Με λίγη τύχη…

 
Με λίγη καλή τύχη θα έχουμε σε λίγα χρόνια και στο Καλοχώρι Σερρών τέτοιες σκανδιναβικές ομορφιές!
Η πρώτη λέγεται Rönnbär από το οποίο κάνουν κι ένα είδος μαρμελάδας και την συνδιάζουν με μαγειρεμένο κρέας και η δεύτερη λέγεται Nypon από το οποίο κάνουν και ένα είδος σούπας!
Καταφέραμε από το δάσος να ξεριζώσουμε 2-3 μικρούλια παρακλάδια αλλά πώς, πότε και πού (στην Ελλάδα) θα φυτευτούν στην αρχή δεν το ξέρω ούτε εγώ ούτε η ανιψιά μου που της αρέσουν μεν τα δένδρα και η Φύση αλλά περί κηπουρικής έχει ψιλοάγνοια!
Αν κανείς από εσάς γνωρίζει ας ρίξει κανένα σχόλιο – Να φυτευτούν κατεθείαν έξω ή πρώτα σε γλάστρα και σαν πιάσουν να μεταφυτευτούν στην Φύση;

Για την ώρα μαζέψαμε ένα σωρό κοκιννούλια από διάφορα είδη, και από αυτά που βλέπετε, για να τα πάρει μαζί της και να φτιάξει χριστουγεννιάτικα καλητεχνήματα!
“Οι κινέζοι βάζουν πλαστικά τέτοια κι εμείς που τα βρήκαμε ζωντανά να μην πάρουμε λίγα…” έλεγε η ανηψιά μου και δεν χόρταινε να μαζεύει αλλά όσο και να της εντυπωσιάσανε πόσα να φωρτωθεί μαζί της;

Κατά τ’ άλλα είμαi full house και αύριο θα γίνει ακόμα πιό full καθότι περιμένουμε κι άλλο συγκενικό άτομο από την νότεια Σουηδία όπου σπουδάζει!

Επανέρχομαι με νέα, και με άλλα νέα, και με αλλιώτικα νέα…

Τα φιλιά μου σε όλους… 

 

Είμ’ εδώ…

Δεν σας ξέχασα ούτε και στέρεψα από έμπνευση!
Οι επισκέψεις που έγραψα νωρίτερα πως θα έχω από Θεσσαλονίκη είναι μια από τις, δεν ξέρω πόσες, ανηψιές μου και αυτή με κρατά απασχολημένη!
Ξέρετε, από μαγαζιά σε μαγαζιά, από εμπορικό κέντρο σε εμπορικό κέντρο και δεν συμαζεύεται…
Ξάπλωσε τώρα μ’ αυτούς τους κλασικούς γυναικείους κοιλόπονους  (τι ωραία που από τα 43 μου καθάρισα απ’ αυτά) και είπα να σας γράψω 2 λόγια πριν αποχωρήσω κι εγώ για υπνοδωμάτιο!

Αύριο πάμε σε δάσος να δούμε αν μπορέσουμε να βρούμε ένα μικρό δενδράκι από ένα είδος δέντρου που είδε εδώ κι ερωτεύτηκε και αν βρούμε ίσως το βγάλουμε από την ρίζα του και το πάρει μαζί της να το φυτέψει στο χωριό, στο Καλοχώρι Σερρών!
Το ψάξαμε σήμερα σε φυτώριο αλλά δεν το βρήκαμε – Τα είχαν μαζέψει, λέει, λόγω σεζόν και δεν μένει παρά να  ψάξουμε καμιά μινιατούρα στο δάσος!
Γίνεται, δεν γίνεται;
Ιδέα μου είναι και δεν ξέρω κι αν επιτρέπεται! Γιατί να μην επιτρέπεται, άλλωστε;
Δεν ξέρω πώς λέγεται το συγκεκριμένο δένδρο αλλά βγάζει κόκκινα μικρά φρουτάκια και είναι όντως εντυπωσιακό!

