχία!

Και η αστυνομία ακόμα καπνίζει εκεί που απαγορεύεται, λένε κάποιοι ΑΝΤΙ αλλά και για τον Αβραμόπουλο γράφει που δηλώνει ότι η Ελλάδα αλλάζει σήμερα μια σελίδα!

Είθε! Άντε να δούμε γιατί όσο υπάρχει το λάδωμα υπάρχουν και οι παραβάσεις και στην χώρα μας όποιος δεν λαδώνει αποτελεί, δυστυχώς, την εξαίρεση! Και όχι μόνο αυτό αλλά θεωρείται και μαλάκας και τι να σου κάνουν μετά οι νόμοι και οι βλακείες!

Κάτι τέτοια δεν ανέχομαι και πολλές φορές έχω ντραπεί για το είδος μας και ένοιωσα την ανάγκη να είχα μια άλλη καταγωγή διότι, κατ εμέ, όποιος νόμος κι αν έρθει απλά τον ακολουθούμε επειδή είναι νόμος!
Έτσι απλά δίχως γιατί και πώς! Δεν μπορεί να είναι μόνο αρνητικός ένας νόμος! Δεν μπορεί! Κάποια θετικά στοιχεία θα έχει! Γιατί δεν ανοίγεις τα μάτια σου να τα βρεις και, έστω, να παρηγορηθείς με αυτά;
Αφού παγκοσμίως ισχύει το απαγορευτικό γιατί όχι στην Ελλάδα, δηλαδή, δεν κατάλαβα!
Τι κατηγορείς τους πολιτικους τότε όταν εσύ δεν δέχεσαι να ακολουθήσεις τους νόμους που θέτουν;

Ωφ, συγχίστηκα τώρα και πάω για ύπνο

Υγειοκομείο – Αναδοκράτης

Σας λένε τίποτα αυτές οι δυο λέξεις;
Υγειοκομείο και Αναδοκράτης!!!
Υπάρχουν αυτές στο ελληνικό λεξιλόγιο; Κι αν όχι γιατί στο δικό μου το μυαλό τιτιβίζουν τον τελευταίο καιρό;

Την δεύτερη λέξη, το Αναδοκράτης, την άκουσα πολύ δυνατά μέσα στο μετρό ένα βραδάκι που πήγαινα σπίτι από ένα μεγάλο συνέδριο που σήμερα δεν θυμάμαι καν το περιεχόμενό του – Τα τελευταία χρόνια είχα παρακολουθήσει τόσα συνέδρια, σεμινάρια κλπ., που έχω χάσει τον λογαριασμό…
Μ’ είχε πιάσει σχεδόν ο ύπνος, στο τρένο, όταν άκουσα μια δυνατή και καθαρή φωνή να φωνάζει την λέξη αυτή και ξύπνησα τρομαγμένη!
Την σημείωσα αμέσως σε χαρτί μη την ξεχάσω…
Μου φαινόταν τόσο άγνωστη που μόλις ήρθα σπίτι άνοιξα το λεξικό μα πουθενά δεν την βρήκα, ούτε με όμικρον ούτε με ωμέγα το “ο”!

Τι θα μπορούσε να σημαίνει και γιατί την άκουσα τόσο καθαρά;
Λες να πάω για τρέλα… να με κυνηγούν οι δαίμονες Ευτυχώς που πέρασε κάποιος καιρός από τότε…

Την πρώτη λέξη, το Υγειοκομείο, την βρίσκω πιό γνωστή… πιό προσητή… πιό αλληθινή ας το πω! Πιό συμβατή κάπως….
Μπορεί στο λεξικό των Τεγόπουλου – Φυτράκη να μην υπάρχει ούτε αυτή αλλά τι θα μπορούσε να ήταν εκτός από το αντίθετο του Νοσοκομείου;
Αντί, δηλαδή, να έχουμε τα νοσοκομεία να είχαμε τα υγειοκομεία και αντί να επισκεπτόμαστε τα νοσοκομεία, αφότου αρωστήσουμε, να επισκεπτόμαστε τα υγειοκομεία, πριν αρωστήσουμε! Και ακριβώς για να ΜΗΝ αρωστήσουμε!

Αντί, δηλαδή, να είχαμε τους γιατρούς, που μας συμβουλεύουν πώς να αντιμετωπίζουμε την νόσο μας, να είχαμε τους αντίστοιχους, τους κάτι σαν πνευματικούς guru και πεφωτισμένους ανθρώπους, να μας συμβουλεύουν πώς να αντιμετωπίζουμε και πώς να διαστηρούμε την υγεία μας!
Και αντί για νοσοκόμες να είχαμε τις υγειοκόμες να μας βοηθούν ανάλογα με τις συμβουλές των guru…
Κάπως έτσι… Και με τον καιρό αντί για νοσοκομεία να είχαμε μόνο υγειοκομεία!

