ΜΙΑ ΕΥΧΗ!

Τότε που είχα τα νταλαβέρια μου με τις εκδώσεις του Παρατηρητή για την έκδοση του βιβλίου μου “Τελικά τον νίκησα” η επαφή μου εκεί ήταν κάποιος Βασίλης!
Ο Παρατηρητής, για όσους δεν ξέρουν, έχει μπεί σε πτώχευση όταν έχασε το πασοκ κι ανέβηκε η νέα δημοκρατία κι έκτοτε αγνοείται και η δική τους τύχη και η τύχη του βιβλίου μου…

Ο Βασίλης που είχε διαβάσει όλο το 700-σέλιδο χειρόγραφό μου, που κόπηκε μετά κι έγινε 320 σελίδες, και που μ’ εξέπληξε επειδή διαβάζοντάς το δεν πόνεσε όπως εγώ πόναγα όταν το έγραφα, μου είχε δώσει μια ευχή!

Μου την έστειλε με μειλ, δεν θυμάμαι για ποιό λόγο, κι έγραφε ακριβώς έτσι:
ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΑΛΩΒΗΤΗ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΟΥ!

Αν ο Βασίλης πραγματικά είχε διαβάσει όλες τις 700 σελίδες θα είναι ο μοναδικός σ’ όλο τον κόσμο που με γνωρίζει πολύ καλά κι ας μην πόνεσε διαβάζοντας το χειρόγραφο – εγώ τότε πίστευα ότι όποιος διαβάζει τον πόνο στο βιβλίο μου πονάει κι αυτός…

Αυτή την ευχή την είχα κάνει κορνίζα και την κρέμασα στο σπίτι μου διότι όντως αγωνιζόμουν τότε κι αυτό το ‘ξερε αυτός τόσο καλά!
Αγωνιζόμουν δυναμικά  κι ήθελα οπωσδήποτε να κερδίζω! Κι όχι μόνο αγωνιζόμουν αλλά, όπως το γράφει κι αυτός, βρισκόμουν και μπροστά από τα γεογονότα! Πολύ πιό μπροστά, θα ‘λεγα! Ήμουν τόσο μπροστά που δεν έβλεπα μπροστά μου! Δεν έβλεπα το ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ! Κι έτρεχα…

Σήμερα που δεν αγωνίζομαι για τίποτα, παρά τ’ αφήνω όλα να ‘ρθουν όπως, όποτε και αν θέλουν, αμφιβάλλω αν μια τέτοια ευχή θα την κρέμαγα στον τοίχο!

Διαβάστε και το “Θεικό” ρεπορτάζ για τις καλοχωρίτισες που συνεχίζει…

Ουρανοκατέβατος θάνατος…

  

Τέτοιο καιρό φοβάμαι να κυκλοφωρήσω στην Στοκχόλμη – δηλαδή κάτω από ψηλά κτήρια!
Διότι μπορεί από κάτω να βολεύτηκα καλά (κάτω από τα παπούτσια μου πρόσθεσα ειδικά καρφάκια όταν περπατώ με τις ώρες να μην γλυστρώ σε πάγους) αλλά από πάνω τι γίνεται;
Στα καλά καθούμενα μπορεί να σου ‘ρθει κανένας ουρανοκατέβατος περιποιημένος πάγος και να σου στείλει εκεί απ’ όπου, και τον Θεό να βάλεις μέσον, πίσω δεν γυρνάς!

Δείτε κάποιους από τους πάγους που είδα χθες στο κέντρο της Στοκχόλμης που πήγα για κάποια δουλειά!
Τα πρώτα χρόνια στην Στοκχόλμητα έμενα στο κέντρο της πόλης και το φενόμενο που βλέπετε στις φωτογαφίες το ‘βλεπα συχνά – έκανε πολύ κρύο κι είχε πολούς πάγους τότε κάτι που δεν γίνεται τα τελευταία χρόνια!
Τότε όμως ξέραμε πού θα απευθηνθούμε αν μας συνέβαινε κάτι ενώ τώρα, με τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεις και το δίκαιό σου… και πεύτουν αβέρτα τέτοιοι πάγοι και σκοτώνουν περαστικούς

Σε κάποια σημεία της πόλης είδα χθες να καθαρίζουν τις σκεπές αλλά όλη την διαδρομή την περπάτησα με πολύ μεγάλη προσοχή, κάτι που με κούρασε, και δεν ξαναπατάω εκεί εάν δεν λειώσουν τελείως τα χιόνια!