Είδωμεν…

Μοιάζει λίγο με αυτό:

Η “βρωμοράτσα” εβραίοι!

Έχω έναν φίλο! Τον λένε, ας πούμε, Κώστα!
Πριν δύο περίπου χρόνια μας τον έφερε στην παρέα η φίλη μου, η Μαρία! Είναι, λέει, παλιός συμφοιτητής της, που για πολύ καιρό ήταν χαμένος, και είναι και μόνος και… ας τον κάνουμε παρέα!

Και τον κάναμε, αλλά τον πρώτο καιρό πάθαινα ρίγος όταν τον άκουγα να μιλά και τα ‘βαζα με την Μαρία που μας τον πάσαρε και μας χαλούσε την ηρεμία…
Ο άνθρωπος τα ‘χει με τους εβραίους/συονιστές! Και μ’ ένα από τα στενά μέλη της οικογένειάς του – οικογένεια την οποία εγώ δεν γνωρίζω καθόλου! 
Με τον καιρό είχαμε σκεφτεί (κι εγώ και η Μαρία) πως προφανώς υπάρχει κάποιος λόγος που ‘ρθε στον δρόμο μας αυτός ο άνθρωπος!
Ίσως χρειαζόμασταν να μάθουμε να αντέχουμε και τέτοιου είδους ασθένειες των ανθρώπων! Διότι όντως πρόκειται για ασθένεια! Ίσως αν μάθουμε ν’ αντέχουμε και τέτοιου είδους προκλήσεις να δυναμώσει η ψυχοσύνθεσή μας περισσότερο… λέω τώρα!

Καταφέραμε με την Μαρία, και μετά από πολύ δουλειά και επιμονή, να τον κάνουμε όσο είναι μαζί μας να ΜΗΝ του ξεφύγει η λέξη “Εβραίος”
Μπορώ να πω ότι τα καταφέραμε αρκετά καλά! Τουλάχιστον μέχρι στιγμής! Αλλά έτσι και βρεθεί κάποιο νέο άτομο στην παρέα πάει αυτός και κολά δίπλα του/της και ψιθιριστά μιλά με το πάθος εκείνο, που ομολογώ πως καιρό τώρα έχω να δω, κατά των εβραίων! Ή μιλά για το οικογενειακό άτομο με το οποίο είναι το ίδιο πορομένο όσο και με τους σιονιστές!

Τηλεφώνησε πριν λίγο, λοιπόν, και ρώταγε αν μπορεί να βρει σύνδεση ιντερνετ αλλά να είναι ανώνυμη!
Μέχρι στιγμής δεν έχει ιντερνετ ούτε υπολογιστή επομένως δεν μπορεί και να διαβάσει το blog μου…
“Να μην φαίνεται το όνομά μου γιατί αυτή η βρωμοράτσα μας παρακολουθούν όλους” του ξέφυγε για να εξηγήσει αυτό το “ανώνυμος”!

“Κοίτα να σου πω, εγώ είμαι ανοιχτό βιβλίο και δεν έχω να κρυφτώ από κανέναν ούτε στην πραγματική ζωή αλλά ούτε και στο ιντερνετ! Όποιος έχει πρόβλημα παρακολούθησης πάει και ψάχνει στην αγορά για ανώνυμες συνδέσεις δίχως να εμπλέκει κι εμένα…” απάντησα και με την ευκαρία του ‘κλεισα το τηλέφωνο να κάνω και καμιά δουλειά της προκοπής…

Τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις; Τον αποφεύγεις; Επιμένεις και του επιβάλεις να έρθει στα νερά σου;
“Να μην επιβάλεις την άποψη και την φιλοσοφία σου σε άλλον” διάβασα κάποτε σε μια ινδιάνικη λίστα με καλές εντολές και μ’ άρεσε πολύ, θυμάμαι!

Πιπεροστέφανα!

Πλένω, καθαρίζω, μαγειρεύω… όλα αυτά που κάνει μια καλή νοικοκυρούλα!!!
Αύριο περιμένω επισκέπτες από Σαλονίκη κι ετοιμάζομαι!