Καλύτερο δεν ακούγεται;

Θα μου πείτε, και τι θα γίνει με όλο το σύστημα της φαρμακοβιομηχανίας;
Πώς θα ζήσουν αυτοί αν ο κόσμος δεν αρωσταίνει; Τι θα γίνουν αυτοί αν τα νοσοκομεία παύσουν να καταναλώνουν με την σέσουλα τα προιόντα τους;
Δεν συμφέρει!  Συμφέρει;

Προσέξτε, όμως, την λέξη “φάρμακο”, ε;
Τι σημαίνει φάρμακο-φαρμάκι ρε παιδιά; Για θετικό το ακούτε εσείς;

Ωφ! Πολύ ζέστη…

Σπαρίλα μας πιάνει με το που κάνει πάνω από 25 βαθμούς εδώ και τις τελευταίες μέρες έχει φτάσει και στους 30!
“Μέχρι 25 βαθμούς τον θέλω τον καιρό” είπα χθες στην γεινόνισσά μου, μια γιαγιούλα των 80 περίπου που με τον παππούλη της ανεβαίνουν τους δυο ορόφους με τα πόδια και που νομίζουν ότι σαν ελληνίδα, εγώ, ώφειλα να αντέχω την οποιαδήποτε ζέστη…
“Α, όχι, όχι, μέχρι 15 βαθμούς θέλω εγώ” απάντησε αυτή κοφτά και αποφασιστικά και αν ήταν στο χέρι μου θα της την έκανα την χάρη διότι πράγματι τους ενοχλεί αυτούς η τόση ζέστη!
Πολλές φορές μου λένε ότι παλιά δεν έκανε τόσες ζέστες στην Σουηδία αλλά εγώ από το 1975 που είμαι εδώ δεν μπορώ να θυμηθώ ιδιαίτερες διαφορές! Άλλωτε κάνει κι άλλωτε όχι!
Άσε που για να δω μια διαφορά πρέπει αυτή να είναι δραστική γιατί τις λεποτομέρειες δεν τις διακρίνω και αυτές που έχουν χάσει 2-3 κιλά θυμώνουν που για να δω την διαφορά πρέπει να έχουν χάσει τουλάχιστον 6-7…

Κι έτσι, με τις ζέστες αυτές το διάβασμα πήγε στο… ράφι  – Διάθεση για τέτοια δεν υπάρχει!
Το βάδισμα γίνεται μετά τις 19.00!
Την Κυριακή που θα κάναμε barbeque στον μπαξέ έκανα το λάθος και περπάτησα μέχρι εκεί και η ώρα ήταν μόνο 16.30 αλλά την ένοιωσα έντονα την κούραση….και τον ιδρώτα!

Κατά τις 22.00 εκείνο το βράδυ εμφανήστηκε τόσο χαμηλά αυτό το μπαλόνι, αερόστατο…

…. που τους φώναξα από κάτω ότι μας έχει μείνει λίγος καφές κι ότι όλα τ’ άλλα μας είχαν τελειώσει!
“Αλήθεια; Να έρθουμε να τον πιούμε” απάντησαν αυτοί. Τόσο χαμηλά ήταν και αν είχαμε λίγο χώρο κοντά μας πολύ πιθανόν να τους είχαμε για επισκέπτες αλλά άπ’ ότι αντιληφθήκαμε είχαν προσγηωθεί λιγάκι πιό πέρα όπου έχει μια απέραντι αλάνα!
Σ’ ένα μέρος αυτής της αλάνας κατά τις 17.40 που περνούσα από εκεί είδα αυτούς να θυσιάζονται στον βωμό της κάψας για τα κορμιά τους με τα push ups τους και τα sit ups τους και με τ’ άλλα τους …

Η όμορφη μπετονoΑθήνα;

Γράφει η αναγνώστρια Ιωάννα σε σχόλιό της ότι διακρίνει στον ευατό μου μια καλαισθησία στην εκτίμηση των κλασικών κτιρίων και θυμήθηκα την πρώτη μου μέρα στην Στοκχόλμη!

Το φθινόπωρο του 1974 είχα μείνει στην Αθήνα για ένα μήνα, πρώτα, απ’ όπου και πήρα το τρένο για τον ξενητεμό – Για Γερμανία πρώτα!
Ποιά εικόνα ήρθε τώρα στο μυαλό μου; Μόλις είχα ανέβει στο τρένο, εκεί, στον σταθμό Λαρίσης, και βλέποντας έξω την παρέα να μ’ αποχαιρετά μου ‘ρθε μια “κακούργα” σκέψη στο μυαλό – Ότι αυτοί, οι φίλοι, με “διώχνουν” από την Μάννα Πατρίδα, και από την ίδια τη ΜΑΝΝΑ μου, που ήδη πριν ένα μήνα την είχα αφήσει στο χωριό, και οι λιγμοί και τα κλάματα μ’ έκαναν να μπω στο τρένο πολύ πριν ξεκινήσει για να μη τους βλέπω…για να μη βλέπω… άστα αν πάνε…

Και μετά από 6 μήνες στην Γερμανία έφτασα, πάλι με τρένο, στη Στοκχόλμη – Κάτι στο χωριό της Γερμανίας, όπου έμεναν τα αδέλφια μου, δεν μου άρεζε και συνέχισα για πιό μακρινό ξενητεμό…
Και βλέποντας αυτά τα κτίρια στο κέντρο της Στοκχόλμης μου ‘ρθε μια απογοήτευση!!! Μια μαύρη θλίψη ήρθε και φώλιασε μέσα μου…
“Καλά, σ’ αυτή την παλιόπολη ήρθα να ζήσω; Άφησα την όμορφη Αθήνα με τα μπετονένια, τα τσιμεντένια και τα αλουμινένια κτίρια για να μείνω σ’ αυτό εδώ το χάλι;”
Για ένα διάστημα είχα την εντύπωση ότι η Αθήνα ήταν πολύ πιό όμορφη!!! Ότι η ομορφιά και η πολυτέλεια βρίσκονται στην Αθήνα και στα μπετόν της μόνον, όπως εδώ:

   

Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να αλλάζω και να τα εκτιμώ τόσο που για ώρες να περπατώ και να τα θαυμάζω… Και το ακόμα πιό  όμορφο και αξιοσύμαντο είναι ότι κανένα κτίριο δεν μοιάζει με το άλλο κι ας φαίνονται ομοιόμορφα!