Κατα τ’ άλλα όλα πολύ καλά με έκτακτες επισκέψεις στον αγαπητό Τηλέμαχο που κι άλλες φορές έχω γράψει γι αυτόν:

“Ε, πού ‘σαι… χάνεις… η δικιά σου κάνει λουκουμάδες…” είπε τηλεφωνικά για την γυναίκα του την Παρθένα και με κάτι τέτοια και με άλλα με παρέσυρε και πήγα στο σπίτι τους…
Όπου ήταν και η αγαπητή μου γειτόνισα, Μαρία, και η όμορφη Κούλα η οποία δεν ήθελε ν’ ανεβάσω φωτογραφία για να μη χαλάσει, λέει, το ιντερνετ…

Διαβάστε και το “Θεικό” ρεπορτάζ για τις καλοχωρίτισες που συνεχίζει!

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΑ…

Στο Facebook δεν προλαβαίνω να ευχαριστώ για τις ευχές….

Ναι, ναι, καλά να ‘ναι και αυτό το εργαλείο, το Facebook, που μας ειδοποιεί πότε έχουμε γενέθλια…
Ναι, σήμερα κλείνω τα 56 κι αυτό σύμφωνα με τα χαρτιά! Πότε ήταν οργανωμένες οι υπηρεσίες στην ελλάδα να ήταν και τότε που, μάλιστα, πήγαιναν στην χάση και στην φέξη για να δηλώσουν τα νεογέννητα παιδιά τους οι αγρότες…είχε και πολλά χιόνια, λένε, όταν γεννήθηκα εγώ και σιγά μην πήγε ο πατέρας μου κατευθείαν στο διπλανό χωριό, στην Κστανούσσα, όπου ήταν η κοινότητα, να μς δηλώσει…κι όταν πήγε είχε ξεχάσει και την ημερονημία γέννησής μου!
Μήπως γονείς ή συγκενείς σημείωναν τις ημερομηνίες κάπου; 
Δεν γεννιόμασταν και σε νοσοκομεία όπου, ίσως, κάτι γινόταν κι είχαμε σήμερα πιό σωστά στοιχεία!

Κατά τ’ άλλα συνεχίζω το μέγα, το ΘΕΙΚΟ όπως το λέει κι ο Θεόφιλος, ρεπορτάζ για τις ηρωίδες γυναίκες στα σύνορα της Ελάδας!
Όπου, κι όπως πάντα, γράφω βιωματικά και καλά είναι να τα διαβάσετε κι εσείς γιατί, όπως πάλι λέει ο Θεόφιλος, κατάθεση ψυχής κάνω κι εκεί όπως έκανα και το έτος 2000 γράφωντας το βιλβίο μου ”Τελικά τον νίκησα”
Αλλά να ξεκινήσετε να τα διαβάσετε από την αρχή, δηλαδή από ΑΥΤΟ το κείμενο για να δείτε και πώς έγινε η όλη διαδικασία και ακόμα να τελειώσω με το υλικό…. 

Όχι, δεν έχω προγραμματίσει κάτι για σήμερα αλλά δεν ξέρω τι θα προκείψει ή πώς θα εξελιχτεί η μέρα….
Κι αν δεν προκείψει κάτι κι εδώ, μπροστά στο λαποτοπ, καλά είμαι…

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΑ, ΤΟΤΕ
ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!

Βουτιές & λυποτάκτες

  

Δύο ώρες για περπάτημα, χθες, με καμιά βουτιά στα χιόνια, ενδιάμεσα, και για ένα διάστημα με παρέα έναν μακρυμάλλη τύπο που βρήκα στον δρόμο και που πήγαινε προς ίδια κατεύθηνση – για σαραντάρη μεξικάνο τον έκοβα αλλά πενηντάρης “κονσού=γείτονας” τούρκος μου βγήκε!