Τις προάλλες πήγα να δω και τους αγαπημένους μου γείτονες που κάθε χρόνο λείπουν στην Ελλάδα για 5 μήνες!
Έχω γράψει πολλές φορές γι αυτούς που κατά κάποιον τρόπο αντικαταστούν τους γονείς μου! Τον Σπυράκο και την Μαρία από την Καστανούσσα Σερρών (δίπλα από το χωριό μου, το Καλοχώρι)
Έφεραν μαζί τους από την Καστανούσσα τις πιό καυτές πιπεριές που υπάρχουν στον κόσμο και τις φτιάξαμε κολιέδες και βραχιόλια…
 

Ήρθε μετά και η κορούλα τους, η Σόφη, παντρεμένη στα Dalarna πιό ψηλά από την Στοκχόλμη, που είχα κάποια χρονάκια να δω και παίξαμε και μ’ αυτήν για το υπόλοιπο της βραδιάς αλλά μάτια, μύτες και μάγουλα είχαν κοκκινήσει από το παίξιμο με τις τσούσκες…
Εμ, δεν είναι για παιχνίδι αυτές! Από την άλλη, όμως, είναι και πρόκληση να παίζεις μ’ αυτά που “δεν είναι” για παιχνίδι και οι προκλήσεις μας αρέσουν…
Με την Σόφη εδώ:

Είμαι και καλεσμένη σε γεύμα σε 3 ώρες ακριβώς!
Θα προλάβω να τελειώσω τις δουλειές μου μέχρι τότε;

Ξανά μανά…

Όχι πως δεν έχω να γράψω…
Είχα κάποιες οικογενειακές συναντήσεις με τις εγγονούλες μου που παίρνουν τόση δύναμη από πάνω μου όταν τις έχω στην αγκαλιά μου… συνάντησα τους τελευταίους ελληνοσουηδούς που  ύστερα από 5άμηνη διαμονή στην Ελλάδα επέστρεψαν τώρα… ξαναπήγα εκεί στην πρωτοκλασσάτη κλινική να ξαναμιλήσουμε περί της αποκατάστασης να τα εμπεδώσω καλύτερα… αλλά ξανά μανά μ’ ενοχλεί το κεφάλι μου και λέω να μην γράψω περισσότερο τώρα!
Με το που συνέλθω επανέρχομαι και με γραπτό υλικό και με φωτογραφικό…

LUCIA Φορεματάκια!

 
“Η πράσινη βίλα είναι ανοιχτή – περάστε μέσα”  γράφει στην αφίσα έξω από το κατάστημα που έγραφα χθες!
Χθες που ήμουν εκεί βρήκα κάτι που μ’ άρεσε για τις εγγονούλες μου μα στο ταμείο ήθελαν cach και τέτοια λίγο πολύ σταματήσαμε να κουβαλάμε εδώ!
Και ξαναπήγα σήμερα να πάρω αυτά τα λευκά φορεματάκια (που κρατάμε με την υπεύθηνο του μαγαζιού) και που οι κοπελιές μου θα τα φορέσουν του χρόνου στην γιορτή της Santa Lousia όπου μικρά μεγάλα ντύνονται γιορτινά…

Κάπως έτσι θα ‘ναι ντυμένες οι μικρούλες μου του χρόνου στις 13 του δεκέμβρη που γιορτάζουν αυτή την γιορτή – Κάπου στο ιντερνετ την βρήκα αυτήν την φωτό διότι οι δικές μου είναι ακόμα 6 και 4 μηνών!

Χαμός γινόταν σήμερα στο μαγαζί εκείνο! Πολύ πιό πολύς κόσμος από χθες! Άλλοι αγόραζαν άλλοι άφηναν/πουλούσαν παιδικά πράγματα διότι δεν πρόκειται μόνο για ρούχα και παπούτσια!
Πρόκειται για καρότσια, για καρεκλάκια – Και για το σπίτι και για τ’ αμάξι και για όπου αλλού θέλει ο γονέας το παιδί του να κάτσει…
Ανακύκλωση των πάντων που αφορά το παιδί, ακόμα και βιβλία, γίνεται! Τρομερή ιδέα και τους θαμάζω! Πολλά τέτοιου είδους μαγαζιά υπάρχουν αλλά μεγάλο σαν αυτό δεν έχω ξαναδεί ούτε καν για μη μεταχειρισμένα παιδικά!
Εύχομαι να ξεκινήσει και στην Ελλάδα αυτό το κόνσεπτ όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση και να σταματήσει το κόμπλεξ του φτωχομπηνέ αν τύχει και φορέσεις μεταχειρισμένα ρούχα ακόμα κι αν βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση!
Αυτά τα λουσία φορεματάκια που πήρα εγώ φορέθηκαν μόνο την ημέρα αυτής της γιορτής και πορφανώς μόνον μια χρονιά αφού την επομένη χρονιά το κοριτσάκι χρειάζεται μεγαλύτερο νούμερο! Γιατί να πεταχτεί λοιπόν και πού να πεταχτεί;
Δεν βρίσκομαι σε διάθεση επιχειρηματολογίας τώρα… σα να αισθάνομαι κουρασμένη!
Θα τ’ αναλύσω καλύτερα όταν ξεκουραστώ…

Σιούφας και Αστέρι!

Κατέληξα, τελικά, στο συγκενικό σπίτι, χθες, μετά από το κατάστημα με τα μεταχειρισμένα παιδικά ρουχαλάκια, κι όχι μόνο!
Καιρό τώρα ήθελα να δω την μεγάλη κορούλα την, Κική, που φέτος ήταν στην Βουλή των Ελλήνων - Ένα πρόγραμα που κάθε χρόνο οργανώνει το Υπουργείο Εξωτερικών και καλούν στην Βουλή παιδιά ομογενών από το εξωτερικό!
Φέτος καλέσανε από την Σουηδία αυτήν και μια κοπελιά ακόμα επειδή είναι καλές μαθήτριες, νομίζω… Δεν ξέρω ποιά ακριβώς είναι τα κρητήριά τους αλλά και τα ελληνικά της Κικής βρίσκονται ακόμα και σε ανώτερο επίπεδο απ’ ότι τα δικά μου και το λέω έτσι ανεπιφύλακτα! Και μ’ ένα το μεγάλο μπράβο και προς αυτήν και προς την αδελφούλα της, την Λιάνα, που επίσης είναι αστέρι και που οι εκθέσεις της μ’ αφήνουν άναυδη! Και χαίρομαι όταν βλέπω παιδιά ελλήνων να μιλούν καλά την γλώσσα μας!
Τα παιδιά των ελλήνων της Αμερικής βρίσκονται σε άθλια κατάσταση… αλλά είναι άλλο θέμα αυτό και πάμε πίσω, στην Κική!!

Μου ‘φερε με καμάρι και με χαρά την φωτογραφία που είχε βγει με τον τότε πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα!
“Και; Τι άλλο; Τι άλλο κάνατε” την ρωτούσα εγώ μπας και ψαρέψω κάτι καλό να γράψω κάτι τις…
“Ε, βλακείες… καλά ήταν στην βουλή… να, το είδαμε κι από κοντά… ε, μάθαμε και κανα δυό πράματα…. αλλά τι στο καλό μωρέ να μη μας αφήσουν μια στιγμούλα μόνους!!!! πουθενά δεν μας άφησαν να πάμε!!! τι, μωρά ήμασταν πιά” παραπονιόταν την ώρα που “Τα μυστικά της ΕΔΕΜ” εκείνη την στιγμή στην τηλεόραση μου ‘καναν αντίπραξη κι έκλεβαν την προσοχή της περισσότερο απ’ ότι έκανα εγώ!
Ε, τι στο καλό, να μην μιλά καλά τα ελληνικά με 1002 ελληνικά κανάλια στο σπίτι;