Κάπου στο νότειο προάστειο Sätra βρεθήκαμε και λέγε λέγε φτάσαμε μαζί στο Skärholmen, γι αυτούς που ξέρουν από Στοκχόλμη, όπου θα ψώνιζα κάτι λίγα για να επιστρέψω σπίτι με συγκοινωνία, πλέον, κι όχι πάλι περπατώντας!
Όχι, σε παλιές ιστορίες με σφαγές και μίση δεν άφησα την συζήτηση να πάει (στο χέρι μας είναι να κατευθήνουμε μια συζήτηση) αλλά όταν του είπα ότι τις φωτογραφίες που μου ‘βγαλε θα τις ανεβάσω στο ιντερνετ με κοίταξε σα να  ‘μαι από άλλον πλανήτη!
“Α, ξέρεις από τέτοια” με ρώτησε και δεν καταλάβαινα πώς γίνεται αυτός να μην ξέρει…

“Ε, τι να σου κάνω φιλαράκι” του ‘πα  κάπου εκεί που θα χωρίζαμε “αφού δεν έχεις ιδέα από ιντερνετ δεν σου δίνω και την διεύθηνση του blog μου να μπεις να δεις τις φωτό….”
“Αααα, πολύ δύσκολα μου φαίνονται εμένα αυτά” διαμαρτηρήθηκε… κι έτσι χωρίσαμε…

Και τώρα που έγραφα αυτά τηλεφώνησαν και μου ‘παν ότι είναι από το Υπουργείο Αμύνης, στην Αθήνα, και ότι το θέμα αφορούσε τον μεγάλο μου γιο που δεν έχει πάει φαντάρος κλπ…κλπ…!
“Να παρουσιαστεί στις πρώτη του μήνα για να μην θεωρηθεί σαν λυποτάκτης…” είπε ο κύριος κι εκεί που άρχισα να παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά και να σκέφτομαι την πιθανότητα της καθαρής τρέλας του Παπανδρέου, που αντί να σταματήσει τελείως το στρατιωτικό  ψάχνει και παιδιά (με μόνο την μάννα ελληνίδα) από το εξωτερικό, τον πιάνω που τα ‘χασε στην ερώτησή μου “ποιού μήνα πρώτη να παρουσιαστεί” που δεν ήξερε τι ακριβώς να πει!
“Κοίταξε, επειδή στα τηλέφωνα γίνονται και πλάκες κι επειδή σαββατιάτικα δεν το βλέπω να έχει υπουργεία ανοιχτά μήπως κάνεις κι εσύ πλάκα….λέω μήπως”, λέω και γελά κι αυτός και μου βγήκε, τελικά, ένα φιλαράκι του γιού μου που εδώ και πενταετίας μένει Αθήνα και είχα πολά χρόνια ν’ ακούσω την φωνή του στο τηλέφωνο κι ήθελε τώρα από μένα μια εξυπηρέτηση…

Εδώ με την μάνα αυτού που με τηλεφώνησε τώρα, που για πολλά χρόνια ήμαστε οικογενειακοί φίλοι, περπατάμε πρόσφατα σε θερμοκρασία 17-18 υπό του μηδέν αλλά αυτή, πιό βίκινγ κι από μένα, την βγάζει δίχως κουκούλα και με κανονικές μπότες…

Αχ τα τσίπουρα!!!

Χθες μου ‘ρθαν οι εγγονές μου μαζί και να δείτε που έμαθαν να είναι και φιλενάδες… 9 μηνών η μια και 5 η άλλη άρχισαν ήδη να απασχολούν η μια την άλλη και να περνάν την ώρα τους!

Η βαλίτσα από την Ελλάδα αυτή την φορά είχε γεμίσει με δικά τους πράγματα και για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, μπήκα εγώ στην δεύτερη θέση και το σπιτίσιο ενάμισυ λίτρου τσίπουρο, από την Έδεσσα, έπεσε υπέρβαρο!

“Βγάλτε κανα-δυο κιλά και βάλτε τα στον σάκο γιατί έχετε υπέρβαρο” μου ‘πε ο νεαρός στο check in στο αεροδρόμιο της Σαλονίκης!