Δεν τους άφησαν ούτε μια στιγμή να πάρουν την προσωπική τους ευθύνη τα ίδια τα παιδιά και αυτό ήταν το παράπονο μιας 17άχρονης κοπέλας! Υπερπροστασία ακόμα και από τις Υπηρεσίες…
Είναι μεγάλο χάρισμα, τελικά, ο άνθρωπος να πάρει την ευθύνη του εαυτού του στα χέρια του! Περιφάνεια και λεβεντιά είναι όταν αναλαμβάνεις ο ίδιος την ευθύνη της ζωής σου! Ανικανότητα και ανημποριά είναι όταν την αναθέτεις σε κάποιον άλλον! Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα!

BIG Business…

Βγήκα για περπάτημα και κατέληξα σε συγκενικό σπίτι αλλά λίγο πριν φτάσω εκεί είδα μπροστά μου μια μεγάλη αφίσα που έγραφε “Η μεγαλύτερη αγορά με μεταχειρισμένα παιδικά”, και είπα να ρίξω μια ματιά στην αγορά αυτή! Και βρέθηκα σ’ ένα σούπερ κατάστημα με πολλά τμήματα και τόσο τέλεια οργανωμένα που σου θύμιζε ένα οποιαδήποτε πολυκατάστημα!

     

Κόσμος πολύς με τα παιδιά τους να παίζουν σε ειδικές παιδικές γωνιές και με τους γονείς να ψάχνουν για κάτι που χρειάζεται το παιδί τους!
Τους έδωσα συγχαρητήρια που με τον τρόπο αυτό βοηθούν την μάνα Φύση! Πού θα βρίσκονταν όλα αυτά τα πράγματα εάν δεν τα περιποιούνταν αυτές οι τρεις γυναίκες στο μαγαζί αυτό; Κάπου πεταμένα, προφανώς, για να ρυπαίνουν την φύση και την ατμόσφαιρα!
Θα είχατε εσείς κανένα πρόβλημα να ντύσετε τα παιδιά σας, ή τα εγγόνια σας, με τέτοια ρούχα που όλοι ξέρουμε πόσο λίγο τα φορούν τα παιδιά; Εγώ κανένα! Απεναντίας, την εκτιμώ και την παραδέχομαι την ιδέα!

Ψάχνοντας τελευταία χειμερινά ρούχα σε λευκό χρώμα, για ανανέωση και αλλαγή της γκαρνταρόμπας μου, έχω μπει και σε second hand μαγαζιά πρώτον επειδή δεν μ’ ενοχλεί να φορώ μεταχειρισμένα (και φτηνά) και δεύτερον επειδή δεν έβρισκα παντελόνι σε λευκό χρώμα!
Άκουσον, να μην βρεθεί άσπρο παντελόνι σε μαγαζί της Στοκχόλμης!!!!
“Α, εδώ είμαστε όλοι ίδιοι και φοράμε όλοι τα ίδια και μάλιστα σε σκούρο χρώμα για να μην λερωνώμαστε” σχολίασε σαρκαστικά μια σε μια μπουτίκ επειδή ούτε αυτή είχε λευκά παντελόνια!
“Ενώ αν πας στην Φιλανδία θα δεις τις κυρίες εκεί και με τα λευκά τους καπέλα και με τα λευκά τους γάντια, σκέτες κοκέτες – Όχι, όμως, εδώ” συνέχισε να σαρκάζεται την ομοιομορφία τους!
Μάλιστα, το ακούσαμε και αυτό για τις φιλανδές!

Το consept του second hand στην Σουηδία είναι πολύ μεγάλη μπίζνα και ψάχνοντας τώρα ρώτησα κι έμαθα λίγα περί της λειτουργίας του!
Πηγαίνεις σε μια από αυτές τις μπουτίκ (κι έχει αρκετές στην Στοκχόλμη) ρούχα/παπούτσια/τσάντες που πλέον δεν θες, που τα βαρέθηκες, που δεν σου κάνουν, που, που, που, αλλά όλα κατακάθαρα, σιδερωμένα και σε καλή κατάσταση!
Βάζουν αυτοί κάποια νούμερα πάνω, βάζουν και μια τιμή και τα κρεμούν όμορφα και οργανωμένα στο μαγαζί!
Όταν, μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα, πουληθούν δικαιούσαι εσύ το 40% από την τιμή! Αν δεν πουληθούν παρατείνεις, ίσως, τον χρόνο κι αν πάλι δεν πουληθούν τα παίρνεις πίσω!

Απλά και όμορφα! Πάρτε την ιδέα να κάνετε το ίδιο και στην Ελλάδα διότι ούτε φτωχός είσαι ούτε γύφτος εάν φορέσεις μεταχειρισμένα αλλά σε καλή κατάσταση! Και κάνεις και μια καλή πράξη στην Φύση που δεν τα πετάς όπου νάναι! Ούτε και θα χρειαστεί να παραχθούν νέα προιόντα παίρνοντας τις πρώτες ύλες πάλι από την ΦΥΣΗ ΜΑΣ!
Άλλωστε, είναι σε τόσο καλή κατάσταση που μπορείς και στους φίλους σου ακόμα να πεις ότι το αγόρασες καινούργιο….για να μη σε θεωρήσουν γύφτο…ή φτωχό…και κάνεις και οικονομία και ούτε χρειάζεται να κλαίγεσαι ότι με τις περικοπές που οι εκάστοτε κυβερνήσεις κάνουν δεν σου φτάνει ο μισθός…και φοράς και κάτι που δεν το φορούν οι άλλοι διότι σε τέτοια μαγαζιά βρίσκεις πρωτότυπα και ασυνήθιστα ρούχα… κλπ. κλπ. κλπ…

Το συγκεκριμένο μαγαζί λέγεται Gröna Villan και βρίσκεται κάπου μεταξύ Örby και Stureby για αυτούς που ζουν στην Σουηδία/Στοκχόλμη!

Τι φταίει ο Νοέμβρης;

Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που φοβούνται οι Σουηδοί! Τον φοβούνται και τον μισούν! Τον τρέμουν για τα σκοτάδια του αν και ο Δεκέμβριος είναι ακόμα πιό σκοτεινός αλλά γι αυτόν έχουν τα ελαφριντικά ότι έχει τα φώτα των χριστοιυγέννων και το χιόνι, αν υπάρχει, και κάπως τον απαλάσσουν από ενοχές για τις καταθλίψεις τους!
Αλλά ο καυμένος ο Νοέμβριος την έχει φάει την σφραγίδα του – Είναι να μη σου βγει τ’ όνομα!

“Uch, vad ruskigt… den värsta dagen idag = Ω, τι χάλια, είναι η χειρότερη μέρα σήμερα” μου ΄πε μια κυρία που φεύγοντας χθες από την χλιδάτη κληνική (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), την είδα έξω να περιμένει ταξί  και παράτησε το ταξί και περπάτησε μαζί μου μέχρι την στάση του τρένου (μετρό)
Και τα λέγαμε μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο της Στοκχόλμης για να πάρει από εκεί το τρένο της να πάει στην πόλη Eskilstuna, απ’ όπου ήταν!

Φταίει ο καιρός για την κατάθληψη που αισθάνεται ο άνθρωπος; Σίγουρα αισθάνεται περισσότερη κατάθληψη τον μήνα αυτό; Μήπως ρυθμίσαμε το ρολόι μέσα μας έτσι ώστε κάθε Νοέμβριο να χτυπά και να λέει τα ίδια όπως και πέρυσι και προπέρυσι; Λέω μήπως γιατί την δύναμη της συνήθειας, και την ρουτίνας, την θεωρώ πλέον για την χειρότερο καταπίεση απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο! Είναι η μόνη καταπίεση που φοβήθηκα, και φοβάμαι, επειδή είναι ικανή να μας κρατά αλυσοδεμένους για δεκαετίες και να μας καθυστά αδύναμους και ανήμπορους για οτιδήποτε!