Έλα Χριστέ και Κύριε, από οπότε έγιναν και οι έλληνες τόσο σχολαστικοί με τα κιλά…
Όχι πως δεν μ’ άρεσε ο τρόπος – καλά είναι να μάθουν και αυτοί να ακολουθούν τους ευρωπαικούς κοινούς νόμους αλλά 23 κιλά ήταν όλο κι όλο η βαλίτσα που όταν κατέβαινε από την Στοκχόλμη ήταν μόνο 16…
Και μπροστά του, εκεί στο check in, τι να σκεφτώ πρωί χαράματα να βγάλω από την βαλίστα!
2-3 κιλά είναι πολλά πράγματα και ο σάκος ήδη γεμάτος και σκέφτηκα το τσίπουρο!
“Μια χαρά… γύρω στα 2 κιλά είναι… ίσα-ίσα θα γίνει η βαλίτσα” σκέφτηκα κι έχωσα το μπουκάλι με το ζόρι στον σάκο…

Και ανέμελη, όπως συνιθίζω, πάω τελευταία στον έλεγχο και μου λένε ότι στον σάκο βλέπουν ένα μπουκάλι νερό και πρέπει να το βγάλω…
“Βρε παιδιά τσίπουρο είναι να το πιώ στην υγειά μου” τους είπα κι εγώ με τον άνετο εκείνον τρόπο σα να μιλούσα στην φιλενάδα μου…
“Εκτός κι αν πάτε να στείλετε τον σάκο σας σαν βαλίτσα” σκέφτηκε ο νεαρός και με συμβούλεψε… κι έτρεξα πίσω στο check in μα αυτό για Πράγα, απ’ όπου θα συνέχιζα για Στοκχόλμη, είχε ήδη κλείσει και τζάμπα τους έψαχνα…

Επέστρεψα στον έλεγχο και πάλι περνά ο σάκος από το σκανάρισμα… με άλλον ελεγκτή τώρα κι έλπιζα μπας και αυτός είναι κομμάτι τυφλός και δεν δει το μπουκάλι με το “νερό”!

“Κυρία έχετε νερό και δεν κάνει”, τον άκουσα κι αυτόν… “Πετάξτε το εδώ”, φώναξε και μια αυστηρή, ντε και καλά, θυληκιά υπάλληλο κι έδειξε τον κάδο δίπλα της και “είστε η τελευταία, βιαστείτε να περάσετε μέσα”, συνέχισε…
“Α, μπα, δεν πετώ το τσίπουρο στον κάδο σας… το αφήνω εδώ να το πιείτε στην υγειά μου” επέμενα κι εγώ και τ’  άφησα εκεί μπροστά τους κι έφυγα με το σκεφτικό ότι ΔΕΝ ήταν να έρθει στην Στοκχόλμη εκείνο το τσίπουρο…

Όχι δεν ήταν το γραφτό του να δει την Στοκχόλμη και το ‘χα ξεχάσει με μιας!
Παλαιότερα, όμως, θα πονούσε η ψυχούλα μου αν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο!
Και κάποιες φορές παλιά μου συνέβει! Στο τελωνείο του αεροδρομίου της Στοκχόλμης, τον καιρό που μας επέτρεπαν μόνον ένα λίτρο δυνατό ποτό να φέρουμε αλλά που εμείς ρισκάραμε να κουβαλάμε και 5 και 6 και 7 και 10 λίτρα τσίπουρα και ούζα διότι τέτοια μας λείπουν, έτυχε ΚΑΙ να μου τα πάρουν όλα ΚΑΙ να πληρώσω βαρύ πρόστιμο…

Μεγάλο ρεπορτάζ!

Δεν ήξερα πώς θα βγει αυτό με τις γυναίκες του χωριού μου, τις ηρωίδες και ακούραστες Καλοχωρίτισες,  που πήγα και φωτογράφισα τώρα που ήμουν εκεί και ήθελα κάτι τις να γράψω…
Μα βλέπω ότι μου βγαίνει κάτι μεγάλο!
Κανονικό ρεπορτάζ μου βγαίνει!
Κι όχι κανένα ρεπορτάζ με όλες μαζί αλλά ένα ρεπορταζάκι για την καθεμιά…
Θα κρατήσει χρόνο να το αποτελειώσω – δεν είναι και λίγες!
Αλλά χαλάλι τους!