Μια χαρά μου φαίνεται εμένα ο Νοέμβριος και δεν θα ‘θελα να τον ενοχοποιήσω για τίποτα γι αυτό και σε λίγο (πριν σκοτεινιάσει ακόμα περισσότερο) θα βγω για περπάτημα και όπου καταλήξουμε παρασκευοβραδιάτικα…

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους και μη ξεχνάμε ότι ακόμα και η κατάθληψη είναι χρήσιμη – μας κάνει να βλέπουμε την χαρά με νέα ματιά και με περισσότερη ευγνωμωσύνη! Κι αν θέλουμε να μην φοβόμαστε την κατάθλιψη καλά είναι να μάθουμε να την βλέπουμε μάσα στα μάτια της για να μας φοβηθεί αυτή!

 

Σε χλιδές η Συμέλα…

Είναι αδύνατον να φανταστείτε πώς κατέληξε το ραντεβού που είχα σήμερα….

Υπάρχει ένας κανόνας, εδώ, ένας νόμος, κάτι, που λέει ότι εάν το νοσοκομείο δεν προλαβαίνει να εγχειρήσει τον ασθενή μέσα σε 3 μήνες (από την στιγμή που αποφασίστηκε η εγχείρηση) είναι υποχρεωμένο να εξυπηρετήσει τον ασθενή με κάποιον άλλον τρόπο! Να τον στείλει πχ. σε κάποιον άλλον γιατρό που κάνει ίδιες εγχειρήσεις, συνήθως σε ιδιωτική κληνική, και αυτό ήταν το σοκ της ημέρας…. 

Το νοσοκομείο, το Karolinska, δεν προλαβαίνει, λέει, να μου κάνει την αποκατάσταση (ε, ναι, ήρθε και η ώρα της αποκατάστασης) μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου! Τότε είναι το dead line τους, που λέμε και που εδώ που τα λέμε από τέτοια καλά καλά δεν ήξερα κι όλας!
“Και τι προτίνεις να κάνω” της ρώτησα την Παρασκευή που από περιέργεια τηλεφώνησα να δω αν και πότε θα με καλέσουν να το κάνουμε να τελειώνουμε και από αυτό!
“Αν θες να σε στείλουμε σε μια κληνική (δεν είπε τίποτα για ιδιωτική) να κάνουν την εγχείρηση πιό σύντομα” απάντησε και κάπως δεν μου καλοάρεσε η πρότασή της από την αρχή!

Να μην τα πολυλογώ οι τηλεφωνικές γραμμές πήραν φωτιά και χθες το απόγευμα μου τηλεφώνησε μια ευχάριστη και χαρούμενη από την κληνική αυτή και μου ‘κλεισε ώρα για σήμερα, κιόλας, με τον καθηγητή και ιδρυτή της κληνικής…
Και πήγα!!!

Με το που μπαίνω μέσα αισθάνομαι μια χλυδή, έναν διαφορετικό αέρα, με διαφορετικές κυρίες να περιμένουν… φαίνεται αυτό, φαίνεται…Μου φάνηκαν τα πρόσωπα και των πελατών/ασθενών και των γιατρών/χειρούργων φτιαγμένα και πλαστικά σαν από άλλο διάστημα που βλέπουμε σε κάτι φιλμ…
Βρε πού πέσαμε, αναρωτιόμουν… αλλά μ’ έτρωγε και η περιέργσαι να δω πού θα καταλάξει η υπόθεση!

Προχωρώ προς την γραμματεία να εγραφώ, τσακ τσακ κάνει την δουλειά αυτή, “750 κορόνες” μου λέει σαν κάτι το πιό φυσιολογικό κι απ’ το φυσιολογικό!
Επ, της λέω, από Karolinska έρχομαι και στον ΤΑΔΕ χειρούργο πηγαίνω!!!
“Α, οκ οκ οκ τότε δεν κοστίζει”, μου λέει!
Είπα κι εγώ, 75 ευρώ για ένα κονσουλτινγκ!!!! Νά σ’ αυτό το σημείο μου μπήκε η μύγα ότι σε μια χλυδάτη ιδιωτική κληνική είχα μπει και πιό αργότερα έμαθα ότι σ’ αυτήν την κληνική έχουν κάνει και μια τηλεοπτική σειρά, με θέμα τις πλαστικές εγχειρήσεις, την οποία δεν είδα/δεν βλέπω, αφού δεν έχω τιβι!