Τις αξίζει η κάθε σειρά που γράφω γι αυτές διότι εκτός από γλυκές και θεικές ψυχούλες είναι και οι ακρίτες της χώρας μας…λέω τώρα, αλλά αν υπήρχαν εχθροί αυτές θ’ άρπαζαν τα όπλα κι όχι οι αθηναίες!
Είναι οι στρατιωτίνες της Ελλάδας και ποιός άραγε να γράψει γι αυτές….
Ποιά εφημερίδα ενδιαφέρεται για τα γυναικεία “φανταράκια” της βόρειας Ελλάδας που για να επιζήσουν φυτεύουν, τσαπίζουν και ποτίζουν τα άγωνα και πέτρινα χωράφια! Και από πάνω αντιμετωπίζουν και τους άνδρες τους που κι αυτοί για ν’ αντιμετωπίσουν τις πιεστικές απαιτήσεις της κοινωνίας το ρίχνουν στο ποτό!
Μια από αυτές τις ηρωίδες άρπαξε μια μέρα το μπουκάλι του ούζου και το χτύπησε πάνω στο τραπέζι με την δήλωση “ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΘΑ ΤΟ ΠΙΝΩ ΚΙ ΟΧΙ ΕΣΥ”  κι άρχισε να το πίνει… έκτοτε το ΄χει κομμένο ο άνδρας της!
Πόσες, όμως, καταφέρνουν κάτι τέτοιο;

Ω, πόσο υλικό υπάρχει εδώ… Αστείρευτο υλικό κι αν έχεις και κάτι βιωματικό με το υλικό αυτό ακόμα καλύτερα… όλα είναι ατόφια και αληθινά… δεν είναι φτιαχτές παπαριές μόνο και μόνο να συμπληρώσουν οι σελίδες των εφημεριδών όπως συνήθως γίνεται…

Κάλιο αργά…

Πολυήμερη ημικρανία, επισκέψεις για συλλυπητήρια κλπ. φταίνε για την καθυστέρηση νέας ανάρτησης!
Είναι και το ότι τα λίγα που πρόλαβα να γράψω, από τότε που επέστρεψα από την Ελλάδα, γράφτηκαν στο blog του χωριού μου επειδή αυτή την φορά που ήμουν στο χωριό ήθελα να συναντήσω τις καλοχωρίτισσες!
Ήθελα να συναντήσω και να φωτογραφήσω τις συχωριανές μου με αρχή την πρεσβύτερη, που παλιά και για πολλά χρόνια ήταν και η πρεσβυτέρα του Καλοχωρίου Σερρών, και μια από τις πολλές κουμπάρες της μάννας μου!

Περιμένω και σήμερα επισκέψεις και καταγίνομαι με μαγειρέματα… επανέρχομαι λίαν συντόμως!

Στα Λαδάδικα…

Αν βρεθήτε στην Θεσσαλονίκη να πάτε στα Λαδάδικα (Κατούνη 15) να φάτε αυτά:

 

… κι άλλα πολλά, αν σας αρέσει η κρητική παραδοσιακή κουζίνα και αν σας αρέσουν οι κοχλοί!

Εμένα που μ’ αρέσουν μπορώ να τα τρώω καθημερινά…
Η φωτογραφία δεν είναι από την δική μας παραγγελιά αλλά από άλλων επειδή όταν ήρθαν τα δικά μας από την πείνα και τον ενθουσιασμό ξέχασα να βγάλω την κάμερα να φωτογραφίσω τα καλούδια που μας έφερνε η σερβιτόρα!
Κι όταν αυτή η μερίδα βγήκε από την κουζίνα να πάει σε άλλο τραπέζι (με 5-6 άνδρες) την κράτησα να την φωτογραφίσω ενώ εκείνοι την περίμεναν με τα σάλια τους να στάζουν…. τους ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση!!!

Έτσι μου ‘ρθαν & τα ‘πα!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για τα ζεστά και συμπαραστατικά σχόλια περί της απώλειας ενός από τα αδέλφια μου, τον Πολυχρόνη – το νούμερο 2 στην σκάλα των 13 αδελφών!