Μου ‘δωσε η κοπελιά από την γραματεία κάτι χαρτιά να σημπληρώσω στην αίθουσα αναμονής, μέχρι να με φωνάξει ο χειρούργος, και ήρθε και κάθισε δίπλα μου μια κομμάτι μπερδεμένη με το αν θα κάνει μποτοξ ή όχι στα μούτρα της…
“Μια χαρά όμορφη και κούκλα σε βρίσκω και δεν βλέπω τον λόγο να κάνεις κάτι τέτοιο”, της είπα και το εννούσα φυσικά γιατί όντως γλυκούλα ήταν!
“Ναι, ναι, κι εσύ είσαι όμορφη αλλά κι εσύ είσαι εδώ – Εσύ γιατί είσαι εδώ αφού έχεις τόσο όμορφο και αλιώτικο απίλ;” μου ρώτησε η εύστροφη και με όλο της το δίκαιο!
“Α, εμένα θα μου βάλουν κάτι που μου το χρωστάνε γιατί μου το ‘χουν πάρει τον Μάρτιο του 2007 και ήρθε ή ώρα να μου κολήσουν εκεί ένα νέο” ήταν η δική μου απάντηση…

Ίσα – ίσα πρόλαβα να δω στο μουτράκι της τον οίκτο και με φώναξε ο χειρούργος “μου” να μπω στο γραφείο του και όλοι τους μου φαίνονταν εξαιρετικά ευχάριστοι και ευγενικοί!
Και τα είπαμε μια χαρά στο γραφείο του, και τα βγάλαμε, και στριπτιζάραμε (και για τον χειρούργο αλλά και για τον μαθητευόμενό του) και μέτρησε αυτός, ο δικός μου, και πασπάτεψε, και ζύγησε, και μεζούριασε, και σήκωνε απ’ εδώ, και κατέβαζε απ’ εκεί, και μου ‘δειξε το ‘να, και μου ‘δειχνε τ’ άλλο, και μου ‘πε και πολλά! Τόσα πολλά που δεν προλάβαινε το μυαλό μου να τ’ αντιληφθεί και ζήτησα από βδομάδα να ξαναμιλήσω με μια νοσοκόμα τους για να παρκάρουν όλα καλά στο μυαλό μου πριν προβούμε σε σπαθιά και μαχαίρια…

Και αυτά που μου ‘λεγε σήμερα αυτός, με 30 χρόνια καριέρα και με αμέτρητες πλαστικές, στο Karolinska δεν μου τα ‘χουν πει και είμαι τώρα μπερδεμένη που ψυχολογικά γι άλλα προετοιμαζόμουν και σήμερα άλλα παρουσιάστηκαν!
Για μια πολύ απλή εγχειρησούλα, μ’ ενα expander μαξιλαράκι μέσα στον μαστό που κάθε 2-3 βδομάδες θα το γεμίζουν με λίγα γραμμάρια αλατόνερο μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό μέγεθος, μιλούσαν οι άλλοι και για μια πολύ πιό πολύπλοκη εγχείρηση μιλά αυτός τώρα έχοντας φυσικά σαν πρώτο μέλημα και σαν κύριο στόχο την αισθητική κάτι που οι άλλοι, στο νοσοκομείο, λίγο – πολύ στα τέτοια τους….

Μπερδεύτηκα παιδιά! Ή σε καλύτερη περίπτωση απ’ ότι στο νοσοκομείο έπεσα δίχως καν να το θέλω, ή να το ψάχνω, ή να το μελετώ, ή να το προγραματίζω ή σε χειρότερη….
Τ’ αφήνω στο Σύμπαν και βλέπουμε!