Αναμνήσεις σαν παιδί, ή σαν νέα κοπέλα, από τον αδελφό μου αυτόν δεν έχω! Η μεγάλη διαφορά ηληκίας (γύρω στα 20 χρόνια) κάνει να έχουμε ζήσει στο σπίτι στο χωρίο κατά διαφορετικές χρονικές εποχές.
Τον γνώρισα ωστόσο στην Γερμανία, όπου για 6 μήνες έζησα κοντά του, και έκτοτε τον έβλεπα κάθε καλοκαίρι αλλά τον τελευταίο καιρό κομμάτι λιγότερο…

Ήταν Οκτώβριος μήνας του 1974, εγώ 20 ετών και μ’ ένα ζακετάκι λευκό (με γαλάζιες μεγάλες βούλες – το θυμάμαι σα να το φορώ τώρα) έφτασα με τρένο από την Αθήνα στο γερμανικό τους χωρίο Erlenbach a Main, κάπου κοντά στην Φρανκφούρτη!

Νύχτα, κουρασμένη, παγωμένη, πεινασμένη έφτασα με το τρένο και (είχε μεγάλη περιπέτεια αυτό το ταξίδι αλλά παραμένουμε στα σημαντικά) με τις πληροφορίες που από νωρίτερα είχα περπάτησα μέχρι το σπίτι αυτού του συγκεκριμένου αδελφού κι ας μένανε, τότε, στο χωριό αυτό άλλα 4 αδέλφια μου… και άλλοι συγκενείς!
Αυτού του αδελφού μου το σπίτι ήταν ευκολώτερο να το βρω από τον σταθμό και μου το εξήγησε αυτό ο άλλος αδελφός μου, ο Χρίστος που επίσης έμενε (και μένει ακόμα) εκεί, και με συμβούλεψε αν κάποια στιγμή βαρεθώ τον πατέρα μου να πάρω το τρένο και να την κάνω…
Και τον βαρέθηκα! Τον πατέρα μου! Και την έκανα… ιστορία μεγάλη αυτή…

Μόλις μπήκα στο κτήριο από τα ελικωειδή σκαλοπάτια κοίταξα προς τον τρίτο ή τέταρτο όροφο, όπου έμενε αυτός! Από πάνω με κοιτούσε αυτός και σαν με γνώρισε ξέσπασε ξαφνικά σε χαρές και φωνές… “Η Συμέλα… η Συμέλα…ήρθε η Συμέλα…” φώναζε με τα χέρια του να χτυπούν σε κάγκελα και τοίχους κι έτρεξε μέσα να πει και στους άλλους για την απροειδοποίητη επίσκεψη της Συμέλας…

Ζεστάθηκα μέσα, έφαγα, χόρτασα, κοιμήθηκα και την άλλη μέρα με πήγε η γυναίκα του, η Ελένη που έφυγε εδώ και 20 περίπου χρόνια, σ’ ένα μαγαζί όπου και διάλεξα το καλύτερο και ακριβότερο παλτό για να ζεταθούν τα κοκαλάκια μου στα κρύα της Γερμανίας … ΚΑΙ αυτό το παλτό το θυμάμαι σαν να το ‘χω ακόμα στην γκαρνταρόμπα μου!

Κάπως έτσι τα είπα μετά την κηδεία του, την ώρα που ο κόσμος έτρωγε ζεστή φασολάδα, κι αν αυτό λέγεται επικήδειος λόγος δεν ξέρω…
Εμένα έτσι μου ‘ρθαν στην σκέψη κι ήθελα ξαφνικά να τα πω και άλλων πρώτυπα σπάνια ακολουθώ…

Πάλι εδώ…

Στο κονάκι και στην φωλιά μου πάλι!
Πετώντας για Πράγα, και στην συνέχεια για Στοκχόλμη, στις 05.00 η ώρα ξημερώματα Δευτέρας ασφαλώς και δεν κοιμήθηκα την Κυριακή το βράδυ… 

ΉΘελα μόνον να γράψω ότι επέστρεψα κι ότι σύντομα θα μπούμε στις ρουτίνες μας και θα έχουμε τις συνέχειές μας.
Για την ώρα πάμε για ύπνο κι ας είναι μόνο 9 το βράδυ…